Ar-Risâlah (1976)

Het ontstaan van de Islam met een cast of thousands.
Grote afwezige is Mohammed zelf (omdat die niet afgebeeld mag worden is hij hier dus ook niet persoonlijk te zien of te horen - al krijgen we soms scenes in Mohammed's-eye-view).
Helaas is het allemaal redelijk cheap looking en scoren de gevechtscenes beter dan de inspiratie-scenes.
De Islam wordt hier overigens gebracht als vredelievende godsdienst met gelijkheid voor mannen en vrouwen en komt een Christen zelfs hulp bieden aan Mohammed.
Aardig om een keer te zien, maar bijna drie uur is hier wel een flinke zit.

De film is volledig gebaseerd op de Koran en de citaten van Mohammed, dus dat is niet verzonnen door de regisseur.

Dan heeft de regisseur zich niet aan de Koran gehouden; het aantal Soera's dat geweld oproept tegen Joden, ongelovigen, homo's, Christenen etc. is ontelbaar. Daarnaast komt de vrouw er ook vrij bekaaid af. De regisseur is daarom ook opgeblazen tijdens een terreuraanslag. Over vredelievend gesproken...

Jammer dat je alleen maar kan napraten, zonder een beetje research te gaan doen. Noem 's een paar verzen dan die geweld zouden oproepen. Ik kan namelijk vele verzen citeren die het tegenovergestelde zeggen en lees zelf ook vaak uit de Koran en heb nergens ook maar iets tegengekomen waarvan ik de drang krijg om geweld te gebruiken. Als er maar zorgzaam geinterpreteerd wordt, wat bij velen nogal een probleem is.

3 voorbeelden:
«In de godsdienst is er geen dwang.» (Koran 2:256)

«Waarschuw de mensen, want jij bent slechts een waarschuwer. Je hebt niet de autoriteit om iemand te dwingen.»(Koran 88:22-23)

« "... dat jullie niemand mogen doden - wat God verboden heeft - behalve volgens het recht... » (Koran 6:151)

En over de opblazing; Ik begrijp niet in hoeverre deze mensen zich als een goede moslim zien, aangezien er heel duidelijk in de Koran wordt aangegeven dat vermoorden verboden is. Hetzelfde geldt voor alle andere terreuraanslagen.

Tot zover deze discussie. Natuurlijk gaat deze film over de islam, maar een uitgebreide godsdienstdiscussie is niet toegestaan en raakt te ver offtopic.
Ga dan naar andere fora om daar uitgebreid over te discussieren.
(reacties op bovenstaand bericht worden verwijderd)

Ar Risalah is een film die me qua opzet vooral doet denken aan de tijd dat het maken van groots opgezette religieuze films erg in was. Epische films als The Ten Commandents of Ben Hur beleefde hun hoogtepunt echter ruim 20 jaar eerder voordat deze film het levenslicht zag.

Het levensverhaal van de profeet Mohammed wordt keurig in chronologische volgorde en zonder verassingen verteld. De film duurt ruim 3 uur en lang niet alle stukjes film vind ik even boeiend, vooral het opsommen van stukken Koraantekst ter inspiratie is bij vlagen behoorlijk langdradig. Daarnaast is het voor mij (als niet Moslim) niet altijd duidelijk wat nu het belang is van de vele, vele personages die voorbij komen. Hierdoor verwordt het soms tot een beetje een onpersoonlijke brij aan gebeurtenissen en personages. De film is ook niet overal even mooi gemaakt, audiovisueel is het niet al te indrukwekkend (zeker voor een film uit 1976).

In de film zien we het belangrijkste karakter, Mohammed, zelf helemaal niet. Grappige parallel met Ben-Hur waarin een scene met Jezus voorkomt en daarvan krijg je ook zijn gezicht niet te zien. Het is overigens niet zo dat de Koran verbiedt Mohammed af te beelden, sterker er zijn in de Arabische wereld gewoon afbeeldingen verkrijgbaar van een jonge profeet.
De film verbeeldt toch vooral het meer tolerante en verdraagzame karakter van de Islam. Er wordt zelfs een duidelijk verwantschap getrokken met het Christendom (wat historisch natuurlijk ook zo is) en de volgers van Mohammed hebben een progressieve en vooruitstrevende visie (klopt historisch ook, immers nam de wetenschap na de Islamisering van het Midden Oosten een hoge vlucht). Des te jammer is het daarom ook dat het turbulente liefdesleven van de Profeet vakkundig omzeilt wordt. Zijn favoriete vrouw Aisha komt niet eens ter sprake volgens mij. Gemiste kans. Want zeker gezien de tijdsgeest had de maker er in navolging van Jesus Christ Superstar een iconische 'Make Love not War' Mohammed van kunnen maken.

Interessant om eens gezien te hebben, zeker. Maar als film te weinig verrassend en te traditioneel.

2.5*

PS: Wat ik zelf dan wel leuk vind om te zien is waar veel Islamitische namen hun oorsprong hebben. Heb dat nooit geweten namelijk.

Een epische film van ruim drie uur, daar moet je even goed voor gaan zitten en dat heb ik dan ook gedaan.

Het gegeven is best interessant evenals de geschiedenis van de Islam zelf, waar ik eigenlijk niet zo heel veel van wist. Toen ik van tevoren het verhaal las, zag ik dat de film over de profeet Mohammed gaat. Des te opvallender was het, dat het je hem eigenlijk nauwelijks tot niet in beeld te zien kreeg. Ik snap de reden wel, maar toch blijft het enigszins raar.

De film zelf heeft naast het interessante verhaal verder niet heel veel bijzonders te bieden. Slecht is het zeker niet, maar er zitten ook zeker stukken tussen die wat minder boeiend zijn. Het acteerwerk is overigens wel goed, evenals het tijdsbeeld dat wordt geschapen. Het ziet er allemaal erg goed en authentiek uit.

Uiteindelijk kom ik toch wel op een voldoende score uit. Sommige stukken waren wat langdradig, maar vervelen doet het op zich niet en daarnaast zit de film verder wel goed in elkaar. Het einde liet trouwens nog best lang op zich wachten, omdat mijn versie bijna 195 minuten duurde en niet 170 zoals hier bij de film staat aangegeven.

3,0*