Half Nelson (2006)

Tegenvallend.

Gosling is inderdaad sterk. Heeft wel een aantal trekjes die vaak terugkomen, zoals het wat verdwaasde blikje en dat schuchtere lachje dat opeens op komt zetten. Maar hij doet het ook hier weer erg sterk.

Jammer genoeg een beetje zonder gevolg, aangezien z'n personage zo verdrinkt in zwalpend zelfmedelijden dat ik er maar weinig mee kon. De muziek versterkt dit jankerig eigengejammer alleen maar. Vond het erg jammer aangezien het verder best aardig was. Epps doet het ook leuk en verder is het drama solide.

Visueel jammer genoeg ook belabberd. Alsof alles van erg ver gefilmd was, maar dan extreem ingezoomed. "Dicht op de huid", maar dan vooral wel willen maar niet kunnen. De vergelijking met Kerrigan begrijp ik, maar die kan het wél. Heb me meer dan eens gestoord aan het wazige camerawerk.

Al bij al geen slechte film die genoeg sterke punten heeft om je al kijker er doorheen te slepen, maar het emogehalte lag mij hier iets te hoog om er ook daadwerkelijk van te kunnen genieten. Gaf de film een fake laagje mee.

2.5*

Hij jammert anders wat af. Gaat er af en toe wat bij liggen. Kijkt wat triest voor zich uit, vaak met wat gezichtgewrijf erbij. Het is een enorme lamzak die eigenlijk geen fluit doet. Probeert er dan eentje te verkrachten en begint daarna meteen weer sorry te roepen waarna hij maar met hangende pootjes weer afdruipt. Als dat al geen zelfmedelijden meer is, wat dan nog wel?

Vond dit juist erg goed werken en ook best origineel. Heb nog niks gezien van Kerrigan maar denk niet dat ik het ergens anders gezien heb. Wat vond je van het kleurgebruik? Vond het zelf toch best veel bijdragen aan de sfeer.

Kleurgebruik was druilerig? Vond het zeker geen meerwaarde. Vond het camerawerk verder niet echt iets wat ik nog niet eerder gezien heb. Hoewel ik niet meteen met titels kan komen ben ik er redelijk zeker van dat ik meerdere films gezien heb die zulk "dicht op de huid" camerawerk hebben.

denk maar aan de films van Susanne Bier. Vond dit overigens wel een hele sterke film. De leraar weet heel sterk emotie over te brengen. Ook een soort nonchalantie tegenover het leven in het algemeen, die me zeer aansprak (niet ter inspiratie bedoel ik).

Een kleine film die me toch zeker wel is bijgebleven.

Ik heb wel helemaal uitgekeken, het is niet spannend film. Het verhaal gaat over de drugs. Niet prettig!

Bepaald niet licht verteerbaar deze hap. Wel erg goed en erg sfeervol.

Ik word nog fan van Ryan Gosling. Na The Notebook en The United States of Leland is dit de derde film die ik heb gezien waarin Ryan Gosling heel erg sterk speelt. Ook Shareeka Epps speelt echt goed. Hun vriendschap was mooi en integer. Jammer dat de rest wat magertjes is. Ik kwam er maar moeilijk in en hetzelfde blijft maar voortkabbelen. Er gebeurd niets, er is geen verandering. Duidelijk is wel dat Daniel weet van zijn drugsverslaving en dit niet wil veranderen. Nogmaals, echt top acteerwerk!

Al met al geen slechte film, maar het verhaal had wel wat meer diepgang mogen hebben.

3,0*

Mooie dramafilm over een soort van vriendschap tussen 2 eenzame zielen, een leraar en 1 van zijn leerlingen. Ze herkennen de eenzaamheid in elkaar, wat een prachtig gegeven is. Een film zonder begin, zonder einde, zonder een Hollywood moraal, met mooi naturel acteerwerk en naturelle dialogen. Ik vind dat Ryan Gosling geknipt is voor deze rol, met z'n magere en sympatieke kop. Dat meisje kon ook verdomde goed acteren trouwens. Mensen die een film met een boodschap, een feel good einde en een film met goed en kwaad willen zien moeten deze film gewoon lekker overslaan.

Tja... Beetje gemengde gevoelens bij Half Nelson.

Vind het prettig om eens een hedendaagse Amerikaanse Indie film te zien die wat rauwer en zwartgalliger is dan het veelal nogal gezapige sfeertje wat daarin doorgaans wordt weggezet.
Het onderwerp blanke leraar op zwarte school in Brooklyn biedt dan ook zeker de mogelijkheid om eens een wat meer realistischer inkijkje te geven in de lagere regionen van de Amerikaanse samenleving. Het had zo een thema uit een Spike Lee film kunnen zijn, echter geeft die laatste zijn hoofdpersonen altijd een motivatie mee en dat miste ik hier enorm.

De film is vooral leegheid, onderhond sprak al over zelfmedelijden maar dat is het niet helemaal. Ik miste gewoon de motivatie waarom die gast zo ongelukkig zou moeten zijn... Hij heeft ouders die om hem geven, hij heeft gestudeerd, hij heeft een aardige kop en ligt niet slecht bij de dames, hij vindt schijnbaar zijn werk ook leuk... Dus, waarom!?! Jammer hoor, ik kan dus niet zoveel met zo'n karakter en dat gevoel van zwelgen in zelfmedelijden kwam bij mij dus ook wel erg sterk opzetten.

Verder acteert Goseling best behoorlijk en overtuigend, alhoewel hij af en toe net wat te doorzichtig zo zijn maniertjes heeft. Ook Epps prestaties waren prima verzorgd dus daar ligt het echt niet aan.

Visueel is de film niet echt opmerkelijk te noemen. De gekozen locaties zijn uitstekend, het had volgens mij overal in iedere (middel)grote stad in de VS geschoten had kunnen zijn. Ik kwam er pas bij de aftiteling achter dat de film in Brooklyn speelde. Het camerawerk had wel wat minder nerveus gemogen.

Al met al, niet slecht maar ook niet zo goed als het had kunnen zijn.

3*

Jammer dat Ryan Gosling zo weinig films maakt want wat is dat een goeie acteur zeg.

Aardige film, met wat hedendaagse thematiek. Leuk gespeeld, maar ook daar raakte ik wel wat op uitgekeken. Al met niet zoveel om het lijf en dat hoeft ook niet altijd.

Verrasende (kleine) film met een sterk uitgangspunt. Gosling is een talent die ik voorheen altijd wat onderschat heb, dacht dat hij, met alleen The Notebook op de lijst van geziene films, een van de bekende pretty boys van dat moment was maar hier zet hij toch echt wel een ijzersterke rol neer, deed me soms zelfs een beetje terug denken aan een Edward Norton in het begin van zijn carriere en dat is niet verkeerd. De band tussen het eenzame meisje dat veelal op zichzelf is uitgewezen en de leraar die de grip op zijn leven kwijt is geraakt, de twee centrale personages dus, kwam wat moeizaam op gang en bleef vrijwel de gehele film wat afstandelijk, ook werd er vrijwel geen verklaring gegeven voor het gedrag van die tweede, wat hier ergens boven ook al opgemerkt word. Toch was het een boeiende, frisse, observatie die nergens te geforceerd op me overkwam, wel iets te leeg, wisselvallig en met weinig diepgang helaas. Nog wel een speciale vermelding voor de geweldige muziek van oa Broken Social Scene en dan vooral het gebruik van het nummer Shampoo Suicide onder die die scene tijdens de drugs party bij Daniel thuis, had wat mijn beterft niet beter gekunt, weet ook precies het juiste gevoel over te brengen. Mooi en hoopvol eindshot ook!

3 sterren

ik vind het net goed ge-update

heel sterk geacteerd en aangenaam gefilmd.

Niet heel bijzonder, maar wel heel goed. Gelukkig geen vals moralisme. Goed geacteerd.

Wat mij betreft een echt meesterwerkje. Hij is in mijn top 10 geland!

Wat zo mooi is aan deze film vind ik het feit dat het zo ongepolijst overkomt en clichés worden vermeden. Het voelt echt, rauw en inspirerend.
Gosling is weer fenomenaal goed zeg!

Ook de andere acteurs zijn zeer goed net zoals de dialogen. Dat komt vooral door het feit dat er op non-verbale manier veel meer word gezegd. Op verbaal niveau draaien de personages er soms heen om wat ze daadwerkelijk willen zeggen. Maar toch komt het over. Dat is pas acteerwerk.

Ik begrijp dat veel mensen het traag en saai vonden. Maar ik vind het juist heerlijk. Het komt daardoor realistisch over en we leren de personages goed kennen.
Het camera werk is tevens ook puik, net zoals de muziek!

Mijn Favoriete scene is de scene waarin Dre de hotelkamer binnenkomt en Dunne daar tegenkomt. Ze helpen als het ware elkaar naar de ondergang Deze scene is echt een voorbeeld van het magistrale acteerwerk want er wordt geen woord gezegd, maar toch wordt er zoveel gezegd.

5*

Verfrissende film. Ik was even bang dat we een moraliserend verhaaltje krijgen van leraar die een kansarme klas verheft, maar niets is minder waar. Daniel Dunne en Drey gaan samen ten onder, terwijl de USA ook (terecht) onderuit gehaald wordt.

Zelf ben 'k iets minder enthousiast over deze film. De film vond 'k niet zo waw. Het hoofdpersonage was niet zo'n interessant persoon en omdat hij nogal een prominente rol in de film heeft, was de film dus ook niet zo interessant. De verhaal blonk nergens echt uit, het ging zo z'n gangetje.

Ryan Gosling speelde overtuigend, net als dat meisje, maar desondanks vond 'k de film eerder matig.

Tsjonge, Half Nelson. One of a kind.

Zeldzaam komt men nog een film tegen die zo verschilt van alle anderen. Dit drama is absoluut uniek. De opbouw is goed gestructureerd. Zo blijft the Civil Rights Movement telkens mooi naar voren komen: knap, ietwat langzaam maar heerlijk simpel. Er blijft een mooie toon in de film hangen waardoor ik niet echt het gevoel had of ik naar een drama keek, maar een andere benaming kan ik niet bedenken. Dit was tegelijkertijd het enige wat me weerhoudt van Half Nelson nog een ster te geven: nooit werd ik echt geraakt of geëmotioneerd gedurende de film, terwijl het een redelijk zwaar verhaal is. Ik dub er nog steeds over of dit iets slechts is of juist 'anders'. Nogmaals is de film uniek. Het is geen komedie, maar bij vlagen heb ik met een brede glimlach naar het scherm gekeken.

Voor de rest blijft de grote vraag natuurlijk: waar blijft die Oscar voor Ryan Gosling? Weer helemaal genegeerd door de Academy dit jaar ondanks fantastische films als Drive en iets mindere The Ides of March. Wel mooi om te zien dat hij hiervoor terecht een nominatie ontving.

Half Nelson is apart, maar uitzonderlijk goed. Vier dikke sterren.

Vervelend verhaal met regelmatig vervelend camerawerk, waardoor je af en toe niet ziet wat er op dat moment eigenlijk te zien is. Het gebeurt wel vaker dat de camera de mensen dicht op de huid zit (b.v. in de films van Dardenne), maar niet zo irritant als in dit geval. Daar staat tegenover dat de drie hoofdpersonen heel aardig acteren en daarmee de score nog enigszins optrekken.

Aardig, maar het blijft gewoon niet hangen. Acteerwerk is zoals gezegd behoorlijk goed, maar het camerawerk vond ik gewoon belabberd: van dat typische gezwabber dat de film realistisch en documentaireachtig moet maken. Ik hou daar gewoon niet van. Het verhaal kabbelt een beetje voort en kent niet echt memorabele momenten, maar weet goed genoeg te boeien. Thematische elementen - dialectiek met name - worden soms iets te nadrukkelijk uitgesproken, maar soms heel aardig naar voren gebracht, zoals de spreekbeurten van de leerlingen die de vraag opwerpen wanneer er in situatie x mag worden ingegrepen en met welke reden. Leuk, maar al met al toch geen film die me lang bij zal blijven.

Oersaaie film met suffe karakters.

Film doet nergens urgent aan en kan ongezien de kast in.

Uitstekende film over een aan drugs verslaafde leraar die een vriendschap aangaat met één van zijn leerlingen. En dit personage wordt niet alleen maar als een junkie neergezet en is hierdoor gelaagder (iets wat eigenlijk wel voor de hele film geldt). Wel wat aan de trage kant, en het verloop is wat voorspelbaar. Ryan Gosling zet een sterke rol neer, en de jonge Shareeka Epps weet zich goed staande te houden tegenover hem. Een ruime 3.5 sterren.

Subtiele dramafilm zonder een duidelijk afgebakend verhaal. Er wordt aardig geacteerd en alles wordt geloofwaardig neergezet. Jammer genoeg is het verhaal gewoon zouteloos en gebeurt er nauwelijks iets van betekenis. Je kunt het dus subtiel noemen, maar ook oersaai.

Te traag naar mijn zin. Ondertussen allerlei dingen gedaan dus boeien deed ie ook niet. Toch was t sfeertje wel ok..

In de film refereert het karakter van Ryan Gosling tijdens een van zijn lessen aan het zijn van zwart, wit of dat ook een grijs gebied bestaat. Het mooie aan deze film is dat alle karakters hieraan lijken te voldoen. De goede leraar die om zijn leerlingen geeft heeft serieuze problemen. De vader die een "klootzak" is geeft toch om zijn zoon. De drugs dealende familievriend van het meisje geeft, ondanks zijn slechte invloeden, wel degelijk om haar, etc. Niemand is puur goed, maar ook geen van de karakters is gewoon puur slecht in Half Nelson.

Goed geacteerd door alle rollen. Prima film zonder extremen die toch de volle 106 minuten weet te boeien. 4 sterren.

Toch wel een mooi gedurfde film, hoewel niet alles goed aankomt.

Door de regels heen wordt er het een en ander getoond wat blijft hangen. De leraar die onderwijst in veranderingstheorie, maar zijn eigen leven niet om kan gooien. Het gevoel van leegte als onbedoelde consequentie van de vrijheid-blijheid-filosofie van zijn ouders. De geschiedenisvoordrachtjes die refereerden aan verschillende thema's in de film.

Daarnaast ook wel een Shame-achtig tijdsbeeld dat niet moraliserend wordt gebracht, maar soms wel confronterend overkomt.

2e poging om af te kijken is mislukt. Sta er blijkbaar niet open voor. Dan maar verder met The Soprano's.