When the Road Bends: Tales of a Gypsy Caravan (2006)

Sprankelend, opwindend, ontroerend.

Drie woorden die de ziel vormen van deze documentaire.

Wanneer het collectief van zigeuner muzikanten, verspreid over de wereld, tezamen een Amerikaanse tournee maken kan men categorisch slechts de conclusie trekken dat zigeunermuziek je voeten laat bewegen of je dit nu leuk vindt of niet.

Je moet deze documentaire horen om te zien wat ik bedoel.

4.5 *

Zal wel niet eenvoudig zijn om aan te komen.

Uitstekende documentaire. Zoals dragje al zegt: sprankelend, opwindend en ontroerend.

We volgen vier groepen zigeuners uit heel de wereld die samen op tournee gaan, en zo van elkaar leren en ieder hun verhaal vertelt over armoede, tradities, racisme, onmacht en muziek. Zigeunermuziek is sowieso al gevoelsmuziek, en met de beelden erbij wordt dit nog eens versterkt. Prachtig om te zien hoe zo'n dik moeke al haar gevoel en emoties legt in haar zang. Je voelt gewoon de pijn en onmacht waar deze mensen elke dag mee kampen in haar stem en gebaren.

Daarnaast nemen we ook nog eens een kijkje bij de mensen thuis, en horen we hoe de familie in elkaar steekt en welke tradities men heeft. Je merkt dat men een groot respect heeft voor elkaars levenswijze, iets waar wij nuchtere Hollanders/Belgen nog iets van kunnen leren. Het wordt zelfs nog ontroerend wanneer zich onderweg in de laatste fase van de tour een drama voldoet. Dit is echt zo'n moment dat je tot tranen geroerd wordt, maar het is prachtig om te zien hoe de zigeuners hier mee omgaan, en aan het einde van de rit blijf je achter met een blij en voldaan gevoel.

Heb van het begin tot aan het einde genoten, maar ik zeg er vast bij: dit soort muziek moet je wel liggen.

5*

Ik heb de dvd van mijn vriendin uit Engeland gekregen (was er al een tijdje naar op zoek).

Pastichio heeft het al geweldig verteld. Inderdaad een ontroerende film waarbij je ziet hoe deze mensen leven (die Spaanse flamengozangeres... Compleet kapotgerookte stem, maar zíngen...!).

Die dikke zangeres is Esma Redzepova, een begrip in de zigeunermuziekwereld.

De Taraf de Haidouks hebben ook gespeeld in twee films van Johnny Depp: Chocolat en The Man Who Cried. Johnny Depp verschijnt ook heel even in deze docu, maar ook zonder hem had ik de film graag willen hebben, die muziek (vooral de zang) is geweldig!

*****

Prima docu, had wat mij betreft wat meer uitgediept mogen worden, wat zijn de overeenkomsten binnen de muziek? Hoe werd de sprong gemaakd van Radjastan-India naar de Europese muziek (totaal andere instrumenten) van Tabla naar de viool en blazers. Het bleef wat op de vlakte.

Taraf de Haidouks hebben in veel theaters opgetreden in NL en ook in Alkmaar (2004 of 2005), ik was er bij en heb genoten, de "pater familias" leefde toen nog en was bij alle optredens, ik zag in de docu dat hij is overleden, bijzondere man dat is zeker, hij was tot op zeer hoge leeftijd nog de kostwinner v.d. familie (geen AOW leeftijd aldaar) hij had duidelijk plezier in zijn werk. Als het wat meer uitgediept had geweest was het goed geweest voor een 4,5, maar nu dus 3,5.

Het ging in deze documentaire over het leven van Roma zigeuners (Gitana), over de inmiddels verschillende groeperingen hierin, verspreid over diverse landen. Vanuit India kwamen ze o.a. in Roemenië , Macedonië, Spanje terecht.

Met name ging het hier om de muziek. We zagen echter ook wat achtergronden belicht, een kijkje in de geschiedenis (vervolging en armoede, zo vertelden de muzikanten), doch ook schikking in het lot, tevredenheid en aloude ambachten.

In hun muziek had ik zo mijn favorieten.

Ik vond de groep uit Macedonië (Skopje) erg mooie muziek maken en een goede zangeres hebben.

de muziek uit India (is uiteindelijk de oorsprong) en de flamenco (daar ben ik dol op) vond ik ook heel fijn.