Monkey Shines (1988)

Een film die in de verhaallijn boeiend is, maar in de uitwerking toch wat braaf en soms zelfs saai is.
De aap kreeg mij in ieder geval niet op het puntje van mijn stoel. Nu moet ik meteen toegeven dat een ander dier in deze of in een andere spannende film dat waarschijnlijk ook niet had gekund. Films waarin het dier de dreiging is, vind ik al snel niet overtuigend en vaak niet creepy.
Aan het verhaal mankeert volgens mij niet zoveel. Dat klinkt spannend genoeg. Ik ben niet bekend met de roman van Stewart, die als basis voor de film heeft gediend, maar ik kan me goed voorstellen dat het boek als een spannende thriller leest. Aan de vertaling ervan op beeld mankeert echter wel het een en ander.
De opbouw is lang en saai en bestaat uit langgerekt drama dat heel kort en bondig verteld had kunnen worden. Langgerekt drama is eigenlijk alleen boeiend als dat intens en goed geacteerd wordt weergegeven. Om verveling tijdens een lang dramatisch voorspel te voorkomen moeten diepere lagen van gevoel worden aangeboord. Dat lukt hier niet. De acteurs zijn daarvoor toch een maatje te klein.
De aap doet zijn duistere ding alleraardigst, maar het blijft gewoon een lief dier. Op geen enkel moment is de kwaadaardigheid van de aap geloofwaardig. Op geen enkel moment overkomt je een beklemmend gevoel als het aapje in beeld komt. Het is gewoon een leuk en grappig beestje dat enkel wat ondeugende neigingen heeft. Meer gevoel roept de handel en wandel van het aapje niet op.
Soms balanceert de film even op het randje van het belachelijke. Gelukkig kiepert de film er net niet over. Het scheelt soms echt niet veel. Als Beghe aan het eind van de film de aap levend verscheurt, komt dat toch tamelijk hopeloos over. Als dan ook nog eens duidelijk zichtbaar is dat de heen en weer schuddende aap eigenlijk een stoffen knuffel is, wordt de scène in plaats van luguber ineens heel potsierlijk.
Nee, Monkey Shines is echt geen spannende film.

Als ik goed heb geteld is Monkey Shines de 7de film die ik van Romero heb gezien. Zijn 3 eerste zombiefilms vind ik geweldig, voor de rest is mijn enthousiasme beduidend lager. Creepshow had nog wel aardige momenten, Martin daarentegen vond ik vreselijk saai. Monkey Shines vond ik ondanks dat de focus erg lang op het drama blijft liggen toch al een stuk aangenamer. En hoewel de film mij nooit verveelde behalve dan de climax die werd naar mijn zin veel te lang uitgesponnen, denk ik dat deze film ook in anderhalf uur had kunnen worden verteld. Zeker het gedeelte dat vooraf ging aan de uiteindelijke ontmoeting tussen Alan en Ella had kunnen worden ingekort alsook de scènes van Alans vriend Jeffrey in zijn laboratorium droegen uiteindelijk weinig bij. Wat weerhoudt mij van deze film een 7 te geven is het feit dat de horrorgedeeltes met name de momenten dat er telepathie tussen Alan en Ella is nogal lijken te zijn afgehaspeld en nogal braafjes blijven. Zeker bij de moord/brandstichting op Alan's ex-lief en haar nieuwe minnaar, de man die Alan had geopereerd had ik toch graag een harde wraakactie willen zien. Ik bedoel ze verdienden een pijnlijke dood dan wil ik het ook best zien. Op het tormenteren van Alans moeder, Jeffrey en Melanie daar zat ik niet op te wachten. Hier had een pak meer ingezeten en ik ben het met anderen eens dat het ongeluk in het begin wel behoorlijk knullig overkwam.

Matige film waarin een man verlamd raakt en een aapje als hulpje krijgt. Alhoewel de opbouw van deze film goed is, duurt het gewoon veel te lang en is er te weinig spanning (het had met gemak een stuk korter gekund). De scenes met het aapje zijn zeker goed gedaan om leuk om te zien. Net geen 3.0 sterren.

3,5* Voornamelijk voor de geweldige scènes met de aap (waarvoor vast en zeker meerdere aapjes getraind werden )

Héél knap.

Helaas viel deze film me wat tegen.

Het was naar mijn mening vrij chaotisch en slordig gefilmd, er zitten een paar gaten in de tijdlijn die niet echt netjes of professioneel naar elkaar verbonden worden, (gewoon van het ene op het andere moment is het dan blijkbaar opeens weer een aantal weken of paar maanden later).

Gaat over een plotseling verlamde man die in een rolstoel terecht gekomen is (kan alleen zijn hoofd nog bewegen), die hulp krijgt van het kapucijnaapje Ella, die echt een heleboel handelingen kan verrichten, wat natuurlijk heel indrukwekkend is om te zien, en waar ze die (waarschijnlijk meerdere) aapjes flink voor getraind hebben, en laat ook weer eens zien hoe zeer die aapjes op de mens lijken.

Maar hoe die aapjes behandeld worden in de film geeft me soms een erg vervelend en akelig gevoel. Aan de het begin van de film krijg je wel een disclaimer te zien over dat aapjes geen pijn gedaan zijn “ook al lijkt het zo op beeld”, maar je ziet ook de aapjes in piepkleine kutkooien zitten in het laboratorium en dat ze erg gestresst en opgejaagd zijn. Want ze moeten toch “iets” met die aapjes doen om ze zo’n onrustig en boos gedrag te laten vertonen wat ze nodig hebben om dat angstaanjagend te laten overkomen in de film.

De acteur in de hoofdrol, Jason Beghe - (toen ik hem IMDB'de kwam ik er achter at dat hij die politiechef is in Chicago P.D. en dat is eigenlijk het enige waar ik hem verder van ken; hij zit schijnbaar ook in Thelma and Louise, en The Next Three Days, maar dan beide met 'n kleine bijrol) - zet wel een goed gespeelde rol neer, en ook boeiend om zijn mood-swings te zien, maar ik vond het te ver gezocht waar die mood-swings door kwamen. Dat vind ik gewoon totaal ongeloofwaardig en te veel "fantasy", dus dan kan ik dat niet serieus nemen.

En waarom Ella een negatieve invloed op hem heeft, wordt eigenlijk ook totaal niet uitgelegd. Maarja, het is natuurlijk ook niet zo’n soort horrorfilm die op dat gebied realistisch hoeft te zijn. Maar dat is gewoon niet zo m’n ding.

En dat tijdens de gehele climax van de film het de hele tijd buiten dondert en bliksemt vond ik ook weer zo’n flauw cliché.

Deze film had ook redelijk wat komische momenten die ik in dit geval dan weer wel op de plek vond (ben ik normaal geen fan van), o.a. omtrent hoe de eerste verpleegster die in huis komt om Allan te helpen zich gedraagt (in het begin) en op een gegeven niks meer hoeft te doen omdat de aap alles overneemt.

En de (toen) hele mooi Kate McNeill, als Melanie: "Hi Mrs. Mann! How are you today?"

En dat make-up effects grootmeester Tom Savini hier aan meegewerkt heeft is natuurlijk geweldig, maar ik heb eerlijk niet gezegd niet zoveel van zijn kenmerkende effecten gezien.

Maar vanwege het toch unieke concept, sterke "acteerwerk" van Ella, en een aantal goeie scènes en de vraag waar het verhaal heen zal gaan, krijgt hij een krappe voldoende.

Leuke aftrap van horrorchallenge 2018 !

De ster van de film is natuurlijk het aapje. Een dikke pluim toch voor diegene die deze trucjes allemaal bedacht en zeker voor het geduld. Het verhaal wordt goed opgebouwd naar de climax die best oké was. Het acteerwerk viel mee en stoorde nergens. Het minpunt is wel dat er te weinig horrorelementen aanwezig zijn om de spanning echt op te kunnen voeren. De kills zijn inderdaad braafjes uitgewerkt en soms zelfs niet te zien. Beetje jammer, anders zou de film zelfs een hogere score kunnen krijgen. Ik rond af naar 3,5 sterren vermits mijn score 6,5/10 is, maar het aapje verdient dit wel.

Dankzij tip van Noodless deze erg leuke verassing gezien .

George A. Romero is natuurlijk in meester in het horror genre , en dat zie je er zeker van af .

Leuk dat het geen zombie film is, want eerlijk gezegd kijk ik zo nu en dan nog , maar geen super grote fan.

het tempo is wat traag, wat ook wel zijn charme heeft.

Het hele idee met die aap als killing source is erg leuk gevonden , en het was wonderbaarlijk hoe je zonder enige vorm van cgi toch volledig gelooft wat die aap allemaal doet en zelfs denkt .

De soundtrack was ouderwets geweldig, kun je erg van genieten .

Niet super spannend , maar wel onderhoudend . En zeker een voldoende waard .

ruim zelfs . 3,5*

Romero's eerste studiofilm en die valt -hoewel vrijwel volledig gestript van zijn typische horrorkenmerken- zeker niet negatief op in z'n oeuvre. Het tekende het begin van een drietal films die iets meer duiken in de psyche van een individu (steevast de mannelijke protagonist) in plaats van zijn befaamde maatschappijkritiek. Toch is het niet vreemd dat men iets meer (/anders) verwacht, met name wat betreft (gore) effects. Met zwaargewichten zoals Savini en Kirshoff aan 't roer is er veel mogelijk, maar de kracht van Monkey Shines komt uit een hele andere hoek. Sterk geschreven, geregisseerd en klassiek spannend met een lange spanningsboog en natuurlijke progressie van de personages. Allemaal heel geloofwaardig en kundig uitgevoerd. Niet heel verheffend verder, maar er schijnen nogal wat scherpe randjes te zijn gesneuveld (studio, he). Beeldkwaliteit van de nieuwe Eureka! blu-ray release is overigens subliem. 

Soort van “Haunted house flick” waarin een invalide hufter wordt gekweld door een moordende aap. Soort zoekt soort. Het huis als kooi is prachtig gefilmd. Sommige camerahoeken zijn top, pov’s ook, zoomwerk, close ups Het aapje is mega eng.

(Jonge kijkers opgelet) film kent een lange aanloop en heeft een lichtelijk absurd plot.

Topfilm!!

Niet heel bijzonder. Inderdaad, invalide hufter krijgt een aapje als hulp. Maar dat aapje gaat zich steeds meer gedragen als de manifestatie van Allan's haat tegen de wereld. En gaat ook steeds onafhankelijker los. Tegen het einde wordt het wel leuk, maar het duurt wel ontzettend lang en via een wat warrig verhaal voor er een keer iets gebeurt. En uiteindelijk, echt serieus kan ik dat aapje als dreiging niet nemen. Wel wat leuke scenes, zeker zo in het laatste kwart, maar dan heeft het toch allemaal te lang geduurd voor een echt hoge score.

Het was heel lang geleden dat ik deze zag en was m eigenlijk compleet vergeten.

Maar het bleek een verrassend goed gemaakte thriller. Wellicht iets te traag en niet spectaculair genoeg voor hedendaags publiek, maar ik vond de focus op het psychologische aspect juist best sterk. Duidelijk ook dat de laatste Planet of the Apes hier een berg mosterd heeft gehaald.

Al met al dus een prima film, maar verwacht geen horror.

Kleine 4*

Zeer goed vermaakt met deze film. Boeiend verhaal en goede acteurs. Ook de scenes met de aap zien er goed uit.

Vond het een erg origineel uitgewerkt idee, eigenlijk gebaseerd op een bestaand programma voor zorgbehoevenden. Destijds vond ik deze film erg spannend. Ongelooflijk wat je een kapucijnaapje allemaal kan laten doen, al zit een sterke editing er ook voor veel tussen. Er zitten enkele zonden in tegen de ruimtelijke logica. Zo weet het aapje waar Allan's ex en de dokter zitten en vindt hij de weg van lab naar huis terug en zo... Nonsens dus. De finale was best intens.

Fijn apen-thrillertje.

Als je dit nou horror moet noemen, nee, viel me tegen. De film is ook veel te langdradig en heb het met moeite uitgekeken. Spannend wort het nergens.

Eigenlijk een 2.5* voor het rommelige script, maar dat getrainde doodshoofdaapje verdient minstens een halve ster erbij. Echt de volledige speelduur van 'Monkey Shines' (1988) genoten van wat ze dat aapje allemaal hebben aangeleerd. Ik vergeef het George A. Romero meteen dat dit misschien wel het minst intimiderende filmmonster is wat je ooit tegen zult komen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een slasher met een aapje verwachtte, maar het had toch diepere thema's dan dat. De regie dat zeer zijn best om je als kijker met de invalide man en het aapje mee te laten leven. Ook deed men zijn best om een gevoel van afschuw te scheppen voor de meeste overige bijfiguren. Wat was die arts voor een onsympathieke griezel.

Al dit maakt dit een vrij psychologische horrorfilm. Ik ken (nog) niet echt veel films die hier op lijken, dus een origineel concept vind ik het zeker. De film verliep redelijk traag, maar soms nam het tempo plots toe. Zeker als de camera het perspectief van het aapje aanneemt. Het wekte een vrij beklemmend gevoel op.

Een film die me een beetje aan het denken heeft gezet, of ik wel goed bezig was met mijn twee katten thuis. 3,5*