Miyamoto Musashi Kanketsuhen: Kettô Ganryûjima (1956)

Beste deel uit de samurai trilogie, komt echter omdat de eerste twee delen het voorbereidende werk doen en de echte klimax volgt in dit deel.
Je moet de drie films niet als afzonderlijke delen zien maar als een totaal en dus eigenlijk alle drie achter elkaar bekijken.

Was dit een soort LOTR/Matrix-marketing stunt avant la lettre?

Blijkbaar
Kan natuurkijk ook zijn dat ik het helemaal fout zie

Wat een geweldige climax heeft deze prachtige trilogie van Inagaki! Dat laatste duel kun je toch wel 1 van de hoogtepunten uit het samurai-genre noemen. Prachtige locatie, schitterend in beeld gebracht duel, enorm sfeervol en uitermate bevredigend.

Inderdaad. Nogal abrupt einde van de film daarna, vooral voor wat ik gewend ben van trilogieën. Toch werkt het juist goed op deze manier. Verder ook niet gewend om bij een dergelijk hoofdduel de held tegen een andere good guy te zien vechten. Wel meer gebeurtenissen zijn licht speciaal gebracht ten opzichte van mijn ervaring met andere films. Dit maakt het iets verassender en interessanter. Hoogst vermakelijke reeks dit.

Mee eens. Allemaal even intrigerend, met mooie beelden en gevechten. Het eindduel is iets te snel aan de kant en er worden wat verhaallijntjes abubt tot een eind gebracht, maar heerlijk einddeel met weer een mooie rol van Mifune.

Prachtige afsluiter van waarschijnlijk de beste trilogie die ik ooit heb gezien. Het laatste duel was echt zeer goed en Musashi laat zien dat hij zeer slim is. Niet voor niets beslist hij om op dat tijdstip aan te komen op het eiland.

Het was echt een legendarisch duel waarover men talloze boeken heeft geschreven, een duel dat ook vaak verfilmd is geworden.

Musashi was niet zomaar een bloeddorstige vechter zonder gevoelens. Integendeel hij was een mens, met emoties die zijn weg zocht in het leven en dat wordt in deze trilogie prachtig in beeld gebracht.

Vorige week met twee vrienden die bekend zijn met het boek de hele trilogie op een dag gekeken.

Ben toch wel verbaasd over de hoge waardering hier. Het is een beetje de Japanse Gone with the Wind als je het mij vraagt. Weinig overtuigende psychologische karaktertekening (hoewel je daar in 500 minuten toch alle tijd voor hebt), bijzonder povere Samurai gevechten (met uitzondering van het slotduel op Ganryu Island - met dank aan de opkomende zon) en behalve wat mooie travelling shots is er met zo'n 4:3 beeld visueel ook niet veel eer te behalen.

Wel prima vermaakt overigens hoor, maar dat doe ik met Gone with the Wind en The Sound of Music ook. Eerste delen 3.0*, slotdeel 2.5*.

Daarnaast was voor een Criterion uitgave de kwaliteit van de transfer ook wel erg pover: met name toch erg donker en toch wel flinke krassen en vlekken en onstabiele kleuren.

Gone with the Wind vergelijking heb ik al eens vaker gemaakt zien worden en ergens kan ik die vergelijking qua toon nog wel begrijpen. Die film vind ik ook mooi, dus zo raar is mijn hoge score niet.

Waarom je The Sound of Music noemt is me niet duidelijk verder...

Verder vind ik de trilogie simpelweg een mooi verteld verhaal. Er zijn schijnbaar eerdere verfilmingen gemaakt die qua diepte en karakterschets beter zijn.

Nou gewoon, omdat dat ook zo'n lange zit is, maar wel zo onderhoudend, luchtig en vermakelijk dat je m kunt uitzitten. Dat geldt voor deze Miyamoto Musashi ook. Het viel mij dus wat tegen, met name omdat de worsteling en ontwikkeling van het Mifune-karakter zich niet in beeld voltrekt (en je dat maar moet aannemen) en als het wel in beeld was, was het zeker in het donker .

Heb Sword of Doom en Seppuku nog in de voorraad liggen, dus ik heb vertrouwen in een stijgende lijn van samurai films in 2009

Misschien wel typisch Inagaki.... Ik zag pas zijn Samurai Banners en dat is weer een film met Mifune in de hoofdrol, wederom met een lange speelduur, en opnieuw blijft Inagaki daar qua karakteruitdieping aan de oppervlakte terwijl de film verhalend wel weer erg goed is.

Overigens ben ik er van overtuigd dat jij vooral Seppuku een stuk beter zal vinden.

Duidelijk het beste deel van de drie, eindscene is zeer sterk. Uiteindelijk maar besloten deze op 3* te zetten en de andere twee op 2,5*. Qua verhaal schiet de serie echt te kort, visueel wel heel mooi.

edit:
Wat betreft de stijl van de films viel het me op dat Inagaki veel gebruik maakt van bomen op de voorgrond en een tafereel op de achtergrond. Een beeld dat blijkbaar diep geworteld zit in de Japanse kunst, je ziet het bijvoorbeeld ook veel in Ukiyo-e (houtsnedes). Zoals deze bijvoorbeeld.

Eens met de kritiekpunten van Legan en Mochizuki Rokuro.

Allereerst wil ik klagen over de kwaliteit van de transfer van Criterion. Voornamelijk veels te donker. ‘s Nachts viel er op momenten niets te zien. Overdag waren het vooral de kleuren rood en geel die veels te onstabiel waren. Dat viel vooral op bij de haperende tracking shots. Denk daarbij ook nog eens behoorlijk wat krassen en vlekken in beeld en je hebt de ultieme Criterion uitgave. De belevenis was al naar de klote voordat ik begon…

De film op zich was ook al niet echt hoogstaand. Nauwelijks sprake van uitdieping van karakters (en dat voor drie films), zichtbaar matige samurai gevechten, schreeuwerige karakters en nauwelijks binding met dat zooitje ongeregeld daar in Japan.

Ik weet niet of het al een keer eerder gemeld is, maar dit is de poster van deel 2.

Lijkt me sterk. De afgebeelde scène zit gewoon in deel 3.

Die scène is ook het hoogtepunt van de trilogie, zoals het ook hoort natuurlijk. Het is een geweldig gefilmd duel, met een van de mooiste zonsondergangs ooit. Helaas is vormt dit duel slechts 10 minuten van de film.

De rest is, met uitzondering van een gevechtje hier en daar, weer weinig bijzonder, iets wat juist zo'n overal bovenuitstijgende scène alleen maar extra benadrukt. Ik vond het al kunstmatig hoe Otsu en Musashi aan het eind van deel 2 uit elkaar gehouden moeten worden, maar om voor een derde maal een volle speelduur te kunnen krijgen moeten er wel meer zaken uitgesteld worden op een onwaarschijnlijke manier. Dat de twee rivalen niet na een half uur al hun duel hebben heeft volgens mij geen andere reden dan dat de film dan te kort was. Wat volgt voelt voor een groot deel aan als tijdsvulling en is weinig boeiend. Als het niet voor dat duel geweest zou zijn zou ik dit het minste deel gevonden hebben.

Vervelend hoe Otsu van het boeiendste personage in de eerste film verandert is in het meest irritante karakter van de trilogie. Haar melodramatische gejammer en slechte teksten worden na drie delen een beetje vervelend. Daarnaast is het vreemd dat twee enorm belangrijke karakters uit de vorige twee episodes ineens totaal afwezig zijn. Waar is die vriend van Musashi gebleven met wie hij op het begin van deel 1 vertrok? Was zijn verhaal al afgesloten? En die priester die Musashi op het rechte pad hielp heeft toch op het minst recht op een cameo zou ik zeggen.

Ach, ik heb ook weer niet helemaal het gevoel dat ik mijn tijd verspilt heb met deze trilogie. Het keek aardig weg. Alleen is het zo jammer dat het zo gemakkelijk beter gekunnen had. Met name in filmisch opzicht zit hier gewoon veel meer in.
2,5*

De poster is ondertussen ook gewijzigd.

Ah, ik dacht al.

Het is een zonsopkomst! - maar mooi is-ie wel...

Met veel moeite de hele trilogie uitgekeken. Erg traag, lelijke cinematografie, minder donker dan de eerste twee delen, maar niks dat me echt opwindt. Het eindduel is wel aardig, maar was die hele verwikkeling er naar toe nu echt nodig? Veel plotelementen in het verhaal: de liefdes van Musashi, de training om het duel uit te stellen, de rovers voelden aan als gezeur en niet erg relevant. Het eindeloze gezeik van Otsu en die andere dame kwam net zoals in het tweede deel echt mn keel uit. En de geestelijke gesteldheid van Mushashi vond ik vaak niet overtuigend in beeld gebracht. Al doet Mifune het op zich wel goed. De film drijft voor mij vooral op zijn charisma en op dat van zijn tegenstander.
Overschatte trilogie en erg verouderd in mijn ogen.