Strategic Air Command (1955)

mijn stem
2,77
11 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Oorlog
112 minuten

geregisseerd door Anthony Mann
met James Stewart, June Allyson en Frank Lovejoy

Zes jaar nadat hij het leger heeft verlaten, wordt lt.-kolonel Robert 'Dutch' Holland (Stewart), die inmiddels een veelbelovende honkballer is, weer onder de wapenen geroepen. Zijn vrouw Sally (Allyson) is allesbehalve opgetogen met het vooruitzicht dat haar man weer zal gaan vliegen, en ook een promotie tot kolonel kan haar niet vermurwen. 'Dutch' zelf ziet het evenmin zitten. Hij vindt zich te oud. Hij heeft de technische ontwikkelingen niet gevolgd, en nu zou hij de nieuwste jets moeten testen.

TRAILER

5 BERICHTEN1 MENING
zoeken in:
 
2,0
0
neo (crew)
geplaatst op 5 juli 2002, 19:57 uur, permalink
er zit haast geen vaart in de film, wat te danken is aan die irriante rol van allyson.
wat overblijft is mooie vliegtuigscenes en een redelijke rol van stewart.2 sterren

avatar van narva77
 
0
geplaatst op 5 juli 2002, 23:19 uur, permalink
Leuke naam wel: Robert "Dutch" Holland 😄

2,0
0
neo (crew)
geplaatst op 6 juli 2002, 15:34 uur, permalink
moet je maar eens random hearts kijken.nog leuker: dutch van den broeck is harrison ford's naam.

 
0
Dick2008
geplaatst op 21 mei 2009, 18:26 uur, permalink
Op zich vind ik de combinatie Stewart en Allyson een perfecte combinatie. Werkte het bij de Glenn Miller Story wel goed hier eigenlijk nauwelijks. Nogal langzaam voortslepend drama.

avatar van blurp194
3,5
0
geplaatst op 26 februari 2013, 23:36 uur, permalink
Eigenlijk nogal een vreemde film. Eerder 'interessant' dan 'goed'.

Het verhaal is volstrekt ondergeschikt aan het beeld. Veel mooie glimmende vliegtuigen, veel mooie blauwe luchten met condensstrepen eroverheen. In historische zin erg interessant, want de vliegtuigen die we te zien krijgen waren stuk voor stuk grensverleggende toestellen, en we krijgen er ook heel wat van te zien - het verbaast me eigenlijk dat dat zomaar kon, middenin de koude oorlog. Of is er soms ergens in de verte een verborgen agenda geweest om de Russen eens even stevig te intimideren met al deze blinkende vernietigingswapens - waarvan dan toch wel eventjes dunnetjes ingewreven wordt dat slechts een van die B-47's meer vernietigende kracht in zich had dan alle vliegtuigen in de tweede wereldoorlog bij elkaar. Ik als argeloze kijker ben er al best van onder de indruk - dik vijftig jaar verder. Dat zal indertijd best aangekomen zijn.

Wat daar dan ook het idee bij was tot daar aan toe. June Allyson en haar romantische onderdeeltje in het plot doet eigenlijk voor spek en bonen mee, het leidt vooral af van de hoofdzaak - het dient nog maar nauwelijks het doel om het verhaal mee te beginnen en te eindigen. Alsof er niet goed geedit is, en er per ongeluk een stukje is blijven zitten van een andere film.

James Stewart speelt in ieder geval eens een heel andere rol - nog steeds wel ietwat sloom, maar in tegenstelling tot het ietwat stereotiep van aardig en vriendelijk kiest hij hier niet voor zijn vrienden of zijn vrouw, maar voor de plicht en zijn land - en misschien nog wel erger, gewoon voor waar hij zelf zin in heeft. Het vliegen gaat hem prima af - wat misschien een wat minder bekend iets is is dat hij ook echt piloot was, en zeer zeker niet voor de show. Aan het einde van de tweede wereldoorlog was hij kolonel, en daarna reservist - en zelfs nog tot in de Vietnamoorlog actief. De film is daarmee zeker een tikkeltje autobiografisch - wat we hier zien is bijna zijn alter ego, zijn onbekende andere leven. En het lijkt daarmee ook wel waarschijnlijk dat hij zelf de hand heeft gehad in het maken van deze film, een grote rol heeft gespeeld in de manier waarop het Strategic Air Command hier te zien is. Want dat is toch best bijzonder. Bommenwerpers zijn ondertussen toch wel wat minder populair. En dat geldt al zeker voor de nucleaire variant.

Een monument uit een tijd dat patriottisme nog geen vies woord was.