Odd Girl Out (2005)

Het einde had er niet eens hoeven zijn als ze gewoon in de eerste plaats niet terug was gegaan naar die Stacy. Gewoon lekker met Emily rondhangen.

ik vond het een goede film! soms een beetje ongeloofwaardig.. en ook erg donker gefilmd, maar ik moet eerlijk toegeven: ik heb er wel wat traantjes bij weggepinkt.

'Girls are brutal. They hurt eachothers feelings and tear eachother to bits over te smallest things.'

Een tijdje geleden had mijn moeder deze film op televisie gezien. Ze vond hem zo mooi en heeft het er nog steeds over. Het werd dus tijd om hem een keer te kijken. Normaal gesproken heb ik een totaal andere smaak als mijn moeder, maar deze film viel bij mij ook erg goed in de smaak.

Leah Pipes is altijd leuk. Ook in deze film is ze erg goed gecast als de bitch. Die rol lijkt op haar lijf geschreven en ze doet het erg goed. Ook Alexa Vega vind ik leuk. Ze heeft altijd een schattige en een ietwat onschuldige uitstraling, die ook perfect bij deze rol paste. Vooral de emotionele stukken heeft ze erg goed gedaan. Ik kon de emotie bijna voelen. De rol van de moeder was ook erg goed. De machteloosheid was van haar gezicht af te lezen.

Verder is deze film één groot highschooldrama. Alles was erg realistisch in beeld gebracht. Ik zat helemaal in de film en het was allemaal erg herkenbaar. Ik heb het een paar keer niet droog kunnen houden en ik heb zelfs een paar keer zitten schreeuwen naar mijn televisie.

Mooi, ontroerend en aangrijpend drama.

3,5*

God, ik ben zo blij dat ik niet meer op de middelbare school zit tussen dit soort meiden. Wat een gemene, valse krengen. Flashbacks naar mijn eigen schooltijd, ik was ook een Vanessa. Helaas.

Vooral Nikki (Elizabeth Rice) heeft me het bloed onder mijn nagels vandaan gehaald tijdens het kijken van deze film. Verschrikkelijk mens. Stacey ook, maar op een ander niveau. Dit soort meiden wil ik het liefst aan hun haren door de school slepen.

Jammer dat zoveel mensen gepest, getreiterd en vernederd worden, zonder dat daar ook maar enige aanleiding voor is. Er is geen reden voor nodig. Ik had dan ook medelijden met Vanessa. De jaloezie en onzekerheid van Nikki ging van kwaad tot erger, en helaas is er dan altijd een bende meelopers die meedoet.

De onmacht van Vanessa en haar moeder vond ik vreselijk om te zien. Toen Vanessa eenmaal brak had ze ook echt een lege blik in haar ogen. Scary.

Het einde, hoe voorspelbaar dan ook, was een goede afsluiter. Leuke meid, die Emily. Blijft zonde dat mensen zich niet realiseren wat ze kunnen veroorzaken met dit soort acties.

Wie wil weten hoe mobiele telefoons en Internet er in 2005 uitzagen, alsmede hoe die middelen ook toen al door jongeren werden gebruikt om klasgenoten te treiteren en tot op het bod te vernederen, krijgt een aardig beeld in dit goed bedoelde, maar niet geheel geslaagde drama over het aanvankelijk populaire tienermeisje Vanessa [Alexa Vega, bekend van Spy Kids (2001)], dat uit de clique verstoten wordt wanneer haar 'beste vriendin' Stacey [Leah Pipes] denkt dat Vanessa haar beoogde vriendje [Chad Biagini] wil inpikken. De rest van de clique, aangevoerd door de wrede Nikki [Elizabeth Rice], grijpt ieder moment en ieder middel aan om Vanessa onderuit te halen.

Hoewel de plaaggeesten grotendeels karikaturaal zijn neergezet, is de manier waarop Stacey Vanessa manipuleert op scherpe wijze uitgewerkt: ze verschuilt zich achter Nikki en kornuiten en benadrukt steeds dat Vanessa haar 'beste vriendin' is. Een tactiek waarmee ze inspeelt op Vanessa's wens en waarmee ze haar keer op keer (tijdelijk) gerust weet te stellen. Een ander groot pluspunt is de aandacht van de rol van de ouders. Vanessa's moeder Barbara [Lisa Vidal] heeft snel door wat er mis is, maar een combinatie van onbegrip, onwil en leugens (Stacey heeft haar ouders uiteraard een heel andere lezing gegeven) maken haar onmachtig om het probleem op te lossen. Dat geeft een goed uitgewerkte extra dimensie aan dit drama over pesten. Het is jammer dat regisseur Tom McLoughlin in de tweede helft van de film wat nadrukkelijk gebruik maakt van stijlmiddelen als slow-motion en muzikale effecten om het drama te benadrukken. Dat doet afbreuk aan het indringende, documentaire-achtige karakter dat de eerste helft zo sterk maakt en soms vergelijkingen oproept met het (onvermijdelijk superieure) Thirteen (2003)