Un Secret (2007)

Van de regisseur van Garde à Vue beter bekend als de schrijver van Under Suspicion. Hoewel ik nog geen films van hem gezien had ging ik toch wel met grote verwachting de film tegemoet. Helaas was het grootste mankement van de film dat de regisseur teveel wou vertellen in een te korte tijdsduur. Hoe de Fransen er vervolgens erbij kwamen om deze te nomineren voor acht Césars is voor mij een grote vraag. Was er echt niets anders te nomineren vraag ik me af?

Het gaat zich allemaal om een groot familiegeheim dat helemaal niet echt schokkend of groot aankomt. Verder kun je dat geheim op een aantal facetten in het verhaal toepassen. Dus om nu te spreken dat ik op het puntje van me stoel zat, nou nee. Ik moet eerlijk bekennen dat ik totaal niet in de film kwam en dat had vooral te maken door het heen en weer springen in de tijd en het feit dat ik niet met een karakter kon meeleven. Verder vond ik de fragmenten van de Holocaust vrij storend omdat het in mijn ogen niets toevoegde tot het geheel. Naar een uur had ik het wel gezien en begon ik vrij snel achter elkaar te gapen alsof ik naar een goede nachtrust zomaar weer in slaap zou vallen. Dus een teleurstellend Frans filmpje waarbij ik te hoge verwachtingen had.

Een bijzondere film door zijn prachtige tijdsbeeld. De jaren dertig worden fraai in beeld gebracht. Het geheim is niet ingewikkeld maar toch bij de onthulling vond ik het schokkend. Naderhand nog veel over nagedacht en dat maakt deze film bijzonder de moeite waard te zien!

Slaapverwekkend gebeuren. Miller bedient de kijker in hapklare brokken, het verhaal is snel verteld, maar Miller neemt in lange terugblikken uitgebreid de tijd om alles nog eens goed te herkauwen. Hierbij vergeet hij ook niet dat het een rage is sprongen naar verleden en toekomst te maken.

Teleurstellend: 2*

Mooie film waar je nog even over na blijft denken. Voor mij ging de film niet perse over 'het geheim' maar over de onderlinge verhoudingen en dingen die niet werden uitgesproken. De personages zitten met vragen die ze nooit beantwoord krijgen.

Verder veel mooie beelden en goed acteerwerk...

1 minpunt was de overgang van de huidige situatie naar 'devertelling van het geheim' , ik snapte even niet wie die nieuwe mensen nou waren.

Booooring! ...Wat een saaie vertoning! Het leek wel of er aan de film geen eind kwam. Het ergste is dat je van te voren al heel snel weet hoe het hele verhaal in elkaar zit. Daarom kon deze film mij ook geen moment boeien. Op een gegeven moment zat ik gewoon te wachten op het moment dat de Joodse moeder en haar zoontje Simon door de nazis werden opgepakt en weggevoerd, want dat dat stond te gebeuren, dat wist je al in het begin. Dat moesten er nog archiefbeelden uit de concentratiekampen getoond worden, die eigenlijk helemaal aan het verhaal niets toevoegden. En dan nog de eindeloze dialogen die mij ook heel snel begonnen te vervelen. Kort gezegd; ik was blij dat de film afgelopen was.

2,0*

Een film, die tijdens het vertrek veel belooft, maar naarmate het verhaal vordert meer en meer aan kracht verliest. Uiteindelijk mondt het uit in een nogal slappe vertoning. Enige pluspunten zijn er desondanks wel te ontdekken; zoals de sfeervolle beelden en de goedwerkende zwart/wit-opnamen van het heden, waarmee de kijker met wat vragen opgezadeld wordt. Jammer dat zowel geloofwaardigheid als voorspelbaarheid de balans aan de negatieve kant doen uitslaan. Het dilemma waar de hoofdpersoon (of personen ... vader en zoon?) mee worstelt, kan nergens een persoonlijk karakter vinden, wat overblijft is een nogal 'leeg' verhaal.

Un Secret heeft een vrij zwak scenario. Door de vele tijdsprongen weet je nooit helemaal in de film te komen en is het moeilijk om met de karakters mee te leven. Daarnaast speelt het ook nog mee dat de vele verhaallijnen, die allemaal samenhangen met de meerdere geheimen, eerst geïntroduceerd moeten worden. Dat uitgerekend Claude Miller het boek van Philippe Grimbert wilde verfilmen is geen toeval; hij verloor ook familie nadat deze gedeporteerd waren in de oorlog. De sterke kwaliteiten van deze film zijn de sterke cast en de altijd prachtige, subtiele muziek van Zbigniew Preisner. Hoe vaak Preisner ook muziek schrijft in dezelfde sfeer en klankkleur, het dient de film altijd uitstekend.

Ik vond de tijdsprongen helemaal niet verwarrend.

Het verhaal verliest misschien wel een beetje aan kracht halverwege de film maar het blijft toch geslaagd.

Ik vond de tijdsprongen ook niet storend, dat maakte de film noujuist spannend en niet saai. Ook leuk dat het heden in zwart wit werd gefilmd. Leuke film, 3.5 sterren

Benadering van een dramatisch oorlogsverhaal op een wel speciale manier omwille van de opbouw met drie tijdsbestekken.

Helaas slaagt de film er niet in echt naar het hart te grijpen, ondanks de sterke acts en het eeuwig gevoelig blijvend onderwerp.

Blijft de jodenvervolging tijdens WO II de achtergrond van het verhaal, de film laat niet na, zoals zovele Franse film de jongste jaren, de gewilligheid waarmee de Frans overheden aan deze vervolging meehielpen, even te onderlijnen

Ooit zal deze film zich misschien wel kunnen scharen onder de Franse klassiekers. Kwestie van tijd.

Paar minpinten: Bruel, zwart-wit beelden voor het nu. Dit vond ik echt lelijk en gekunseld en vraag me ook af waarom?

Hou dat liever voor flashbacks of nog liever hou alles in kleur.

Un secret wordt wat afgerekend omdat het verhaal nogal voorspelbaar is en voor sommigen wat rommelig. Ik was net verheugd om eens een verhaal te horen vanuit het standpunt van enkele joden die het niet zo slecht hadden, tot de oorlog er aan kwam. Waarop ieder van hen tot zover mogelijk, reageerde op hun eigen manier. Kwestie van proberen te overleven, maar tegelijk gaat het leven ook verder.

Nog belangrijker is de situatie begin jaren '50. Ook al is de oorlog gedaan, het blijft in de kleren zitten. Moeilijk om er over te praten, om naar beelden te zien, om aan iemand te vertellen wat er allemaal gebeurd is, ... Het is vooral door dat onderwerp dat de film toch nog beklijvend is.

Daarmee wil ik niet zeggen dat de film goedkoop is omdat het een gevoelig onderwerp aansnijdt. In tegendeel, het acteerwerk is al zeker vrij sterk en ook de sfeer van de jaren 30-50 zijn best goed. De latere jaren '80 zijn wat minder. Hier merk je dat het zwart-wit gegeven deels zijn gekozen om de gebrekkige make-up wat te verdoezelen. En ook omdat het contrast te laten zien met de oorlogsjaren. Waarom niet andersom? Omdat de oorlogsjaren de essentie zijn van de film en niet de latere jaren...

Knappe film kortom die misschien hier en daar wat beter had gekunnen, maar zeker niet slecht is. Boeiend (maar wat voorspelbaar) verhaal over een tijd die we zeker niet mogen vergeten...

De hoofdpersoon wilde de geheimen blootleggen uit het mysterieuze verleden van zijn ouders. Het effect van het d.m.v. flashbacks heen en weer wisselen tussen vier periodes in tijd vond ik niet altijd even helder. Het eerste halfuur van dit, in de kern aangrijpende en noodlottige tweede wereldoorlog liefdesdrama, vond ik in ieder geval het sterkst, maar de jodenvervolging zelf had meer accenten mogen krijgen. De cast speelde uitstekend, met een centrale rol van Patrick Bruel.

Aansprekend familiedrama over een weggemoffeld, ingrijpend incident tijdens de Tweede Wereldoorlog. De film komt wat moeizaam op gang, maar vanaf het moment dat Hannah (Ludivine Sagnier) haar intrede doet is er sprake van een boeiend verhaal over onderlinge relaties. Cécile de France straalt als nooit tevoren, al had haar verhouding met Patrick Bruel wel wat subtieler mogen zijn, vind ik.

Met een autobiografische bestseller als bron, Miller als regisseur en een cast van zo ongeveer het beste wat de Franse cinema deze eeuw gezien heeft zou je denken dat het niet mis kan gaan.

Toch kon de film me niet echt boeien. Wellicht dat daar vooral de structuur en de pacing als grote oorzaak onder liggen - maar ook dat het af en toe wel een beetje onduidelijk blijft wie nou ook alweer wie is. Misschien ook gewoon op het verkeerde moment gezien. Het zal wel.