134.887 gebruikers | 85.687 films | 31.044 regisseurs | 3.507.576 berichten | 4.928.989 stemmen
Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik (2004)
97 stemmen | gemiddelde 3,79
mijn stem:
NederlandDocumentaire
75 minuten
geregisseerd door Gerrit van Elst
met Gerrit van Elst, Gerritje Petronella van Elst-Slijkhuis en Dirk van Elst
In 1975 studeerde regisseur Gerrit van Elst cum laude af aan de Nederlandse Filmacademie met een documentaire over de relatie met zijn ouders. Nu, 29 jaar later, wonen Gerrit's vader en moeder, 88 en 86 jaar oud, in een verzorgingstehuis op de Veluwe. Hij filmde zijn ouders opnieuw en maakte met scènes uit de oude film een indringende documentaire over de relationele binding tussen hem en zijn ouders. Was in de oude film nog duidelijk wie de ouders en wie het kind waren, in deze nieuwe film lijkt deze rolverdeling in een volledig nieuw perspectief te staan. Dit op het eerste gezicht zware gegeven wordt met compassie en humor weergegeven.
Deze film staat op nummer 204 in de tip 250
» volledige tip 250
4,5
Uniek stukje film
Ik ben waarschijnlijk de jongste persoon die een mening schrijft over deze docu. En ik heb veel gehoord over deze film. Ik herriner me nog dat ik bij een les Aardrijkskunde te horen kreeg dat de 'Nederlandse bevolking langzamerhand vergrijst'. Klinkt belachelijk onpersoonlijk en zonder warmte. Dus ik besloot deze docu maar te kijken, gewoon uit pure interesse, en een goed stuk nederlandse cinema kan ik altijd wel waarderen.
De docu is eigenlijk vrij typisch als het gaat om het filmen en tonen van alledaagse Hollandse situaties. Maar de interactie tussen 2 oude mensen die op het eind van het treinspoor staan en de volwassen, Amsterdamse Gerit van Elst is gewoon geweldig. Zeldan heb ik zo'n herkenbaar gevoel gehad bij de gesprekken.In de eerste scene van Ik en mijn ouders zie je al dat zijn 'papa' ontzettend veel moeite moet doen om alleen al met Gerritje aan het ontbijt moet beginnen. Deze onopvallende tederheid is juist zo confronterend. Het niet kunnen eten van een lekker biefstuk of je zoon omhelzen en toch door het leven gaan is wat ik altijd al dapper vind van de meer oudere generatie. Gerrit van Elst bewijst zijn ouders een dienst en probeert hun laatste dagen zo prettig mogelijk te maken.
Een paar dialogen bleven me echt bij. Bijvoorbeeld toen Gerrit vroeg aan zijn moeder waarom ze niet blij was met het bezoekje aan haar geboortehuis, en ze antwoordde met dat ze haar moeder niet zag. Maar haar moeder eigenlijk al 15 jaar dood is.Op dit soort momenten vraag je je af: 'zo wil ik in mijn oude jaren echt niet worden'. Ik ben een minimalist en ik zeik over de kleinste feitjes, maar als je dan een aan een stoel gekluisterde vader van 88 ziet, die zijn zoon in tranen hoort vragen: 'Word je niet woedend omdat je in die rolstoel moet zitten' komt er bij mij zeker een brok in mijn keel. De gehele documentaire had ook een hartbrekend effect. Hoe beelden uit 1975 waarbij gezonde 60 jarige ouders hun zoon op het einde toch steunen worden afgewisseld met beelden uit 2004 waarbij Gerrit die om de week zijn langzaam stervende ouders bezoekt zo veel mogelijk wilt helpen. Tja.. Je voelt je machteloos, en het medeleven van Gerrit.
Dit is mijn favoriete stuk Nederlandse film/documentaire. En het doet je veel denken aan de toekomst. Wat je word, doet in je leven ligt aan jezelf. Als je klein of groots leeft, in een nachtclub of achter je computer, maak er wat van
4* En meteen mijn favoriete stuk Nederlandse cinema.
Ik ben waarschijnlijk de jongste persoon die een mening schrijft over deze docu. En ik heb veel gehoord over deze film. Ik herriner me nog dat ik bij een les Aardrijkskunde te horen kreeg dat de 'Nederlandse bevolking langzamerhand vergrijst'. Klinkt belachelijk onpersoonlijk en zonder warmte. Dus ik besloot deze docu maar te kijken, gewoon uit pure interesse, en een goed stuk nederlandse cinema kan ik altijd wel waarderen.
De docu is eigenlijk vrij typisch als het gaat om het filmen en tonen van alledaagse Hollandse situaties. Maar de interactie tussen 2 oude mensen die op het eind van het treinspoor staan en de volwassen, Amsterdamse Gerit van Elst is gewoon geweldig. Zeldan heb ik zo'n herkenbaar gevoel gehad bij de gesprekken.In de eerste scene van Ik en mijn ouders zie je al dat zijn 'papa' ontzettend veel moeite moet doen om alleen al met Gerritje aan het ontbijt moet beginnen. Deze onopvallende tederheid is juist zo confronterend. Het niet kunnen eten van een lekker biefstuk of je zoon omhelzen en toch door het leven gaan is wat ik altijd al dapper vind van de meer oudere generatie. Gerrit van Elst bewijst zijn ouders een dienst en probeert hun laatste dagen zo prettig mogelijk te maken.
Een paar dialogen bleven me echt bij. Bijvoorbeeld toen Gerrit vroeg aan zijn moeder waarom ze niet blij was met het bezoekje aan haar geboortehuis, en ze antwoordde met dat ze haar moeder niet zag. Maar haar moeder eigenlijk al 15 jaar dood is.Op dit soort momenten vraag je je af: 'zo wil ik in mijn oude jaren echt niet worden'. Ik ben een minimalist en ik zeik over de kleinste feitjes, maar als je dan een aan een stoel gekluisterde vader van 88 ziet, die zijn zoon in tranen hoort vragen: 'Word je niet woedend omdat je in die rolstoel moet zitten' komt er bij mij zeker een brok in mijn keel. De gehele documentaire had ook een hartbrekend effect. Hoe beelden uit 1975 waarbij gezonde 60 jarige ouders hun zoon op het einde toch steunen worden afgewisseld met beelden uit 2004 waarbij Gerrit die om de week zijn langzaam stervende ouders bezoekt zo veel mogelijk wilt helpen. Tja.. Je voelt je machteloos, en het medeleven van Gerrit.
Dit is mijn favoriete stuk Nederlandse film/documentaire. En het doet je veel denken aan de toekomst. Wat je word, doet in je leven ligt aan jezelf. Als je klein of groots leeft, in een nachtclub of achter je computer, maak er wat van
4* En meteen mijn favoriete stuk Nederlandse cinema.
4,0
Dank voor de link 
Kan het alleen met Realplayer kijken en dat is erg slecht/ blokkerig beeld hier, dat is jammer.
Gelukkig versta ik het dialect goed
Edit:
Inmiddels de docu afgekeken.
Vond het erg ontroerend, juist omdat het zo de realiteit is.
En toch ook wel gelachen
Kan het alleen met Realplayer kijken en dat is erg slecht/ blokkerig beeld hier, dat is jammer.
Gelukkig versta ik het dialect goed
oup schreef:
Wow... wat een schitterende documentaire...
Deze docu is helaas nergens meer te koop. Gelukkig hier nog wel te vinden. Gaat dat zien!
Wow... wat een schitterende documentaire...
Deze docu is helaas nergens meer te koop. Gelukkig hier nog wel te vinden. Gaat dat zien!
Edit:
Inmiddels de docu afgekeken.
Vond het erg ontroerend, juist omdat het zo de realiteit is.
En toch ook wel gelachen
