Spellbound (1945)

Opnieuw een zeer interessante film van Alfred Hitchcock. Beetje vreemd eigenlijk dat ik de parodie hierop 'High Anxiety' van Mel Brooks wel al had gezien, dus veel dingen kwamen best bekend voor. Het is toch weer een typische Hitchcock. Geweldige muziek en een ijzersterk verhaal. En erg spannend. Het begin was wel wat saai, maar je kan niet alles hebben.

De cast was voortreffelijk. Een prachtig duo Bergman en Peck (mijn oma was vroeger verliefd op hem:p Snap dat ook wel, zeer charismatische man). De overige cast is ook sterk, maar vallen een beetje in het geniep door de hoofdrolspelers.

Opnieuw de juiste muziek gekozen door HItchcock. Paste erg goed bij deze spannende film. Één van de meest mooie scene's, misschien eigenlijk wel de mooiste scene is de droom van Peck. Zag er erg goed uit.

4*

Trage start maar het einde was ongelooflijk goed en spannend. (mooi om te zien het eindshot van die revolver). Voorts een jonge Gregory Peck waar vele vrouwen op verliefd waren.

Ik was blij dat de BBC deze Hitchcock ging uitzenden, maar achteraf vond ik het nogal een teleurstelling. Niet alleen vond ik de muziek zeer storend (de te pas en te onpas aanzwellende violen hingen me al gauw de keel uit) maar ook het veelal geprezen acteerwerk was ik niet van onder de indruk. Met name Peck viel me zwaar tegen, zijn op commando opkomende herrinneringen en daarbij behorende onwel worden kwam op mij erg geforceerd en ongeloofwaardig over. En charismatisch? Nou, nee, in mijn optiek gewoon een knap koppie zonder verder ook maar enige uitstraling. Maar goed daar mag ik de man verder niet op afrekenen natuurlijk.

Gelukkig waren er wel enkele fraaie visuele vondsten, zoals de al eerder genoemde droom, maar bijvoorbeeld ook vrij in het begin die deuren die open gaan. Jammer genoeg staat daar dan weer een afgrijselijk neppe skie-afdaling tegenover. Ik val normaal nooit zo over dat soort gedateerde “special effects” maar dit werkte gewoon op de lachspieren terwijl het juist tot een climax moest leiden. Die was dan ook wel weer aardig gevonden, maar helaas werd de dramatische impact daarvan teniet gedaan doordat het moment werd afgeraffeld op een manier van “dan hebben we dat ook weer gehad” Jammer want de zoektocht naar dit gegeven was eigenlijk het enige wat me gedurende de film nog een beetje bij de les hield.

Hoewel ik iets positiever ben sluit ik me grotendeels bij het bovenstaande commentaar van Norma aan.

Ik kom steeds meer tot de conclusie dat Gregory Peck echt een stuk minder goed was dan generatiegenoten als James Stewart en Cary Grant. Peck mist de diepte en subtilteit, en inderdaad ook het charisma van Stewart en Grant.

De film zelf heeft naast een aantal fantastische scenes gewoon teveel zwakke momenten. Het grootste probleem waren de veelal geforceerde dialogen rondom het thema psychologie. Op zich is dat verklaarbaar omdat dit hele fenomeen voor het toenmalige filmpubliek wel wat toelichting kon gebruiken. Toch haalt het teveel de vaart uit de film.

Ook de soundtrack was veel te nadrukkelijk aanwezig. Ik heb begrepen dat vooral producer David O. Selznick daar verantwoordelijk voor was. Dat lijkt me heel waarschijnlijk, aangezien het ook door hem geproduceerde Rebecca exact hetzelfde probleem kende.

Al met al een niet meer dan redelijke film.

Spellbound

Zeer vermakelijke film die toch niet als een Hitchcock aanvoelt. Kan niet direct zeggen van "dat daar, daar gaan ze de mist in" maar volgens het boekje dat bij mijn dvd zat blijkt vooral Selznick, de producer, zijn stempel op de film hebben gezet en ligt het waarschijnlijk daar aan.

Er zitten weer een aantal memorabele stukken in waaronder de droomscène, die blijkbaar ook niet door Hitchcock zou zijn gefilmd, maar ook de plottwist op het einde die ik niet zag aankomen. Michael Chekhov (Brulov) is samen met het charismatische duo Peck en Bergman trouwens ook geweldig.

Wat ik ook spijtig vond was dat er geen gebruik van schaduwen wordt gemaakt wat Hitchcock toch wel kenmerkt. Ook zijn bekende close ups worden volgens mij maar één keer in de film gebruikt.

4*

Beetje wisselend tussen goed en matig vond ik dit. Het begin is even stroef, maar toen eenmaal het verhaal liep, vond ik het wel een aangename film over shrinks, psycho-analyse en dat soort dingen. Te uitleggerig soms, maar dat die fenomenen waren toch ook niet zo heel bekend toenterijd.
Die droom-sequentie van Dali was natuurlijk een verfrissende gave scene in een verder standaard thriller met wel een leuk twistje op het eind. Ik had alleen gehoopt als twist dat Peck zelf alsnog Dr. Edwardes bleek te zijn oid, maar ja dat zat er niet in. Wat me overigens tegenviel was de muziek. Wel meer films uit de jaren '40 en '50 hebben last van bombastisch getrompetter en zulks, maar hier viel die zeikerige melodie + het overdadige gezwel wel extra op.

Goeie ouwe hitchcock spanning die tijdens het slaapwandelen het niveau van psycho haalt. Ik zat zo in de film dat zelfs bij de hier gehekelde skiscene ik op het puntje van mn stoel zat.

Gregory is een welkome afwisseling op Steward. Vooral het 'droomdecor' van Salvador Dali is erg indrukwekkend

Als ik goed tel is dit mijn 32ste Hitchcock alweer, opvallend is wel dat ik uit Hitchcock's 'stomme' periode en zijn jaren '40 films nog redelijk veel moet zien. Spellbound mag alvast bij Hitchcock's betere films gerekend worden aangezien er weer aardig wat suspense in deze film zit en het ook op technisch gebied bovengemiddeld is. Mooie surrealistische droomsequenties waar ik wel van hou en die de film zeker en vast ook nog eens een meerwaarde geven. Verder houdt Hitchcock de neppe buitenscènes (gelukkig) wat achterwege en was het camerawerk ook niet slecht (al had ik wel het gevoel dat er hier weinig schaduwspel terug te vinden was). De cast was zeker niet slecht, zeker met een Ingrid Bergman en een Gregory Peck op de affiche. Al was het vooral Bergman die ik ook al van films als Casablanca en Notorious ken, die de sterren van de hemel speelde als Constance. Verder sluit ik me aan bij iedereen die James Stewart en Cary Grant beter of memorabeler vinden dan Gregory Peck, maar het zijn dan ook twee acteurs die een stuk meer voorkomen in Hitchcock's films. Verder was dit weer de zoveelste spannende klassieker van de Master of Suspense die geen moment verveelt.

4.0 sterren

Ik vind psychoanalyse onzin, maar, in het universum van deze film, brengt Hitchcock het toch nog geloofwaardig over. Ik heb lang ontkend dat Hitchcock bewust elementen van psychoanalyse in zijn films stopte, maar ik vrees dat ik daar nu toch op moet terugkomen. Na deze film zag ik de psychoanalyse meteen terug in andere Hitchcocks (Psycho, Vertigo).

De film is van begin tot eind meeslepend, verveelt geen moment en is op momenten verdomd spannend. Zoals hij wel vaker deed, mengt Hitchcock het thrillerverhaal met romantiek en melodrama, en ook hier pakt dat prima uit. De kracht van de film komt ook voor een groot deel uit de cast. Bergman is uitstekend als koele psychiater die zich voor het eerst in haar leven laat leiden door haar gevoelens en valt voor een van moord verdachte patient. Dat gebeurt wat mij betreft wat te gemakkelijk, de ontwikkeling van haar karakter is ronduit ongeloofwaardig (dit besefte Bergman zelf ook). Peck is een van mijn favoriete acteurs en doet het ook in deze film uitstekend.

Visueel kent deze film enkele geniale momenten, zoals de droomsequentie (ontworpen door Salvador Dalí) en alle first person-scènes, maar vooral de zelfmoord, gefilmd door de ogen van de zelfmoordenaar. Hierboven wordt gesteld dat de film niet uitblinkt in schaduwspel, maar daar ben ik het niet mee akkoord. Vooral in de scène waarin de doorgedraaide Peck naar een dokter gaat met een scheermes vind ik het schaduwspel prachtig.

Goede film dus. Een aanrader.

Prima film van Hitchcock alleen had ik toch een beduidend uitbundigere film verwacht van een man die zo vol is van de psychoanalyse. De film blijft op een enkel moment na wat timide en ook het verhaal stelt niet zo heel veel voor. Moet wel bekennen dat ik onder de indruk was van Dali's droomsequentie en de scene met de enorme hand met revolver. Erg effectief. Moet ook bekennen dat ik Gregory Peck een beetje gemiscast vond. Truffaut had het over zijn ogen die te weinig zeiden en daar kan ik me in dit geval bij aansluiten, niet zijn type rol. Toch is Spellbound een degelijke Hitchcock.

Goede film van Alfred Hichcock, die van begin tot eind meer dan vermakelijk is, maar toch net dat beetje mist om de topper te zijn, die andere Hitchcocks wel zijn.

ingrid Bergman is een fijn actrice en acteert prima. Gregory Peck doet het hier iets minder, maar wel voldoende. Grote minpunt van de film is dat ik het nogal ongeloofwaardig vond dat Bergman als een blok voor de van moor verdachte Peck valt, ondanks zijn toestand e.d. Dat ging er bij mij niet helemaal in.

Verder is het echter een prima film met verrassende plotwendingen, een interessant verhaal en zelf een paar mooie droomscene's. Die Dr. Brulov is trouwens geweldig. Erg mooie rol was dat. Jammer dat het soms iets te uitleggerig is, maar goed dat is nu eenmaal wel vaker het geval bij een Hitchcock. Gemiddelde Hitchcock, maar bovengemiddelde film.

3,5*

Voor mij één van de betere Hitchcock films. Zeker en vast een visueel meesterwerk. Het shot met de deuren, het perspectief vanuit de ogen (2maal), de droom, het schaduwspel, zelfs de inbreng van het rood op het einde is geniaal. Verder een goed verhaal, prima acteerprestaties, een bij momenten uitstekend spanningsgehalte en een leuke ontknoping...

Jammer van de skiscene en het soms iets wat tragere tempo in de film die me verhinderen hier een 4.5 te geven.

Sterke Hitchcock film met een erg goed verhaal, dat tot het einde toe spannend blijft.

Goed geacteerd en mooi gebruik van muziek.

4 sterren

Spannend, interessant en sfeervol. Peck vind ik minder goed dan Grant en Stewart maar nog wel goed te pruimen. Verder vond ik het begin te langdradig. Bovengemiddelde Hitchcock.

Een van de betere films van Hitchcock die het voor mij behalve het degelijke acteerwerk van Bergman en Peck toch vooral moest hebben van de visuele hoogstandjes, zoals o.a. de droomscènes, de scène met de openzwaaiende deuren en de zelfmoord scène op het einde. Ook zeer goed gekozen in deze best wel spannende psychologische thriller vond ik de soundtrack van Miklós Rósza.
Het onderwerp, de psychoanalyse, blijft voor mij nog steeds een interessant onderwerp, hoewel ik geen waarde hecht aan de therapie op de divan en ook niet over de droomuitleg van Freud en o.a. Jung. Voor mij zijn dromen slechts een middel om tot zelfkennis te komen want in de surrealistische droomwereld kan jij jezelf nooit voor de gek houden. In die wereld ben jij puur jezelf. Ik ben van mening dat dromen echter niets voorspellen en ook niets over jouw verleden zeggen.

4,0*

Hitchcock middenmotor of verwachten we te veel van de meester ?

In ieder geval die psychiatrie, waaruit uiteindelijk altijd een oplossing kan worden gepuurd, vond ik toch wat te ver gezocht en fantaisistisch.

Hitchcock blijft echter bij zijn woord : hij heeft naar het einde toe altijd een verrassing in petto voor de kijker....en ook nu was hij even te zien.

Een innemende, charmante acteur als Gregory Peck had het moeilijk om boosaardig te kijken.

Michael Chekhov kreeg m.i. terecht een Oscarnominatie.

Dit vind ik toch een mindere Hitch. Komt zeer traag op gang en wordt nooit echt spannend. In bepaalde scènes heerst wel een soort van dreiging, maar die suspense wordt nooit echt doorgevoerd. De psychoanalytische inhoud is bijzonder verouderd, maar wordt gelukkig nergens echt storend.

De personage ontwikkeling vond ik ook ondermaats. Noch Bergman, noch Peck is erg overtuigend in hun rol en hebben weinig interactie. Michael Chekhov wist me zelfs aardig op de zenuwen te werken, als gekke Oost-Europese professor, die voor de komische noot moet zorgen. Deed me een beetje aan professor Zonnebloem in 'Kuifje' denken.

De film kent wel enkele visuele hoogstandjes, waaronder de sfeervol gefilmde scheermes-scène en de inventieve POV-zelfmoord. De droomsequenties (vormgegeven door niemand minder dan Salvador Dali) zien er ook prachtig uit, maar het surreëel effect mist zijn doel aangezien Peck in voice-over praat tijdens die momenten. Dat vergalt de mystiek.

De Blu-ray release staat gepland op 24 jan. a.s.

Stijlvolle Hitchcock thriller die zo nu en dan wat gedateerd overkomt maar voor de rest nog staat als een huis.De sfeervolle beelden en sterke dialogen zorgen voor puur filmgenot en ook de soundtrack (hoewel soms erg aanwezig) is sterk.Naar het einde toe wordt het ook lekker spannend met als resultaat een bevredigende climax.Een minpuntje is de rol van Peck die niet echt overtuigd maar de overige rollen (Bergman,Carroll) vangen dat aardig op.Al met al een mooie film die niet tot Alfred Hitchcock's allerbeste behoort maar toch nog het predikaat erg goed verdient.

Vooruitstrevend voor 1945, met verdringing moet je echter niet meer aankomen tegenwoordig.

Uitstekende film waarin het nieuwe hoofd van een psychiatrische inrichting niet de beroemde dokter is die hij beweert te zijn. Eén van de eerste films over psycho-analyse met een plot dat goed in elkaar steekt. Een aantal bijzondere en sterke shots en een mooie, surrealistische droom-scene die overigens niet door Hitchcock zelf werd gemaakt maar door Salvador Dali.

Zonder twijfel een van de meest ongeloofwaardige films van Hitchcock. In een zeurderig verhaal over Freudiaanse technieken en een onaannemelijke romantische relatie tussen een psychiater en een schizofrene patiënt vergeet Hitchcock om echte spanning in te bouwen.

Aan het stuntelige acteerwerk van Gregory Peck is te zien, dat hij nog aan het begin van zijn carrière stond. Eigenlijk is Ingrid Bergman de enige, die zich in ondankbare rol een beetje staande kan houden in deze gekunstelde, quasi intellectuele film.

Pure psychoanalyse verpakt in een duistere sfeer, waarin Ingrid Bergman, als vrouwelijke psychiater, een van de sterkste en beste rollen uit haar carrière speelde. Een productie die vooral qua stijl en technisch intrigerend vernuft opviel. Je zou de film visueel ware toverkunst kunnen noemen (onder meer het werken met licht en schaduw). Bijzonder is dat Salvador Dali de bizarre droomscènes creëerde.

Steengoed!!!

Prachtige film die ondanks zijn leeftijd nog steeds prima mee kan gaan, misschien zou trouwens een remake geen slecht idee zijn maar dan wel met dezelfde acteurs. Niet mogelijk, dus laten zo.

Aanbevelenswaardig voor de kijkers die van dit genre houden, het is namelijk een genoegen om de bijna 2 uur die deze film duurt naar het beeld te kijken.

Wat een ontzettende geweldige film is dit... en dan te bedenken dat dit 1945 was!

Allemachtig wat was die Hitchcock briljant. Ingrid Bergman is sensationeel en Gregory Peck ziet er om te smullen uit! Ok, bij vlagen ietwat langdradig en misschien een beetje flauw of "overdreven" geacteerd, maar dat hoort bij de films van die tijd.

Ik heb gesmuld van Bergman, in deze film een goede en serieuze rol. In het begin in haar kantoor van Green Manors; ziet ze er fantastisch en professioneel uit, met bril en witte jas. Strak acteerwerk, en scherpe dialogen met inhoud. Acteerprestaties zijn van de meeste acteurs goed en serieus en geloofwaardig. Was er erg over te spreken (op af en toe wat overdrevenheid na dan).

Het meest geweldige toppunt vond ik de scenes waarin de vreemde droom van Peck wordt uitgebeeld. Hoe heeft die Hitchcock dat toch voor elkaar gekregen toen... echt ongelooflijk mooi en beeldend gedaan. Hoe die man in die droom in slowmotion van dat schuine dak afvalt, de doeken met ogen erop, en de gevleugelde schaduw die hem achtervolgd... en vervolgens in een latere flashback; hoe hij als kind perongeluk zijn broertje laat verongelukken op de punten van dat hek... wat een goed camerawerk!! En voor die tijd!!! Ik betrapte mezelf op een spontane en luide "OEII!" op het moment dat dat broertje op dat hek valt.. Kan er gewoon niet bij hoe geweldig deze film is.

De muziek is ook erg mooi, en fantastisch gemonteerd. Van de mooie typische melodie (die misschien iets te vaak in de film terugkomt), loopt het bij sommige spannende scenes mooi geleidelijk door naar donkere en sombere melodieën. Erg mooi gecomponeerd en "in" de film gezet... ik vraag me of de originele score ergens te verkrijgen is?

Hoe dan ook, een ge-wel-dige Hitchcock. Ik heb er 55, en deze staat zeker in mijn top-5. Kan goed begrijpen dat deze film genomineerd was voor 6 Oscars en er uiteindelijk 1 gewonnen heeft. Deze had voor Hitch zelf moeten zijn, voor Best Director... maargoed.

4,5 ster!

klinkt veelbelovend.

binnenkort de dvd/blu-ray er maar eens ingooien dan..

Briljante Hitchcock. En wat een actrice is die Ingrid Bergman toch! Dit keer als vrouwelijke psychiater Constance. Ze is koel, wat zeg ik een ijspegel en geloof niet in liefde. Maar dan komt Dr. Edwardes ten tonele en smelt ze als sneeuw voor de zon. Prachtig verbeeld door Hitchcock met een shot van openslaande deuren. Hierna ontrolt zich een zeer sterk en mysterieus plot. Visueel is sowieso genieten geblazen in deze film met de droomsequentie ontworpen door Salvador Dalí als absoluut hoogtepunt. Aan het einde is er een skiscene die helaas de tand des tijds wat minder goed heeft doorstaan maar dat mocht de pret niet drukken. Alles klopte aan de film:het plot, de dialogen en ook de vindingrijke cinematografie en een fantastische cast. Met Ingrid Bergman als onbetwist hoogtepunt.

"Good night and sweet dreams... which we'll analyze at breakfast."

Een psycho-analiste wordt verliefd op de nieuwe directeur van de psychiatrische instelling waar ze werkt. Als blijkt dat hij lijd aan amnesia ontfermt ze zich over hem.

Ingrid Bergman speelde een prima rol als Dr. Petersen, in ieder geval beter als haar rol in Notorious. De (hier nog erg jonge) Gregory Peck speelde ook een prima rol, alleen ben ik het wel met Hitchcock eens dat zijn gezichtsuitdrukkingen te wensen over laten.

De film komt langzaam opgang met een soort romance tussen de psycho-analiste en haar directeur. Als eenmaal blijkt dat er iets aan de hand is met de directeur ontstaat een mysterieuze zoektocht naar zijn ware identiteit en het lot van de echte directeur. Oude films over psychologie zijn altijd moeilijk serieus te nemen omdat het zo fantastisch overkomt, ook hier moest ik vaak denken aan het werk van Edgar Allen Poe als Peck weer een aanval kreeg (nu deed Hitchcock dat als Poe-fan natuurlijk met opzet).

Spellbound is geschoten in Hitchcock's mooie zwart-wit fotografie. De film bevat een aantal leuke symbolische verwijzingen naar het psychologische, het openen van deuren bijvoorbeeld. De briljante droomscène is ontworpen door Salvador Dali, helaas duurde die vrij kort. Er zat ook een geniaal shot in de film van een geweer dat zich op het publiek richt en dan voor een milliseconde rode vonken laat zien, dat moet veel hartverzakkingen hebben opgeleverd destijds.

Componist Miklos Rozsa gebruikt hier voor het eerst de Themerin, een instrument dat later veel in Sciencefiction-films gebruikt zou gaan worden.

Hitchcock heeft zijn cameo halverwege de film als een man die uit een lift komt. Spellbound is een van de eerste keren dat Hitchcock zijn interesse voor psychologie en Freud toont, later zou hij deze onderwerpen veel vaker in zijn films naar voren laten komen. Het zou me niets verbazen als Argento en Bava het scheermes uit deze film van Hitchcock hebben overgenomen, al is het natuurlijk ook eerder gebruikt in film.

Ik had mischien iets te hoge verwachtingen voor deze film, terwijl veel mensen het als een van Hitchcock's 'mislukkingen' beschouwen. Door het scheermes op de poster had ik in ieder geval een iets spannendere film verwacht. Toch was de film wel vermakelijk, met name de zoektocht en de cryptische droom vond ik toch wel erg leuk gedaan. De uiteindelijke ontknoping was ook geslaagd.

Weet niet zo goed hoe ik deze film van de meester moet beoordelen. Vind het niet een van zijn beste, maar zoals alle Hitchcock is de film wel erg vermakelijk en alles behalve slecht.