Vengo (2000)
58 stemmen | gemiddelde 3,28
Spanje / Frankrijk / Duitsland / Japan
Drama /
Muziek90 minuten
geregisseerd door
Tony Gatlifmet
Antonio Canales,
Orestes Villasan Rodriguez en
Antonio Perez DechentDe gangsterbaas Caco kan de dood van zijn dochter niet verwerken. In gezelschap van zijn jonge gehandicapte neef Diego stort hij zich in allerlei flamenco-feesten. In Caco's leven is er geen tijd voor de dagelijkse beslomme-ringen: hier is aleen plaats voor extase, verdriet en woede. Zijn familie is bovendien in een vendetta verwikkeld met de Moorse Caravaca familie. Dat het noodlot langzaam dichterbij komt ziet hij wel, maar hij zal het eerder tegemoet gaan dan het te ontlopen. Iemand zal hier uiteindelijk voor moeten boeten.
1,5
[permalink] geplaatst op 17 maart 2003, 22:50 uurmet pijn en moeite het eind gehaald. Langdradig en saai. De muzikale stukken duurde veel te lang... wellicht is dat ook meteen het probleem van de film; er wordt niet een duidelijke keuze gemaakt om de nadruk óf op het drama óf op het muziek-element te leggen. 2 sterren.
2,5 [permalink] geplaatst op 18 maart 2003, 0:56 uur Gadjo Dilo van dezelfde regisseur is *veel* beter. Ga die eens zien, als je zin hebt.
1,5 [permalink] geplaatst op 18 maart 2003, 8:56 uur herman78 schreef:
Gadjo Dilo van dezelfde regisseur is *veel* beter. Ga die eens zien, als je zin hebt.
ja dat weet ik. Die staat ook inderdaad nog op mijn to-see-list.
2,5 [permalink] geplaatst op 18 maart 2003, 14:05 uur Mijn stemmen op beide films, misschien ten overvloede:
Vengo: **½
Gadjo Dilo: *****
4,0 [permalink] geplaatst op 14 januari 2004, 10:32 uur herman78 schreef:
Mijn stemmen op beide films, misschien ten overvloede:
Vengo: **½
Gadjo Dilo: *****
Ik vid dat je Vengo hier toch tekort mee doet. Kan me vorstellen dat Gadjo meer aanspreekt, maar zoveel slechter is vengo toch zeker niet. Is het la tristeza van Vengo die je minder aanspreekt?
3,5 [permalink] geplaatst op 2 maart 2004, 21:03 uurIntens muzikaal drama vol emotie en gevoel. De feestscenes met opzwepende flamenco-muziek worden doorweven met een minieme, doch boeiende verhaallijn en dit levert volgens mij wel een mooie film op. ***1/2
3,5 [permalink] geplaatst op 2 maart 2005, 19:05 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen een klein minpuntje voor het verhaal
een groot pluspunt voor de muziek
3,5*
mooie sterfscène van Paco met startende motor
3,5 [permalink] geplaatst op 2 april 2005, 20:56 uur
Mala Chica
[permalink] geplaatst op 16 april 2005, 15:42 uur
Prachtige film, geweldige album!
5,0 [permalink] geplaatst op 16 april 2005, 15:44 uur Ik ben dol op deze film. De muziek, de sfeer, de intensiteit. Wat me bijzonder raakte, was de manier waarop de hoofdpersoon met zijn neef omging. Hij is beretrots op hem, wil hem alles laten zien en meemaken. Het verdriet van de hoofdpersoon is zo groot dat het destructief wordt. Zo jammer...
Mala Chica
[permalink] geplaatst op 16 april 2005, 16:09 uur Asmahan schreef:
Ik ben dol op deze film. De muziek, de sfeer, de intensiteit. Wat me bijzonder raakte, was de manier waarop de hoofdpersoon met zijn neef omging. Hij is beretrots op hem, wil hem alles laten zien en meemaken. Het verdriet van de hoofdpersoon is zo groot dat het destructief wordt. Zo jammer...
Flamenco muziek gaat alleen maar over verdriet en wanhoop, Gatlif heeft dit flamenco-gevoel heel goed in de film verwerkt. Vooral de contrasten in de film zijn erg mooi. Enerzijds zie je het gefeest en anderzijds zie je de harde werkelijkheid van de hoofdpersoon.
Vengo is een geweldige muzikale speelfilm. Swing en Exils van Gatlif staan op mijn must see list.
2,5 [permalink] geplaatst op 30 mei 2010, 8:42 uur Niet slecht, maar ik had er toch iets meer van verwacht.
De flamenco muziek is knap, helaas is het verhaal matig.
3,0 [permalink] geplaatst op 31 januari 2012, 2:20 uur Ga niet echt voor het verhaal, dat is meer een voertuig voor iets anders. De personages en echt bestaande muzikanten spetteren hun levenskracht weer rond, zoals vaker bij Gatlif. Neem op wat erop je afkomt en je krijgt een andere film. Niet voor de popcornkijkers die veilig willen blijven zitten aan de andere kant van het beeld.
