Les Parapluies de Cherbourg (1964)

Als ze hun bek houden is de muziek goed.

Een hele fijne film en ook niet zo cliché dus dat is ook wel fijn. Een mooi verhaal met drie interessante delen. De sfeer in deel 1 is heel aanstekelijk. De kalverliefde tussen de twee is zeker met het gezang erg fijn om naar te kijken. Deel 2 valt vooral op door het acteerwerk van Deneuve. En bij deel drie was ik erg geraakt door het verhaal weer. Maar ook door het uitstekende acteerwerk Castelnuevo (die me erg aan Casey Affleck deed denken). De muziek is mooi, en ook al zong niet iedereen even zuiver vond ik het niet storend dat alles gezongen werd al zou ik dit weer geen typische musical noemen want al het gezang is subtiel.

4*

Grappig dat je het zegt, ik vond de verhaalontwikkeling eigenlijk behoorlijk gedurfd. Net zo gedufd als de gezongen dialogen en de bonte sets. Demy is wat mij betreft genredoorbrekend in al deze drie zaken. In de eerste twee (anderhalf) delen lijkt het verhaal van Les parapluies de Cherbourg sterk op dat van een willekeurige musical, een indruk die nog versterkt wordt door de engelachtige gezichten van de hoofdpersonages, maar deel drie maakt daar toch wel pijnlijk een einde aan. Slotscene bij het benzinestation is ook meteen een van de beste van de film. Je kan dit slot op twee manieren interpreteren. De eerste optie is dat beiden, zowel Guineveve als Guy ongelukkig zijn in hun nieuwe huwelijk. Dat zou een donker en triest einde betekenen, iets wat je toch bij aanvang niet zag aankomen en ook ongebruikelijk is voor een musical (hoewel ik niet erg thuis ben in het genre, de enige van wie ik het ken is Dancer in the dark). De tweede optie is wellicht nog erger en levert een cynisch einde op: Guy lijkt namelijk een stuk gelukkiger dan Guineveve, waardoor de liefde waarmee de film opent eigenlijk ontkent wordt; Guineveve blijkt inwisselbaar te zijn voor een andere vrouw. Vond het dus een interessante film, bij vlagen zelfs behoorlijk goed, hoewel het continue zingen soms wat gaat tegenstaan. Camerawerk was ook verdienstelijk, dat shot van de vertrekkende Guy en de achterblijvende Deneuve, waarbij de camera er eigenlijk een beetje tussenin blijft hangen, vond ik bijvoorbeeld fraai. Ik zal hem geen tweede keer op zetten, maar een terechte klassieker en sympathieke film.

Godsamme wat een beproeving dit. Een musical met liedjes is tot daar aan toe, maar de hele tijd gezongen tekst? Je denkt dat het even wennen is, maar het wordt hoe langer hoe erger, om gillend gek van te worden. Op een gegeven moment heb ik hem gekeken met het geluid uit, zodat ik wel de tekst nog zag, en op dubbele snelheid, om er maar zo snel mogelijk vanaf te zijn.
Daarnaast heeft het verhaaltje ook weinig tot niks om het lijf. Alleen het kleurgebruik was nog wel aardig, het is een kleurrijke film.
Verder heb ik er niks positiefs over te melden.

1,5*