Saibogujiman Kwenchana (2006)

Na het erg zwakke Sympathy for Lady Vengeance (1.5*) wilde ik Chan wook Park nog wel een kans geven, met I'm a Cyborg.... heeft hij het bij mij weer helemaal goed gemaakt, genoeg om nog eens een film van deze regisseur te zien.

Deze film deed me af en toe wat denken aan een geflipte versie van One Flew Over.... . Veel gekke en leuke karakters en dito momenten paseren de reveu. Iedereen heeft wel iets leuks in zijn/haar doen of laten. Het leukste karakter vond ik toch wel die gast die steeds achteruit liep . Mooie beelden en een erg mooie score ook. Helaas is de magie niet continu aanwezig, en is het op sommige momenten net niet. Het liefdes verhaaltje was erg aandoenlijk, maar komt niet altijd even goed uit de verf. Datzelfde geld ook voor de humor. I'm a Cyborg, But That's OK bied echter meer dan genoeg genietbaars om een avondje veel plezier van te hebben, en is ook compleet anders dan de andere twee Park's die ik gezien heb.

Een dik verdiende 3.5*

Een Zuid-Koreaanse variant op de Nederlandse jeugdserie Loenatik, maar dan voor volwassenen.
De personages in de inrichting: Een vrouw die na 31 jaar nog steeds niet heeft kunnen verwerken dat ze als kind geen rol kreeg in de Zuid-Koreaanse musical-versie van The Sound Of Music, een man die van alles de schuld op zich neemt. En de twee hoofdpersonen die langzaam tot elkaar komen en de jongen die het meisje op prachtige wijze het leven redt.
Verder: jodel-liedjes en kogelballetten in een absurde en krankzinnige komedie die niet overal even geslaagd is, maar toch ondanks al die waanzin en al dat absurdisme nog een soort lief Amelie-achtigs in zich draagt.

Niet onaardig. Het is een hele creatieve film die hier en daar wat doorschiet maar niet verveeld. Enige nadeel is dat die iets te lang duurt. Maar aangezien ik geen groot fan van dit soort cinema ben kan ik niet anders concluderen dat deze me erg meeviel.

zit er net naar te kijken en zit er helemaal in, stem volgt na de film.

Zo in de film zit je dan toch precies niet .

De verhaallijn tussen 2 verdwaalde zielen binnen een inrichting pakte mij onvoldoende. Het begon allemaal lekker fleurig, maar veel memorabele momenten zitten er niet in deze film, die hardnekkig faalt in het creëeren van een feel - good sfeer. Gelukkig valt er tussen de bedrijven door wel wat te beleven, dankzij een knotsgekke shoot - out, een vliegscene, de oma met haar touw die weggekatapulteerd werd en een lieve scene in de eetzaal waar het mannelijke hoofdpersonage zijn vriendin aan het eten probeert te krijgen terwijl alle andere bewoners hem imiteren.

De muziek is gaaf en zorgt ervoor dat deze film zich niet tot 2 x toe, met de staart tussen de benen weg hoeft te banen. De film valt tussen wal en schip in, waardoor het allemaal niet absurd, dramatisch en niet grappig genoeg is, voorbeeld hiervan is de oma, waar je tot vervelens toe over blijft aanhoren dat ze voedsel eet dat stinkt. 3*

Een paar idioten (leuke personages), leuk in het begin, maar onvoldoende om de hele film boeiend te houden.

Muziek deed me soms nogal aan Pixar denken, soms ook helemaal niet passend. Voor een film met wat aardige momenten, een 'aardig' cijfer; 2,5*

Tot mijn schande had ik over het hoofd gezien dat dit van dezelfde regisseur is als de Vengeance Trilogie!

Die Koreaanse namen lijken ook zò op elkaar.

Maar in ieder geval iets héél anders dan die films. We wennen, maar mooi vormgegeven, hip. Op één of andere manier zat ik op een soort climax te wachten die uiteindelijk niet komt. Maakt uiteindelijk niet uit, het is mooi zo.

Ik zag op IMDB een post over de ontbrekende kurk van de winfles op het einde. Die heeft Rain dus aan het einde van de antenne bevestigd, zodat de bliksem niet in kan slaan. Dat had ik gemist, maar dit wetende vind ik het einde toch erg mooi.

Uiteindelijk zeer genietbaar, maar ik moet deze film toch maar eens een tweede keer bekijken voor een definitief oordeel!

Een pareltje!

Komt waarschijnlijk, omdat ik de dvd voor 1,99 bij de MM heb gekocht. Alleen om het feit dat er 'van de maker van Old Boy' op stond. De dvd lag al een tijdje in de kast te verstoffen en ik pakte hem per ongeluk. Ik had dus geen grote verwachtingen van de film.

Het is een frisse film, ontzettend leuk en mooi geschoten. Voor mij is dit een geslaagde feel-good movie die heerlijk makkelijk weg kijkt.

Toch wel één van de raarste films die ik de laatste tijd gezien heb, duurde inderdaad misschien iets te lang maar toch boeiend door de bizarre personages en gebeurtenissen. Vond de mengelmoes van genres leuk, beetje afwisseling binnen één film kan geen kwaad zouden meer regisseurs moeten doen.

Na de Vengeance triology komt Chan-Wook weer met een maf filmpje. Ditmaal over een gekkenhuis met een meisje dat denkt dat ze een cyborg is en zich ook zo gedraagd, en dat word ook uitgebreid vertoond met de willekeurige cyborg beelden en Chan Wook weet er weer iets leuks van te maken. Je kan het toch een beetje beschouwen als een typische surirealistische komedie dat doelt op de wanen en dromen van de patienten. Mooie kiekjes en beelden en iedere patient heeft een eigenschap. Maar dat meisje is baanbrekend. Actie komt er ook nog invoor met die gefantaseerde shootout. .

Ook die droomscenes van de Alpen waren geweldig.

Vond het zeker geen verkeerde film. Wel helaas vaak een beetje aan de saaie kant maar Chan Wook wist er wel wat creatiefs van te maken.

3,5*

Ok film, maar helaas niet meer dan dat.

Tijdens één van de vele bezoeken aan de Media Markt in Utrecht (ben de tel kwijt geraakt hoe vaak ik daar wel niet ben geweest ), kocht Jesse deze film. Leuk, dacht ik. Hij had al tegen me gezegd dat het een goede film was. Toen we ongeveer 3 meter van de kassa waren verwijderd/buiten stonden, kreeg ik, zeer tot mijn verbazing, de dvd die hij net had gekocht, in mijn handen gedrukt. Had die lieverd 'm gewoon voor mij gekocht, terwijl ik dat eigenlijk niet echt nodig had gevonden. Maar bedankt Jesse! Want deze film, hoe vreemd en surrealistisch 'ie ook verder ovekomt, is inderdaad een goede film. Mooi acteerwerk, en de sfeer is geweldig. Koreaanse films hebben natuurlijk hoe dan ook mijn interesse, en het ademt gewoon iets... Iets wat ik niet echt kan uitleggen, maar dat ik wel als Koreaans zijnde herken. En ik ben niet eens een echte volbloed Koreaanse (ben het wel, maar gevoelsmatig ben ik meer een blanke dan een Koreaanse). Afijn.. Een prachtig verhaaltje, mooie beelden, prettig vreemd en surrealistisch, het ademt over het algemeen een bepaalde dromerigheid, (dat is denk ik ook wat echt Koreaans/Aziatisch is, de import mensen uit Amerika krijgen dat nooit voor elkaar) die ik oppik.

Kortom, vreemd, maar wel fijn surrealistisch, een beetje realisme vermengd met wat surrealistische randjes. Mooi. .

Tegenvaller van regisseur Park, dit goedbedoelde maar nogal saaie en maffe verhaaltje dat de aandacht er niet bij kan houden. Visueel ziet het er allemaal zeer verzorgd uit en er zijn hier en daar leuke details, zoals de ultra-bloederige shootouts die bestaan in het hoofd van de hoofdpersoon, maar het is allemaal gewoonweg te eenzijdig en te dun om een hele film mee te kunnen vullen.

Geweldige film. Visueel de sterkste film van Park Chan Wook. Hij is echt gegroeid als filmmaker als hij nog meer met zulke absurde films komt blijf ik hem al te graag steunen.

Eigenzinnig filmpje van Chan-wook Park die ik eigenlijk op de eerste plaats waardeerde omdat hij zo onvergelijkbaar is met iets anders. De humor vond ik dan ook eerder vindingrijk dan werkelijk grappig en het drama dat tegen het einde kwam opzetten waardeerde ik meer objectief dan dat ik er in mee ging. Het is in ieder geval al heel wat dat Park erin geslaagd is om een film te maken over een psychiatrische inrichting die niet doet denken aan One Flew Over the Cuckoo's Nest en ook nog eens niet de eeuwige vraag naar voren haalt of wat we zien echt is of de verbeelding van een gek. Om er een romantische komedie van te maken is dan ook een vondst en sommige scènes zijn erg mooi. Vooral die bizarre vliegscène met dat gejodel en dat lieveheersbeestje of het voeden van de rijst terwijl iedereen toekijkt, dat zijn echte pareltjes. Dat het allemaal stijlvol geschoten is helpt ook goed mee. Het is alleen jammer dat het soms wat sleept en bij mij op een gegeven moment een gevoel van oververzadiging toetrad, vooral omdat het zich maar zelden ontwikkelde tot méér dan een freakshow.
3,5*