Der Student von Prag (1926)

Mooie film en beter als het origineel i.m.o (hoewel dat ook niet zo raar is aangezien het origineel uit 1913 komt.)

Goede hoofdrol van Conrad Veidt en (kleine) goede rol van Werner Krauss.

Vooral het einde vind ik heel gaaf.

Deze mag van mij zeker een keer door Eureka of Kino uitgegeven worden ( het liefst met Paul Wegener's versie erbij als extra )

Erg goede Duitse stille film, gisteren heb ik het geluk gehad hem met live pianobegeleiding te kunnen bekijken, wat de belevenis compleet maakte.

Deze variatie op de Faustlegende wordt erg mooi in beeld gebracht dankzij enkele expressionistische decors, strak gekadreerde shots en een paar bijzonder knappe special effects voor die tijd. Ook de hoofdacteurs doen het goed en ondersteunen zo het vlotte verteltempo. Absoluut een aanrader!

4*

Een fraaie remake van de gelijknamige film uit 1913. In deze variant speelt Conrad Veidt de getormenteerde ziel Balduin, de beste zwaardvechter van Praag, maar platzak en ongelukkig. Tot op een dag een vreemde ten tonele verschijnt, een mooie rol van Werner Krauss. Deze bied hem geld en een liefde aan op één voorwaarde, dat hij iets mag hebben van balduin; zijn spiegelbeeld. Dit met alle gevolgen van dien.

Dit gegeven wordt door Henrik Galeen sfeervol, maar bovenal zeer spannend in beeld gebracht. Hier en daar een toets expressionisme en bij vlagen ook surrealistisch. Naar het einde van de film toe wordt de film steeds verontrustender en eigenlijk ook best eng mede door de knappe special effects.

4.5*

Matige remake,al is de beeldkwaliteit natuurlijk ook niet te denderend.Ook hier gaat het trouwens weer om een EA Poe bewerking,met name van William Wilson.Een doppelgängermotief dus icm het Faustmotief.Door de hoofdrol van Wegener,een bruut van een vent,te verplaatsen naar de uitgemergelde,getormenteerde Veidt verandert de feel van de film natuurlijk totaal.

Overigens maakt Galeen duidelijk,net als in der Golem,dat hij filmisch inferieur is aan Wiene/Murnau/Lang.Het is allemaal een beetje lomp en statisch uitgewerkt ,terwijl er teveel narratieve gaten zitten zoals de vrij abrupte verdwijning van Mephistofiguur Krauss of de onduidelijke rivaliteit tussen de 2 dames.

De expressionistische invloed is overduidelijk,maar hier en daar neigt het ook naar een historisch kostuumdrama(speelt begin 19e eeuw) van het soort dat na 1933 overheersend zou worden bij ons bevriende buurland.

Dus in de '20er jaren des vorighen eeuwhes deed men ook al aan remakes?

juist in die vroege jaren werd er heel veel geremaked!!! vaak werden ook verschillende versies van dezelfde film tegelijkertijd gemaakt of ontstonden er alternatieve versies omdat er vanuit alternatieve takes een kopie werd gemaakt voor buitenlandse distributie... komt allemaal o.a. omdat het maken van duplicaat prints toen nog niet heel erg gemakkelijk was en maakt de studie van stomme films een wetenschap opzich.

Offtopic: ik zie nu opeens dat onze avatars eenzelfde soort armpje de lucht in / over het hoofd gooien.

Ontopic: ik wist dat Nosferatu (prachttitel) zo genoemd moest worden omdat de rechten van Dracula niet verkregen konden worden, maar verder... interessant! Ik kwam er ook op via al die remakes van tegenwoordig waar ik helemaal geen zin in heb (Let Me In, Carrie) tov die waar ik aan het twijfelen sla wegens positieve geluiden (Evil Dead, Maniac).

Voor mij helaas niet echt lekker kijkbaar. De beste kopie die kon vinden was alsnog abominabel. Nee, dan is de 1913 versie stukken beter beschikbaar, ondanks dat die ouder is. Ik wacht wel op een restauratie voor Galeens remake.

Ga die 1913-versie over een tijdje maar eens opzoeken dan.

Regisseur Henrik Galeen maakte zijn eerste film Der Golem (1915) samen met Paul Wegener. Deze Paul Wegener speelde en regisseerde twee jaar daarvoor Der Student von Prag (1913) Waarna regisseur Henrik Galeen de cirkel rondmaakte door in 1926 deze Der Student von Prag te her-verfilmen. Ditmaal met een mooi neurotische vertolking van Conrad Veidt als student en Werner Kraus als duivel. Het verhaal is nagenoeg hetzelfde; een armoedige student verkoopt zijn spiegelbeeld (ziel) aan een sinister-mysterieuze man aka de duivel Scapinelli. En is gebaseerd op het korte verhaal "William Wilson" van Edgar Allan Poe, gecombineerd met wat Faust. De beklijvende cinematografie en art-directie zijn van Guenther Krampf en Hermann Warm (art director van The Cabinet of Dr. Caligari) De belichting, decors en visuele trucjes waren dan ook zeer geslaagd, maar in de hoogtij dagen van de Duitse Expressionistische film is dit duidelijke meer een Light versie. Beter of slechter dan de eerste is de film niet echt, misschien, mede doordat er 11 jaar tussen zat, dat deze iets beter wegkijkt.

Deze vond ik een stuk genietbaarder dan het toch wel stijve origineel uit 1913. Conrad Veidt in de titelrol is natuurlijk al een dik pluspunt. De man is bijzonder expressief in zijn uitdrukkingen en gebaren, kan gerust een film op zijn eentje dragen. Hij al eerder sterke rollen als Cesare in Cabinet of Dr. Caligari en Orlac in Orlac's Hände en later nog als Gwynplain in The Man who Laughs. Ook zijn vertolking als Balduin mag er zeker zijn. Toch heeft de film ook zijn mindere punten met name de speelduur is aan de lange kant want er gebeurt eigenlijk niet zo erg veel. Visueel zeker te pruimen maar ben het eens met joolstein dat het toch allemaal net iets minder is dan de andere expressionistische werkjes. Vooral de momenten met de dubbelganger zijn leuk, die waren er naar mijn mening dan iets te weinig alsook blijft de concurrentie tussen de dochter van de graaf en het bloemenmeisje erg oppervlakkig. Leuk ook dat Veidt weer samenwerkt met Werner Krauss (hier als de duivel en natuurlijk bekend om zijn rol als Dr. Caligari).

Zoals je hierboven ziet, probeerde ik deze klassieker in 2016 al eens te kijken, maar er was toen nog geen goede kopie beschikbaar, en dus heb ik mijn poging toen gestaakt. Blij dat ik gewacht heb, want er was nu wel een oneindig veel betere restauratie beschikbaar. Helaas liep ik net als voor de versie van Paul Wegener uit 1913 niet heel erg warm. Gewoon een degelijk zesje. Leuk om Conrad Veidt weer te zien.

3*

Een ietwat taaie zit. Het is een variant op een bekend verhaal, waarbij de arme student Balduin een deal met de duivel sluit. In ruil voor een hoop geld mag de duivel iets van Balduin nemen, en hij kiest voor zijn spiegelbeeld. En dat loopt op z'n Faustiaans niet goed af (zie ook: dubbelgangers, Jekyll & Hyde, Dorian Gray), als de duivel op die manier spiegel-Balduin zich laat misdragen en daarmee alsnog Balduin z'n leven laat mislukken. Het heeft wel vrij aardige expressionistische beelden, maar dat het honderd jaar oud is laat zich in het verteltempo af en toe wel merken. Maar z'n momenten had het zeker, vooral qua sfeer.