Ahlam el Madina (1984)
Alternatieve titel: Dreams of the City

1 stem | gemiddelde 3,00
Syrië
Drama120 minuten
geregisseerd door
Mohamed Malasmet
Bassel Abiad,
Hicham Chkhreifati en
Yasmine KhlatEen kroniek met als hoofdpersoon een kind dat in Damascus woont, ten tijde van de relletjes die zich daar tussen 1950 en 1958 afspeelden, met haar jonge moeder en haar kleine broertje, terwijl de vader is overleden. De gebeurtenissen zullen een zwaar stempel drukken op het opgroeiende kind.
3,0
[permalink] geplaatst op 5 februari 2012, 6:06 uurDe kopie op het IFFR was in heel slechte staat en dat toont nog maar eens aan hoe onzorgvuldig er in sommige landen van de wereld met cultureel erfgoed wordt omgegaan. Er was een digitale kopie gemaajt van de enige nog overbleven 35mm kopie die in handen is van het Syrische filminstituur. Zoals de dame die de film kwam introduceren het omschreef was het dan wel een film uit de jaren '80 maar zag hij er door de slechte opslag uit als een van de eerste kleurenfilms uit de jaren '30. Daar zat ze niet zover naast om eerlijk te zijn. Fletse kleuren, beschadigingen, donkere scenes waarin lang niet meer alles goed zichtbaar was.
De film wordt schijnbaar gezien als de eerste keer dat er in Syrie iets van een auteursfilm gemaakt is. Wat vooral boeiend vond is dat het een film is, die in tegenstelling van wat meestal aan films uit het Midden-Oosten het Westen berekt, heel duidelijk voor de lokale bevolking gemaakt is, zonder ook maar rekening te houden met het Westerse festivalpubliek. De film was dan wel (vrij slecht overigens, er kwam vrij regelmatig een kromme zin voorbij) ondertiteld, maar soms toch echt wat moeilijk volgbaar.
Malas was op basis van deze film wat Scosese een Maverick director zou noemen. Dreams Of The City is zeker niet vrij van propaganda. De film eindigt als de bevolking de machtsovername nu nog regerende Ba'athpartij viert en er wordt gesuggereerd dat veel van de in de film voorkomende problemen daarmee opgelost werden. Maar Malas smokkelt er een hoop kritiek in. Soms op een grappige manier (de winkeliers die bij elke staatsgreep gelaten de foto van de leider van het land in hun zaak weer aanpassen) en vaak ook serieus (de positie van vrouwen is een belangrijk thema. Een kind in de hoofdrol is trouwens een vaak beproefde methode om toch net wat meer te kunnen zeggen in je film in een land waar die vrijheid minder vanzelfsprekend is.
De film is verre van perfect, maar door het bovenstaande wel degelijk erg interessant. Een boeiende kleine eerste stap in de Syrische filmgeschiedenis.
3.0*