Powaqqatsi (1988)

Deze film is toch van een ander gehalte dan Koyaanisqatsi. Ik vond deze minder interessant.

Alshetdonkerisendelampiskapotdanishetheelnormaaldatikgeenqatsi

Ach Yak, Wijsheid komt met de jaren, en met de herziening

Na het verbluffend mooie eerste deel (Koyaanisqatsi) was ik toch erg benieuwd naar deze film. Ook hier zit je weer vol verbazing te kijken naar schitterende beelden (helaas had ik af en toe het 'nou heb ik het wel gezien' moment) en te luisteren naar mooie muziek van Glass (ook helaas niet zo 'magisch' als de muziek van Koyaanisqatsi). 3*

Helaas heb ik Koyaanisqatsi niet gezien, maar ik was bijzonder onder de indruk van Powaqqatsi.
Het leegslurpen van de derde wereld om onszelf te verrijken wordt op onnavolgbare wijze in beeld gebracht, en de muziek van Philip Glass vloeit moeiteloos samen met de beelden.
Hypnotiserende film!! (ok, ik heb 'm gezien onder invloed van een jointje

En flinke tegenvaller invergelijking met Koyaanisqatsi.
2*.

Er stond op de DVD hoes dat het een trilogie was,maar wat is deel 3 dan?

Bedankt Starbright boy.

beter dan koyaanisqatsi

Die zal je verwachtingen zeker ovetreffen.

Ook alweer enige tijd geleden gezien. Het vervolg op Koyaanisqatsi. Die viel me destijds wat tegen omdat ik te hoge verwachtingen had na het zien van die eerste film. Toch is dit ook een hele mooie. Weliswaar heeft ie niet de kracht en het overdonderende van Koyaanisqatsi maar er zitten hele mooie en bijzondere beelden tussen. Beelden ook die voor altijd op je netvlies gebrand blijven.
De mierenhoop van mensen op de berg aan het begin van de film bijvoorbeeld, die allemaal bemodderd een zware zak op hun hoofd naar boven sjouwen over een glad en gevaarlijk bergpad. Of het jongetje (of meisje?) dat keihard met een houten stok op de ezel voor zijn ezelkar slaat terwijl vader ineengezakt naast hem zit.
Allemaal schitterende bewegende foto's en dan ook nog ondersteund door de eveneens schitterende muziek van Philip Glass. En er zit wel eenheid in de beelden. Ook al zit er niet zo'n hele duidelijke verhaallijn in als Koyaanisqatsi.

Inderdaad minder dan Koyaanisqatsi. Vooral omdat de regisseur het af laat weten. Dat klinkt flauw, maar het was de visie van Reggio waarin hij het werk van de componist, cinematograaf en regisseur gelijk stelt en evenwaardig aan elkaar. De muziek is sterk, de beelden zijn vooral bij vlagen erg mooi en dat werkt ook prima samen. De keuze voor de beelden en de montage (het smeden van een mooi geheel) en aan de hand daarvan het vertellen van een 'verhaal' of zelfs duidelijk maken van een punt, lijkt mij de belangrijkste taak overgebleven voor Reggio. Daar schiet de film voor mij te kort in.

Af en toe werd ik erg moe van het zoveelste minutenlang vasthouden van het beeld van een kindergezicht dat staat voor onschuld. Gelukkig staan daar ook best veel mooie beelden tegenover. Het probleem is dat vanaf minuut 1 de boodschap door je strot geramd wordt. Hierdoor is het 96 minuten lang een herhaling van zetten om 1 enkel punt duidelijk te maken; de mens verziekt de aarde voor elkaar en voor anderen (dieren, planten etc.). Hoewel ik sommige beelden sterk vond in hun eenvoud, was het te pontificaal. Natuurlijk was de destructieve kant van de mens het hele punt, maar je moet dat zo brengen zodat de kijker langzaam dit gevoel ook krijgt. Zorg ervoor dat de beelden een verhaal vertellen, om vervolgens langzaam het punt duidelijk te maken. Nu is het inderdaad te veel een registratie, waarbij elk shot direct moet slaan op hoe wij de aarde aan het vernielen zijn. Ik ben best gevoelig voor bijvoorbeeld nieuws of beelden waaruit blijkt dat 'wij' alles naar de klote helpen, maar ik had nu te weinig een gevoel waarbij ik me zorgen maakte over onze wereld. Ik neem aan dat dit het voornaamste doel was.

Gelukkig is die registratie best de moeite waard. Ik vind het idee van de trilogie nog steeds boeiend genoeg en al met al kom ik toch nog op 3 sterren uit.