Gunga Din (1939)

Ik zei toch ook 'hoort mijns inziens'. Dat veel films actie om de actie bevatten zou ik niet durven ontkennen, maar ik veroordeel die films er dan wel om.



Ik was niet onder de indruk van de diepgang in het verhaal. En het verhaal wat er was was zo doorspekt met propaganda en patriotisme, dat er aan propagandaloos verhaal niets overbleef. Dat bedoelde ik.



Als ik ergens moe van word hier dan is het van mensen die anderen hun beoordelingscriteria opleggen. Mijn criteria schrijven voor dat een film beoordeeld moet worden aan de hand van de 'algemene indruk', en niet als optelsom van componenten. In die indruk kunnen bepaalde dingen meer of minder opvallen, en zodoende ook meer of minder zwaar meetellen. Bovendien voorziet mijn beoordelingssysteem in de mogelijkheid over te gaan tot puntenaftrek bij herhaaldelijke en/of te duidelijke gevallen van patriotisme en/of propaganda. Binnen dat systeem is mijn stem van 0,5 sterren dus de conclusie.



Ik geef toe dat het racisme minder duidelijk naar voren komt dan het patriotisme, en daarom vind ik het ook een minder groot probleem (de primaire reden voor mijn lage beoordeling is dan ook het patriotisme/propaganda-aspect, nog niet zozeer het racisme). Het komt in twee aspecten naar voren hier: Ten eerste de manier waarop de lokale bevolking afgebeeld wordt als een mindere stand (zoals ik eerder uitlegde), en ten tweede in de manier waarop de Thuggees stereotyp moorddadig zonder reden zijn.

Bij Indiana Jones ligt het anders, ik denk niet dat de makers/schrijvers daarvan bewust racistisch wilden zijn, het concept leent gewoon veel van oude avonturenfilms (waaronder dus Gunga Din), en leent de xenofobie mee. Dit komt vooral naar voren in Temple of Doom, al zou ik 'm niet echt racistisch willen noemen, hooguit op het randje.

Dus ontken je dat er een verhaal is?



Kom, je kan de film ook op een ander niveau bekijken. Dan is het gewoon een film over een stelletje vrijbuiters die een schat vinden en de tegen de bad guys moeten vechten die hen van kant willen maken. Daarnaast dreigt een van de drie vrienden te gaan trouwen en daar willen de twee anderen natuurlijk een stokje voor steken.



Ik ben het volledig met je eens.

Dat zei ik niet; ik zei dat ik niet onder de indruk was van de diepgang. Natuurlijk is er een verhaal, het is alleen niet veel meer dan wat jij beschrijft, namelijk:


Dat is zo een simpel verhaal dat het in de gemiddelde Jean-Claude Van Damme film niet zou misstaan; diepgang blijft uit. Het verhaal is dun en voorspelbaar, en daardoor verschuift mijn aandacht automatisch naar het achterliggende patriotisme en de propagandistische boodschap, die ik in deze film alom vertegenwoordigd zie. Omdat dit vooral aan het einde heel sterk naar voren komt (het einde van een film telt zwaarder mee in mijn beoordeling dan het begin), vind ik de film als geheel dan walgelijk.



Nou, fijne vrienden dan... Ik kan de humor daarvan even niet zien, het is in mijn ogen alleen maar propaganda.

Dat zei je later. Eerst zei je dat er buiten de propaganda niets was.




Het grote verschil is dat deze film met veel verve en charme is gemaakt. Dat geldt niet voor wat ik aan van Damme zag voorbijkomen.






Erg beperkt. Ik vind het juist een van de leukste dingen uit de film. Zoals ik het ook leuk vind in The Front Page dat Matthau alles probeert te doen om Lemmon niet te laten trouwen, maar journalist te laten blijven. (Zie ook His Girl Friday)
Ik vind dat juist heel erg lollig. En geen fijne vrienden? Juist wel!

'Buiten de propaganda' ja, waarmee ik bedoelde dat het verhaal (dat er dus zeker wel is) zo doorspekt is met propaganda, dat er geen propaganda-vrij (en racisme-vrij) stuk meer overblijft.



Dus als jij ooit wil trouwen dan hoop je dat je "fijne" vrienden je uit alle macht tegenhouden?

Wie niet?

Film die veel avontuur lijkt te beloven na een overweldigend snel openingsgevecht zodra de missie voor de drie is begonnen. Wat een vaart, met vijanden aan de lopende band rollen van daken, soldaten springen van daken naar daken, met een wervelende score van Alfred Newman. Veel leuke gimmicks zo hier en daar. Maar dan gaat het allemaal nogal bergafwaarts. Nog wel vermakelijk, maar niet precies wat ik hierna verwachtte.
Soms tamelijk mislukte humor, Cary Grant vond ik eens wat minder goed. 3 sterren

Ben dol op bijna alle films met Cary Grant, dus ook deze. 3.5 sterren.

Houden de mensen hier niet van oude avonturenfilms? Ik vind dit echt vermaak ten top. Leuke humor, maar voor de tal van avontuurlijke en actierijke scenes, zijn heerlijk. De film heeft een ontzettend hoog tempo, Grant is weer eens geweldig en de een na de andere geweldige scene dient zich aan. The Temple of Doom lijkt hierop als twee druppels water, maar deze is veel beter. Geweldig gemaakt, zeker voor die tijd. Samen met Raiders of the Lost Ark, Captain Blood en nog wat andere films van Curtiz behoort dit tot de crème de la crème van de avonturenfilms. 4,5 sterren.