One Night Stand (1997)

Ik heb vooral genoten van de sfeervolle muziek. En van Nastassja Kinski... Goed geacteerd, maar het verhaal was inderdaad af en toe wat saai. Krappe 3 sterren.

Lang geleden gezien, ik lag krom op het einde, en dat was niet uit bewondering. Lange tijd mijn 'slechtse film ooit' geweest, maar voor een twaalfjarige is dit natuurlijk niet zo'n fantastisch onderwerp. Wat ik mij nog kan herinneren lijkt in elk geval belachelijk slecht, ik zal hem het voordeel van de twijfel en 1.5 geven.

Beetje trage film, waar niet echt veel gebeurd. Een schijnbaar moraal op t einde kwam niet echt goed over op me. Heb me toch niet echt verveeld bij deze film.

**1/2

Vooral het acteerwerk van Robert Downey Jr. in zijn rol als de zieke Charlie vond ik top.
3*

Mjaa, een film die op zich wel leuk is maar traag op gang komt. Vind hem toch een beetje geforceerd. Het einde is, naar mijn mening, best voorspelbaar in tegenstelling tot wat de maker beoogde.

**1/2

Films van Figgis zijn altijd de moeite waard. Niet de sterkste van zijn films, maar memorabele scènes.
Downey is erg goed, Kinski zelden mooier gezien, Snipes erg ok. Vooral de hond speelt een leuke rol

Vond deze film juist niet echt typisch Amerikaans.
Misschien omdat ie inderdaad goed af liep, maar verder zaten er ook scherpere randjes in.
Dit waardeer ik altijd erg.
Verder vond ik de camera vondsten bijna kunstzinnig te noemen.
3 en halve ster.

Haha, dat van die hond slaat dus echt nergens op..!

Zie hier erg veel berichten dat de film traag zou zijn.. dit vind ik zelf eerder een pluspunt dan een minpunt.. als alles in turbo-snelheid werd gedaan was de hele realistische kant ervan af..
In het echte leven gaat het toch ook allemaal zo snel niet?
Maar goed.. dat is een persoonlijke mening.. Over de film:
Deze film gekocht omdat ik al wist dat Snipes in zijn soort-gelijke rol in :Jungle Fever(aanrader) ook de sterren van de hemel speelde.. en hij erg goed was in zijn personage..
Ook in deze film deed hij het erg goed.. het soms tegen de camera praten wat vooral in het begin even is.. vond ik best een pluspunt! je voelt je zo als kijker echt een onderdeel van de film..
Ook leuk toen Snipes weer terug ging naar zijn vrouw.. en zijn vrouw in de auto stapt en Snipes even kort kijkt in de camera van: waar ben ik mee bezig?.. en ook opdat punt wordt de kijker er dus weer bijgehaald.. kort.. maar zeker met invloed..
Ook de scenens van zijn goede vriend charlie komen erg goed uit de verf! en vooral inzijn laatste uren is er erg veel emotie tussen de personages tezien.. Maar bijvoorbeeld ook de vrij scenens kwamen erg intiem over! en waren op een goede manier in beeld gebracht.. Bytheway 2 erg mooie hoofdrolspeelsters !
en het einde.. Dat ze in dat schuurtje gaan vrijen en dat daar tegelijkertijd zijn vrouw ook bezig is .. Dit voelde je al een beetje aankomen in de scene dat ze met zijn 4en uit eten zijn.. en dan een jaar later zie je opeens dat Snipes weer gewoon bij zijn vrouw zit.. en ook die broer van charlie weer bij zijn vrouw.. Leuke twist! want later blijkt dat het gezichtsbedrog was.. Leuk en orgineel einde dus!
Geef deze film 4,5 sterren.. omdat het gewoon erg goed geacteerd is.. en de film zeer realistisch overkomt! en daarbij bedoel ik inclusief het einde

Aanrader mensen! laat je niet voor de gek houden door de slechte recensies.. want deze film is meer dan de moeite waard!

Traag? Ik heb in ieder geval elke minuut genoten van deze film over mensen en hun omgang met hun gevoelens. Probeer het als een sociale gedragsstudie te zien en je zult verbaasd zijn hoe sterk je je laat meedrijven met de film. Snipes, Kinski en Ming-Na zijn de proefkonijnen van Figgis, die op een intieme manier toont hoe een "one night stand" ontstaat, hoe Snipes zich gedraagt met zijn vrouw achteraf en hoe Kinski en Snipes bij de tweede ontmoeting oogcontact vermijden met elkaar , als om hun (schuld)gevoelens te verbergen. En spanning zat er wel in, want ik vroeg me vaak af welke reacties er zouden komen in bepaalde situaties.

Het acteerwerk is erg non-verbaal, en dat is zeer moeilijk acteerwerk. Ik kon hierdoor alleen nog meer bewondering hebben voor de acteurs. Zoals ook te verwachten is, brengt de kortstondige passie ook gevolgen met zich mee. Spilfiguur is een terminaal zieke AIDS patiënt, gespeeld door Robert Downey Jr. Wat zijn rol in het hele verhaal is is een beetje de verrassing dus mondje toe... Goed einde ook, enigszins te verwachten maar een betere keuze was er niet als slot. Dit is een film die ik iedereen warm aanraadt, maar waar hopelijk het Transformers-publiek niet op afkomt.

Prima film. Goed plot maar vooral erg goed acteerwerk, niet alleen van Snipes - die ik hier veel beter vind dan in zijn actiefilms - maar zeker ook van Downey Jr.

Redelijk.

Film mist zeker wat focus. Pas in de laatste 20 minuten verdient de film zijn titel en wordt het zwaartepunt van de 80 minuten daarvoor verbannen tot een wat vreemde zijtak. Gek, want lange tijd stond eigenlijk het sterven van Downey centraal terwijl je afvroeg waarom die hele one night stand eigenlijk in de film zat. Kwam nogal rommelig over.

Verder af en toe best interessant geklooi. Wat leuke visuele trucjes, hoewel erg beperkt tot bepaalde scenes. Muziek is ook apart, hoewel moeilijk echt goed te noemen. Wel érg aanwezig tijdens de dramatische scenes, en hoewel gewoon zeer bombastisch toch anders dan het doorsnee Hollywood bombast.

Acteerwerk is wisselend. Downey vond ik sterk, Snipes bij momenten wel oké, Kinski acteert drakerig. Ook MacLachlan en die Ming-Na waren niet al te best bezig.

Al bij al dus wel wat interessante zaken, de lijdensweg van Downey wordt eigenlijk best oké uitgewerkt, maar de ommezaai op het laatst en het wel erg flauwe einde (het camerawerk verraadt echt alles al) maken het toch wat minder dan het had kunnen zijn.

2.5*

In het algemeen een teleurstellend plot: de eerste dertig minuten zijn het best, daarna vervalt dit melodrama in bijna pijnlijke oppervlakkigheid, wordt het allemaal te simpel voorgesteld en wordt iedere scène te lang uitgemeten, zodat je een uur later bij het voorspelbare eind beland bent. De personages werkten op mij benauwend: ze zijn poeslief, zacht en vriendelijk. Een uitzondering is Wesley Snipes, als de gladde, blitse en zeer succesvolle televisiedirecteur. En hij ziet er appetijtelijk uit.