Giorni e Nuvole (2007)

Afgelopen avond gezien in de bioscoop.
Het is dat ik die middag daarvoor op de bank in slaap gevallen ben, anders was ik beslist tijdens de film ingedut.
Wat een oersaaie film zeg.
Het is niet de moeite verder daar nog woorden aan vuil te maken.
Oh ja toch wel;
Man raakt baan kwijt, moet huis verkopen, krijgt ruzie met zijn vrouw, dochter loopt kwaad het huis uit enz. enz. enz.
Vullen jullie het verder maar in.
Doei!!

Tweede keer Arthouse filmbeurs in Den Bosch dit keer was het niet geheel arthouse wat ik gezien had. Één van drie was arthouse de andere drie kwamen rechtstreeks uit Hollywood. Ik begon met een taai, langzaam op gang komende Italiaanse film van Silvio Soldini. Had al eens eerder een film van hem gezien namelijk Pane e Tulipani. Naar al de lovende woorden en prijzen die Pane e Tulipani kreeg vond ik hem niet zo bijzonder als de rest. Er staat nog steeds een remake op stal in de stallen van Hollywood dus dat zegt wel wat.

Net zoals in Pane e Tulipani gaat het om een middelbaar paar die gelukkig getrouwd zijn. Totdat Elsa te horen krijgt dat Michele al twee maanden werkeloos ronddoolt. Ontslagen van zijn eigen opgezette bedrijf gaat hij solliciteren en schrijft hij zich in bij een uitzendbureau. Maar de eerste barstjes zitten al in het huwelijk. Niet alleen moet het intellectuele, kunstzinnige echtpaar naar een veel kleiner appartement. De vrienden zien ze ook niet meer en Elza moet opeens van s’ ochtends vroeg tot s’ avonds laat werken om ook maar enigszins brood op de plank te krijgen. Zo je leest is niet echt een film voor een twintiger of ook maar iemand die gelooft in het huwelijk.

Ik weet niet precies wat Soldini probeerde te zeggen met de film. Was het nou dat geld gelukkig maakt of dat huwelijken geband zijn om te stranden terwijl het einde juist weer zo hoopvol doet vermoeden tussen de twee. De twee acteurs spelen het goed toch had ik het naar een uurtje wel gezien met het echtpaar terwijl ik toen nog een vol uur moest gaan. Naar anderhalf uur was ik dan ook behoorlijk aan zweten en zwoegen. Wat me opviel tijdens het kijken, was dat het geheel veel serieuzer was dan zijn vorige film. Daar was het allemaal wat luchtiger en speelser gebracht.
Niet alleen was de regisseur de schaar vergeten in de montage kamer maar deed er ook nog een vreemde soort muziek eronder. Een soort muziek dat hoort bij een epische film vol met veldslagen. Het klonk dan ook een beetje bizar tenzij het gewoon aan mij ligt. Dus geen film voor plezier meer eentje waarvoor je de tijd moet nemen om het op te nemen.

Wat een rare reacties, hier!
Ik vond het een goede film. Het bijzondere is juist, dat je er zelf een boodschap uit kunt halen; het hangt er maar vanaf hoe cynisch je tegenover het leven staat. Naar mijn mening laat Soldini in ieder geval een duidelijke relatie zien tussen geld en liefde, en dat is interessant.

Een duidelijk en realistisch beeld, van het Italiaanse leven in een noordelijke stad. Geen explosies, achtervolgingen, maar subtielere beeltenissen van een gewoon leven van een getrouwd stel, met ups maar vooral downs. En toch sleept Soldini je mee. Als je je ervoor open stelt.

Ja, inderdaad een laag gemiddelde. Ik hoor toch wel goede dingen.

Uitstekende film met de mooie Margherita Buy die goed laat zien dat geld wel helpt om gelukkig te zijn.

Mee eens en met name het 2e gedeelte van de film is trager.

vreemd die slechte reacties, het is een klassefilm in alle opzichten. De meeste mensen op deze site lijken sowieso alles wat afwijkt van de standaard Hollywood-film niet te begrijpen. Waarom moet een film bijvoorbeeld per se snel zijn? Kijk dan een videoclip of zo

Man verliest job, en het echtpaar moet heel wat stappen achteruit zetten in het dagelijkse leven: de basis van dit verhaal.
Enerzijds geeft het verhaal de praktische, materiële problemen weer - gedaan met luxe, een kleinere woning, het einde van de maand halen, het etentje met vrienden eigenlijk niet kunnen betalen, gedaan met reizen, boot moeten worden verkocht...
Anderzijds is er de mentale stress die daaruit voort komt - als man en vrouw tegenover elkaar, de leugens die er uit voortvloeien, de relatieproblemen die een tekort aan geld met zich meebrengt; of hoe moeilijk het is om je problemen kenbaar te maken aan je 'vrienden' (die dan misschien geen vrienden meer zijn) en dan toch maar dat etentje betalen dat eigenlijk boven je budget gaat...

Ik zou niet zover gaan dat de film het cliché wil bevestigen dat geld gelukkig maakt. Wél dat het een bijzonder moeilijke evolutie wordt wanneer je de luxe die je gewend bent achter je moet laten.
Zeer realistisch, er wordt een sfeer gecreëerd waardoor je je heel goed in het verhaal kan inleven, met bij momenten mooie en warme beelden, én vooral uitstekend werk van de twee hoofdacteurs.

Verhoeven en wibro, met alle respect, maar ik vind het een beetje jammer dat deze pagina met jullie twee recensies moet beginnen...