Niwemang (2006)

Nieuwe film van de regisseur van Tijd voor Dronken Paarden en Turtles Can Fly. Won (gedeeld) het festival van San Sebastian en sleepte er ook de Fipresciprijs en de prijs voor beste cinematografie binnen.

Dat laatste is zeker terecht. De film ziet er geweldig uit. Het verhaaltje is net als in eerdere Ghobadi-films weer erg laagdrempelig, zodat het voor een groot publiek toegankelijk is.

Zeer cru is dat Ghobadi tijdens het maken van de film al veel concessies had gedaan om de film maar te mogen vertonen in Iran, en ook nog eens meerdere minuten eruit heeft gesneden, maar toch geen toestemming kreeg van de Iraanse autoriteiten. Wat voor film had het opgeleverd als hij die concessies niet had gedaan, vraag je je dan af.

Hoogstwaarschijnlijk een betere, zonder al te platte grappen.

De bus-chauffeur was zo gruwelijk irritant, dat ik buikpijn kreeg van ergernis. Flauwe grappen, die overigens alleen door de Iranezen in de zaal warm onthaald werden.

Gelukkig schotelt Ghobadi 'een magisch avontuurtje' voor. Er zitten weer prachtige scenes in. En de muziek is fantastisch.

De humor verpest het, ik kan het nog steeds niet geloven. Een magere 3 sterren.

ik zie weinig humor in eigenlijk, het kan zijn dat jij het als grapjes opgevat hebt wat de maker niet grappig bedoelt heeft, en Kaka was best wel grappig wel irritant als mannen in die leeftijd gaan huilen

mooi landschap en muziek ook heel leuk, maar ik ben door zulke controle punten gegaan daar wordt je ook echt zo behandelt als in de film beschreven. Ik zou niet weten welke gedeelte in Iran niet toepasselijk zou zijn

Met Nitra eens, ook ik heb ervaring opgedaan aan soortgelijke controle punten bij de oversteek aan de grenspost tussen Turkije en Syrië.

Exact dezelfde simplistische aanpak van zaken; iedereen de bus uit, line-up en koffers openmaken voor controle terwijl derden de bus doorzochten.

Film vandaag gezien. Het verhaal is eenvoudig in opzet maar dat kan nimmer een reden zijn voor kritiek, genoeg simplistische verhaallijnen gezien die door menigeen als briljant wordt bestempeld. Uiteindelijk draait het immers om de inhoud, of deze nu complex of simplistisch van aard is en hoe deze wordt verfilmd; general speaking.

Ik kon me niet echt storen aan de opzet, wel vond ik de film bij tijd en wijle te langdradig. Toch bevat de film heel duidelijk een rode draad die ogenschijnlijk door de lengte af en toe aan betekenis inboet.

De verwondering fundeert vooral op de muziek, die ronduit hemels klinkt, en de cinematografie die bestempeld kan worden als magistraal maar dat de fundering bij die twee zaken ophoudt betreft dan ook helaas dan ook het grootste kritiekpunt van deze film,

3*

net gezien in Tropentheater en het viel me eigenlijk wat tegen.

Het had voor mij wat meer uitdieping mogen krijgen waarom het zo bijzonder was dat ze mochten zingen.

Ook de overdreven reacties van met name de buschauffeur vond ik net wat te.

Wel erg mooie muziek.

Ik wilde deze film zien vanwege het meespelen van Golshifteh Farahani. Achteraf gezien heeft zij niet meer dan een bijrol als een soort reddende engel voor het hopeloos verdwaalde en verdeelde muziekgezelschap van een oude man en zijn zonen.

Het is een bijzonder soort road movie, waarin het rijkelijke gebruik van (soms absurde) humor de dramatische lotgevallen van de Koerden niet kan verhelen. Een beetje aan de lange kant, maar net als in eerdere films van Ghobadi zijn de beelden van de bergachtige, nagenoeg verlaten omgeving heel mooi.