It's a Mad Mad Mad Mad World (1963)

Stanley Kramer is de man achter een aantal goede drama films. In tegenstelling tot die films, weet Kramer met deze film totaal niet te overtuigen. Deze "komedie" weet bij mij alleen maar ergernis en hoofdpijn op te wekken. Totale chaotische en drukke scènes wisselen elkaar in hoog tempo af. Tel daarbij een groot aantal irritante en irrationale karakters, veel te lange speelduur, en het lelijke camerawerk op, en ik kan niet anders dan deze film laag te beoordelen.

Overigens is de titel van de film wel goed uitgekozen. Maar een film met iets meer klasse en evenwichtigheid zou je toch minstens mogen verwachten van iemand als Kramer. Een aaneenschakeling van ongeloofwaardige momenten en vervelende karakters is duidelijk niet aan mij besteed. Dus geen ideale film voor een zondagmiddag, vooral als je de dag al begint met een lichte vorm van hoofdpijn.

Ik me eerlijk zeggen dat het allemaal nog best meeviel. Na de recensie van mijn bovenbuurman had ik veel erger verwacht. Ondanks dat de film erg lang duurt, verveel je je eigenlijk zelden. Er zit een lekker tempo in de film, maar daarmee hebben we de positieve dingen eigenlijk ook wel gehad. De laaste 15 minuten waren echt afgrijselijk slecht. Dat hele gedoe met die ladder zag er zo vreselijk nep uit. Dat vond ik echt niet kunnen. Ook waren de personages niet altijd even grappig. Die krijsende moeder. Maar voor de rest was het allemaal best vermakelijk en zelfs redelijk leuk. De film ging dus richting een kleine 3 sterren, maar dankzij de ongelofelijk slechte laatste tien minuten haal ik er gewoon een hele ster vanaf.

2*

Op zich geen onaardige film. Zo'n race volgen is altijd wel leuk. Het tempo ligt hoog. En als je een zwak hebt voor cameo's spotten (zoals ik) dan zit je hier ook goed, al moet je er op voorbereid zijn ook veel teleurgesteld te worden dat sommige grote komieken (waaronder Buster Keaton en Edward Everett Horton) slechts enkele secondes langskomen en praktisch geen enkele grap krijgen, met als dieptepunt The Three Stooges die nog geen 5 seconden schermtijd krijgen en maar wat staan te kijken. Anyway, het is dus geen onaangename film om te kijken, maar helaas is er één groot probleem: ik vond hem niet grappig. Hier en daar een glimlach is het meeste dat deze film bereikte en zelfs dat gebeurde zelden. Veel van de hoofdacteurs zijn ook niet bijzonder grappig of aansprekend. Stanley Kramer beweerde iedere komiek die hij kon bedenken voor deze film gevraagd te hebben, maar het gekke is dat ik er minstens 20 kan bedenken uit die tijd die hier ontbreken en waarschijnlijker een grappigere film hadden kunnen opleveren. Nu is de meest geslaagde grap gek genoeg iemand die uitglijdt over een bananenschil, kun je nagaan.
2,5*