46-Okunen no Koi (2006)

Nee, dit werd hem niet voor mij. Het zag er alleszins wel bijzonder fraai uit met mooie volle kleuren, sterke cameraposities en fijne belichting (vooral als die twee door die gang lopen, van licht naar schaduw naar licht, et cetera). Ook de muziek was bij tijd erg sterk. Alleen kon de hele film mij verder weinig boeien en wist ik nooit op enige manier betrokken te raken bij de film. Wellicht komt het deels door de wat magere uitwerking van de personen of de manier van chronologiegebruik. Want de plot, zoals hierboven vermeld, klonk mij direct interessant. En zo wordt dit, ondanks de thematiek, een verdomd lange zit. 1,5*.

Ik lees dat de beste man veel verschillende film heeft gemaakt, dus nog een wat anders proberen of het aan deze lag of aan de hele regisseur.

Moet ik de film nog zien of vertelt de omschrijving hier al de hele film?

Niet dat je de film om het plot moet kijken, maar er wordt inderdaad wel al een hoop vrijgegeven.

Ik heb de synopsis alsnog ingekort. Ik heb de film niet gezien, ik weet niet of het nog steeds teveel verklapt. Zo ja, dan graag nog even correctie insturen.

Wat is het toch wat deze regisseur aan z'n kont heeft hangen? Ik kom er niet helemaal bij. 'Underground' is de beste beschrijving die er in me opkomt. Wat ik tot nu toe van em gezien heb is niet uitermate boeiend qua plot of verhaal, maar de manier waarop het verteld wordt is dusdanig innemend dat je toch ingepalmd wordt en ook nu smaakt het gewoon naar meer. En aan de kwantiteit van z'n oevre te zien is het feest voor mij nog lang niet voorbij.

Zelfs met underground kom je er niet, de laatste jaren maakt hij de ene "Japanse blockbuster" na de andere. Zelfs een paar kinderfilms (maar zelden zonder wat gekkigheid).

Hij is denk ik dan ook zelf zo gek als een deur

M'n eerste Miike; na 1000+ films mocht het een keer. En het is me niet tegen gevallen. 46-Okunen no Koi bevat een hoop leuke ideeën, dat in elk geval. In de uitwerking schort het er nog wel eens aan. Visueel vooral door kitscherigheid of een goedkope uitstraling. Inhoudelijk doordat de structuur toch wat geforceerd is en met name het detective gedeelte met de Q&A eigenlijk niet werkt. Het is ook tekenend dat er in losse scenes wel spanning zit maar in de film als geheel eigenlijk nauwelijks en ik dus ook niet echt gegrepen werd. Het einde van 46-Okunen no Koi vond ik wel goed, en ook de vraag die opgeworpen wordt door de ene detective; wat is nog de zin om te straffen als er sprake is van zo'n haast onvermijdelijke keten van oorzaken en gevolgen? Aardige film wel.

Van deze film had ik gezien het gemiddelde en lovende recensies wel het nodige verwacht maar dat viel vies tegen. Ik vond het visueel helemaal niet mooi, eerder lelijk, vooral de "magische" scenes met de pyramide en de raket was pure edelkitsch- en dan moeten dat vlindertje, het bloedende hart en de regenboog nog komen... Visueel niet alleen onaantrekkelijk, ook qua idee niet erg geïnspireerd. De manier om het eenvoudige verhaal over een moord in de gevangenis te vertellen voelt nogal gekunsteld, met niet-synchronische editing en veel herhaling. Bovendien boeide het nauwelijks wie de moord had gepleegd omdat de personages zo afstandelijk zijn dat het me geen zier kon schelen wat er met ze zou gebeuren.

Er zitten wel een paar knappe scenes in zoals de dansscène, maar het was een beetje als een verzameling los zand met af en toe een mooie schelp er tussen. Wat ik vooral miste was Miike's zelfspot, hij lijkt het allemaal zo ontzettend serieus te nemen. Wat ik bv wel grappig vond was hoe twee mannen een eindeloze wenteltrap beklimmen en de achterste tot tweemaal toe sigarenrrook van zijn voorganger wegwuift. Kleine, onopvallende momenten die een beetje relativeren, daar ontbrak het m.i. aan.

Ik blijf het wel proberen met Miike, want al vind ik zijn films zelden echt goed, ze zijn vrijwel altijd wel boeiend- dit is een van de eerste ontgoochelingen. Miike is bovendien zo'n beetje de veelzijdigste regisseur die ik ken dus het kan met hem alle kanten op.