Pro-Life (2006)

Ai, Carpenter hard onderuit.

Het begint nog best veelbelovend, Perlman zet een 'goede' ( ) Christen neer, er volgt prima gore (nog steeds geen duivel in zicht, 'slechts' schotwonden door menselijk toedoen), maar dan gaat het toch helemaal mis. En dat is hiervoor al uit-en-te-na beschreven (zie alle meningen van twee sterren en lager, hoewel ik de kop van de duivel zeker in orde vond), dus hier mijn cijfer:

1,5*.

"This doesn't makes any sense"

Film begon goed, de scènes in de kliniek waren goed. Behoorlijk angstaanjagend ook als het babytje de buik laat bewegen als een gek..
Dwayne is een heerlijk gestoord typisch Amerikaans Christen figuur, goed geacteerd.

Na de moord op de bewaker zakt het al wat in, het lijkt nu meer op een thriller dan op een horrorfilm. De irritante muziek maakt het nog slechter.
Wanneer mevrouw zwanger verteld hoe ze is bezwangert moest ik wel even lachen. "Whatever what is was.. It was not a human.." Are you sure about that?
Die gortdroge schietscènes waren al helemaal lachwekkend, deze film kon alleen nog maar slechter worden.

De abortus scène bij de man ging natuurlijk nergens over, toch was het enigszins vermakelijk.

De bevalling zelf is lachwekkend, dit ging echt nergens over. De baby zelf, dat zag er ook niet uit gewoon, met dat mensen hoofd.

En dan de duivel zelf, mijn god wat was dat slecht. Ik had al geen hoge verwachtingen, maar dit. Jezus christus.

Van hetzelfde niveau als Homecoming en Pick Me Up.

Niet al te best filmpje. Hier en daar een uit elkaar spattend hoofdje en een baby die qua vorm wel heel veel lijkt op die spin uit de film the thing. Een demoon van pur in een zwak maar gelukkig kort verhaal. Ik had eigenlijk hogere verwachtingen van de meeste goede horrorregisseurs in de masters of horror serie, maar het lijkt wel of ze de verhaaltjes tijdens het kakken hebben verzonnen.

Wat als een aardige Carpenter begint eindigt al snel als een zeer matige horror met weinig spanning en sfeer.

Waar zijn films meestal garant staan voor een zeer degelijke en mysterieuze opbouw is Pro-Life een voorbeeld dat het ook anders kan maar niet altijd evengoed uitpakt. Op het verhaal is weinig aan te merken en ook de rollen zijn prima vervuld maar de uitvoering is alles behalve geslaagd. Tot dat de duivel in beeld kwam was het nog wel oke maar toen duidelijk werd welke kant het op ging was voor mij de spanning eraf en was het tot de aftiteling lachen om de ene na de andere absurde scene. Qua gore was het nog wel redelijk en had hier hier best nog wel een aardige aflevering van gemaakt kunnen worden.

2*

Wel leuk, tot ik het einde zag.

Aardige aflevering uit de Masters of horror.

Erg matig filmpje met overdreven gedoe over abortus en de duivel. Komt af en toe knullig over (dialogen, decors, handelingen, acteerwerk) en heeft een mager sfeertje. Mag van mij samen met de foetus de prullenbak in.

Aardig deeltje uit de MOH reeks.

Heb me hier redelijke goed mee vermaakt als tussendoortje.

2,5*

Vond deze aflevering van Carpenter juist nog wel best goed. Ok kan niet op tegen zijn voorganger in het eerste seizoen maar deze had wel weer goede sfeervolle muziek, en een best goede Perlman die beetje hard te keer gaat voor onze lieve heer.

In deze heeft het gore niets van horror weg, maar is het gore meer in de actie te doen zoals: gezichten die uit elkaar splatten, en lekkere brutte schotwonden. Verder was het monster, en het baby-monster best leuk gedaan.

3,5

Alweer een leuke en vermakelijke korte Horror film uit "Masters of Horror" TV-serie en deze is gemaakt door de bekende horror regisseur John Carpenter, die ook al een ander deel in deze TV-serie heeft gemaakt, namelijk "Cigarette Burns (2005)" (die ik nog moet herzien). Bij deze film is duidelijk de hand van John Carpenter te herkennen, want het verhaal deed me soms denken aan vorige films van hem zoals "Assault on Precinct 13 (1976)" (m.b.t. de abortuskliniek) en zijn meesterwerk "The Thing (1982)" (m.b.t. de geboorte van de baby en het uiterlijk van de baby).

In dit verhaal draait het om de zwangere Angelique Burcell (gespeeld door Caitlin Wachs), die op de vlucht is voor iets en daarbij bijna wordt aangereden door een auto, waarin abortusarts Alex O'Shea (gespeeld door Mark Feuerstein) en diens abortusassistent/vriendin Kim (gespeeld door de fraaie Emmanuelle Vaugier) zitten. Met Kim heeft Alex O'Shea zojuist ook geneukt en daar is hij zeer blij mee. Zij ontfermen zich over Angelique en nemen haar mee naar hun bewaakte abortuskliniek voor onderzoek. Eenmaal daar aangekomen nadert er een rood busje, met daarin de moordlustige vader Dwayne Burcell (leuk gespeeld door Ron Perlman) die lid is van de Pro-life beweging en die de abortuskliniek regelmatig lastig valt en daarom ook een verbod heeft gekregen. Dwayne wilt naar binnen om zijn dochter Angelique te komen meenemen, maar hij wordt daarbij tegengehouden en mag niet naar binnen. Dwayne laat het daar niet bij zitten, want hij heeft namelijk een opdracht gekregen van niemand minder dan God Zodra Angelique op de onderzoekstafel ligt, wilt ze een abortus, maar abortusarts Alex O'Shea wil haar eerst diepgaand onderzoeken en ontdekt dat er iets vreemds aan de hand is met de zwangerschap van Angelique en hij denkt ook dat ze niet de volledige waarheid vertelt en zeker niet als hij te horen krijgt wie in haar ogen de vader is.

Het sfeervolle verhaal zit leuk (geldt ook voor de uitvoering van het verhaal) in elkaar en wist mij ook te boeien en te vermaken en dat kwam vooral door Ron Perlman die lekker hard opdreef is in dit verhaal. Met name de abortus die hij gaat uitvoeren op de mannelijke dokter Kiefer (gespeeld door Bill Dow) mocht er wel wezen en was eigenlijk ook zeer komisch. Wie er uiteindelijk achter de zwangerschap van Angelique zit, was best lachwekkend slecht, maar het leverde wel een aantal leuke scenes op m.b.t. die persoon (Duivel, die er best fraai uitzag) en de zwangerschap van Angelique. En bij dat laatste doel ik op de babyscan van Angelique en het moment dat Kim tussen de benen van Angelique wilt kijken en er dan een soort van wit schuim uitspuit. Het hoogtepunt (ook visueel gezien) van het verhaal is natuurlijk de geboorte van de baby, waarbij de baby een soort van spinachtig wezen is met een menselijke hoofdje erop. Het einde van het verhaal is overigens zeer flauw, abrupt en ook wel erg gemakkelijk. Zelfs de duivel accepteert het en neemt er genoegen mee.

De cast doet het best leuk en verdienstelijk en vooral natuurlijk Ron Perlman vanwege zijn harde maar tevens humoristische scenes, met eveneens leuke dialogen daarbij:

"Trek dat schildpaddenhuid uit" (als hij iemand met een kogelvrij vest zwaar verwond heeft)

"In jouw geval moeten we natuurlijk...eerst een opening maken" (als hij abortus gaat plegen op de zwaar verwonde man)

Emmanuelle Vaugier in de rol van assistente Kim, vond ik een fraaie verschijning en ik vond het best jammer dat zij in dit verhaal niet topless is te bewonderen, want dat is toch een eigenschap van de meeste films gemaakt in de "Masters of Horror" TV-serie. Echte mogelijkheden daarvoor waren er eigenlijk ook niet in dit verhaal, op de opening eventueel na. Maar dan had het verhaal gelijk moeten beginnen met een neuk scene, omdat nu het verhaal min of meer begint in de auto waarbij Alex O'Shea zeer in zijn nopjes is dat hij heeft mogen neuken met Kim.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke korte Horror film, die zich lekker wegkijkt (duurt ook maar circa 50 minuten) en ook weet te vermaken, op het flauwe, abrupte en makkelijke einde na.

MOH aflevering 17.

Weinig horror, enkel wat gore. En wat aparte monsters. Veel meer heeft deze film helaas niet te bieden. Redelijk teleurgesteld dus en daarom ook geen voldoende. Wel leuk om enkele bekende koppen te zien, het acteerwerk was dan ook degelijk.

2,5*.

Nog een regisseur die terugkeerde voor een aflevering van het tweede seizoen van de TV-serie Masters of Horror; John Carpenter. Want ‘Cigarette Burns’, Carpenters bijdrage aan het eerste seizoen was zelfs een klein meesterwerkje te noemen. Het is dan ook best gek dat Carpenter ondanks hij wederom met dezelfde scenaristen Scott Swan en Drew McWeeny werkt is deze niet zo verbijsterend sterk!

In deze aflevering speelt de regisseur vooral op veilig en grijpt meer terug op zijn eigen werk uit het verleden. Echter is het de aanwezige thematiek die de film minder maakt. Daarbij neemt hij dan wel geen nadrukkelijk standpunt in maar kan uit de sub-tekst toch worden opgemaakt dat hij duidelijk een mening heeft. Wat betreft bloederigheid blijft Pro-Life ook redelijk ingetogen. De gruwelijkste scène spelen zich grotendeels buiten het blikveld van de kijker af. Het zijn dan ook de spanning, voldoende actie, de aanwezigheid van Ron Perlman en een fraai computer-geanimeerd monster, die de film weten te redden. De film behoort niet tot de allerbeste afleveringen uit deze serie maar het blijft een onderhoudende, redelijke Carpenter.

Vermakelijke en bij vlagen onheilspellende griezelaflevering waarin regisseur John Carpenter mag uitpakken met enkele goede effecten. De monstertjes zijn wat oubollig, maar een aantal moorden komen grafisch en expliciet voor de dag. Daartegenover staat wel dat Pro-Life enigszins doelloos en gebrekkig oogt op het vlak van sfeer, met een lelijk opgemaakte omgeving en een kaal ingerichte locatie. In dat opzicht moet Carpenter het vooral hebben van het mysterie en het korte formaat, die de kijker redelijk vlot begeleiden naar de finale. Echt overtuigen doet Pro-Life niet, maar kwaliteit is de iconische filmmaker nog altijd gegeven.