Je Rentre à la Maison (2001)

Van dit soort films moet je echt houden. Het camerawerk was wel mooi, met de sfeerbeelden van Parijs.
Maar zo plotseling als de film begon, zo plotseling was deze ook weer afgelopen.

sterke rol van michel piccoli.

Ja ongelooflijk deze film. Hij broeit en boeit vanaf het begin. Er wordt niks verteld, geen verhaal enkel wat vertoond. En dat vertoonde gaat vrij die diep. Moest effen wennen aan de filmstijl van Manoel de Oliveira. En dat begint het genieten.

Hij filmt dus zo erg sober. Alles moet je raden, en dan tenslotte (film: na al die vernederingen dan nog zeggen op de filmset: Je Rentre a la Maison.) Wat een knappe film.
(De regisseur legt uit dat de term Naar huis gaan heel erg bepalend is.)

1) Je gaat naar huis als kind omdat je dan veilig bent in de moederschoot.
2) als je ouder wordt werkt dat dus niet meer als moeders is overleden. Dus dan bij een teleurstelling werkt het niet meer; ik ga naar huis ....
3) Tenslotte bij het einde van een mooie carriere speel je een belangrijke sleutelrol; (hoofdfiguur besluit snel een rol in te studeren) in het engels en geen voorbereiding en tijdens het draaien zeg je : Ik ga naar huis. (bestaat er dan een huis, nee, Einde carriere, bijna einde leven, en wat ga je dan zwalkend doen.) Net je dochter en je vrouw verloren...... Je bent ineens weg van werkzame leven en staat ALLEEN. Oei, Ikiru achtig maar zo subtiel gebracht....


Dan kom ik nog effen terug op de meesterlijke delen van de film. Alles moet je zelf interpreteren naar aanleiding van de beelden. Die Scenes in dat cafe zijn meesterlijk als je dat bepaalde tafeltje wilt hebben. In de beginscene de mannen die zo ongemakkelijk ronddrentelen. Je hebt echt een gevoel van: stop met dat toneelstuk !!! voorlopig 4,5