Őszi Almanach (1984)

Knappe film weeral van Béla Tarr, intussen definitief een van mijn absolute lievelingsregisseurs (al moet je er wel zin in hebben vooraleer je een film van hem begint te bekijken, want veeleisend zijn ze wel meestal).
Deze film is in kleur, wat Tarr al bij al behoorlijk goed afgaat (hij speelt veel met de belichting en legt zo rode, blauwe of gele filters over de beelden naargelang de gewenste sfeer) en speelt zich helemaal af binnen één appartement, wat inderdaad een claustrofobisch effect heeft, en de totale uitzichtloosheid van het verhaal mooi illustreert: de kans dat iemand het ooit verder schopt dan het armzalige leven dat ze daar leiden, is onbestaande. Langzame film uiteraard, maar met een hoop gepraat - geen tergens langzame camerabewegingen zonder geluid dus hier, maar knappe close ups en mooie dia- en monologen - ook dat gaat Tarr uitstekend af.
Dat ik toch maar 3,5 sterren geef is te wijten aan het feit dat het me net iets te armzalig was allemaal, zo dat de film aan realisme inboet. Dat maakt de film niet slecht, maar wel een beetje vrijblijvend, terwijl dat absoluut niet de bedoeling kan zijn geweest. Maar ondanks dat wel een mooi aanvulling op een al erg rijk oeuvre - thematisch sterk verwant aan Tarrs overige werk, maar filmisch toch ook opvallend anders.