Shinsengumi Shimatsuki (1963)

De Shinsengumi is een dankbaar onderwerp waar al vele films over zijn gemaakt. En Shinsengumi Chronicles is eigenlijk de zoveelste standaard genrefilmpje. Doch twee dingen liften deze film boven het gros uit. Regisseur Kenji Misumi en acteur Tomisaburô Wakayama (toch wel twee favorieten van mij), beiden het meest bekend van de ijzersterke Kozure Ôkami (ook wel Lone Wolf and Cub) reeks.

Misumi weet een redelijk vlotte en actierijke film neer te zetten, ondanks dat de film in het midden iets inzakt. Dit komt vooral door een gebrek aan focus op de rode draad van de film, iets teveel onnodig gepraat en maar half geslaagde pogingen tot diepgang. Qua cast is Wakayama, zoals zo vaak, gewoon uitstekend en solide (ondanks een toch beperkte screen time). Helaas staat daar tegenover Raizô Ichikawa, een in mijn ogen erg matige acteur (vooral bekend van de Shinobi no Mono en Nemuri Kyoshiro reeksen). Heeft nauwelijks charisma en acteert als een houten plank. Dat hij in zoveel films de hoofdrol heeft gespeeld, is mij dan ook een raadsel. Enfin.

Ondanks dat Misumi degelijk werk aflevert, is het toch een vrij vlakke film. Zaken als visueel mooie scènes, een sterke score en een agressieve expressiviteit zijn hier nauwelijks aanwezig. Gelukkig laat hij met een grand finale een beetje zien waartoe hij in staat is. En het is hieraan te danken dat Shinsengumi Chronicles een solide 3,5* haalt.

Goede recensie. Hoe ben je aan de film gekomen trouwens?

AnimEigo release.

Dank je.

Legan's opmerking -dat dit een vlakke film is- blijkt raak (helaas). Ik geef Misumi graag credits voor de films of filmreeksen die hij heeft gemaakt en soms zelfs gestart (Zatoichi, Daimajin, Goyokiba, Kozure Okami), maar zo'n dramatisch gelaagde chanbara is duidelijk minder zijn ding. Dit legt het toch af tegen de vele geslaagdere films die er zijn gemaakt rond een dergelijk thema: alle samoeirai films die Criterion heeft uitgebracht (van Shinoda, Okamoto en zo) overstijgen deze film met gemak.

Ik leg een deel van de "schuld" van deze vlakke film toch wel bij Misumi Hij kan prima uit de voeten met meer gerichte (wraak)actie, zonder dat de intrige de hoofdzaak is. Hoewel Zatoichi op die kort-door-de-bocht analyse een uitzondering lijkt te zijn - hou ik het er maar op dat daar het uitgangspunt gewoon veerkrachtig genoeg gebleken is waarbij elke regisseur toch wel redelijk tot (zeer) goed werk kon afleveren. Of het Ichikawa ligt weet ik dan ook niet. Zijn uitgestreken gezicht (bepaald ook iets dat je Wakayama kan aanwrijven) verbergt toch ook wel wat mysterie dat de film wel kon hebben.

De figuurlijke inkleuring en omijsting ontbeert gewoon elke spanning of invoelbare geloofwaardigheid. Visueel qua camerawerk en -bewegingen misschien ook wel minder dan je van Misumi mag verwachten het zeer bruine kleurenpalet vond ik wel behoorlijk fraai. Lelijke muziek ook trouwens! Al met al toch wel een mindere samoeraifilm.