Goodbye Mr. Chips (1939)

ondanks het feit dat deze film ietwat gedateert overkomt blijft het een prachtige ervaring voor zowat iedere filmkenner.
Een schitterende kroniek over een schuchtere, verlegen schoolmeester die zich, dankzij de onsterfelijke liefde voor zijn vrouw, ontpopt tot meest geliefde persoon van het Brookfield kollege.
Donat is magistraal, speelt met leeftijden alsof het niks is en weet perfect het luchtige aan het dramatische te vermengen.
Garson is beminnelijk, vanaf de eerste scene hou je van haar en na haar dood mis je haar personage ogenblikkelijk.
Hoogtepunten zijn de ontmoeting van Mr. Chips en Catherine Ellis, de walsscene en een behoorlijk leuke scene waarin Mr. Chips z'n leerlingen les probeert te geven tijdens een bombardement.

Als je de kans krijgt hem te bekijken laat hem dan niet liggen, dit is een echte aanrader.

Hartverwarmend, dat woord dekt exact de lading van de film. Sentimenteel is ook een toepasselijk woord. En misschien ook ouderwets. Ja, ook ouderwets. Het sterke aan de film is, naast de superprestatie van Robert Donat, dat alles konsekwent wordt doorgetrokken, het sentimentele, het hartverwarmende en het ouderwetse. En dat laatste ook om die ene waarde, Mr. Chips, tijdloos te laten aanvoelen. Maar hoe tijdloos ook, het moment komt dat ook Mr. Chips moet gaan (en de tranen komen). De regie is als Mr. Chips zelf: simpel in zijn eenvoud, maar effectief.

Donat is weergaloos! Echter de charme van het braafheid van die eind jaren 30' komt niet bekoren ditmaal, tegenover 100den malen dan dat wel zo was. Ik zie dan toch liever een Browing Version of een Dead Poets Society. Het raakte mij niet dus niet echt. 2.5 sterren

Dat doe ik alleen bij de tandarts...

Uitzonderlijk goede film.
Met het gegeven (de memoires van een leraar) vreesde ik een wat anecdotisch scenario. Maar het verhaal van deze film is top. Alles zit goed in mekaar en nooit wordt de hoofdzaak van het verhaal uit het oog verloren. Er is voldoende afwisseling. Goede mix van humor, drama en romantiek. Nergens overdreven sentimenteel of overdreven karikaturaal, maar de film weet je wel aan te grijpen.
Robert Donat zet een rol neer waaraan de meeste acteurs een puntje kunnen aan zuigen. Hij is overtuigend als jong groentje, als verliefde veertiger en als wijze ouderling. De hoofdkarakters worden goed uitgewerkt. De tweede wereldoorlog wordt in deze film wel op een zeer originele manier belicht.
Een absolute topfilm.
4.5*

Een zouteloze opsomming van gebeurtenissen uit het leven van een eigenlijk nogal oninteressant persoon. Ik kan het niet anders omschrijven.

De film is een saaie registratie van fragmenten die als los zand aan elkaar hangen zonder richting of doel, waarbij nooit duidelijk wordt wat er nou zo speciaal is aan hetgeen we zien. Ik had het gevoel naar een 'dit is uw leven' uitzending te kijken uit 1975. Leuk voor de familie maar meer ook niet.

De hoofdpersoon, Mr. Chips is zondermeer een beminnelijk persoon maar ook volkomen vlak en kleurloos, en eigenlijk nogal karakterloos. Hij laat alles maar een beetje over zich heen komen en accepteert alle tegenslagen met een bijna bijbelse lijdzaamheid.
Zijn relatie met zijn leerlingen blijft ook zwaar onderbelicht, wat vooral komt doordat geen enkele leerling een prominente rol in de film heeft. Het zijn vrijwel anonieme passanten die voorbijkomen maar ook weer even zo snel spoorloos verdwijnen.

Met uitzondering van Chippings' Duitse vriend, gespeeld door Paul Henreid, wordt eigenlijk geen enkel ander karakter verder uitgediept of belicht, ook niet dat van Greer Garson die eigenlijk een minimale rol in de film heeft.

Hoofdrolspeler Robert Donat doet eigenlijk niet veel anders dan een karikaturale opa neerzetten met een silly walk en een eeuwige grijns onder zijn snor. Dan is hij in The 39 Steps echt een stuk beter op dreef.

Eigenlijk het enige aardige van de film is het beeld dat je krijgt van het kostschoolleven in Engeland aan het begin van de vorige eeuw. Maar het is volstrekt onvoldoende om twee uur lang te boeien. Enorme tegenvaller.

Best aardige film over een aardig man.
Ik kan mij best voorstellen dat deze film bij het verschijnen in de filmzalen heel wat traantjes heeft doen wegpinken.
De film bevat enkele leuke scènes, heeft een fijn taalgebruik en de humor steunt heel dikwijls op mooie woordspelingen.

gewelidig mooie en realistische film.

Een mooie film, die de acteur Donnat nog eens goed in de verf zet. Heeft hij terecht de oscar gewonnen tov Clark Gable in Gone with the wind? Waarschijnlijk niet, maar toch ben ik blij dat Robert Donnat ereentje gewonnen heeft (Clark Gable heeft er uiteindelijk toch al eentje voor It happened one night). Donnat had nog een grotere carriere kunnen hebben had hij niet zoveel gezondheidsproblemen gehad. Hictchcock wou hem na de 39 steps eigenlijk nog meer rollen geven.

De enige zwakkere momenten van de film (daarom ook 4.5 ipv 5 sterren) zijn de scenes in de bergen die toch wel wat gedateerd overkomen maar vooral nogal gekunsteld zijn. Kijk maar eens naar de beginscene waarin Mr Chips het koud heeft in de bergen. Hilarisch, maar niet zo bedoeld.

Maar voor de rest geeft de film een mooi beeld van het schoolleven van toen, en kan je dit niet anders dan een mooie film noemen die dankzij spitsvondige dialogen regelmatig een lach op mijn gezicht toverde.