Five Graves to Cairo (1943)

Wilder centreert deze film in een hotel in een egyptische stad.erg knap en spannend gemaakt.ook een echte glansrol van Erich Von Stroheim.4 sterren

Zie de film maar voor het tegendeel

Toont ook wederom weer den veelzijdigheid van Wilder aan. Die score van componist Miklos Rozsa is ook om je vingers bij af te likken. Hij schreef fantastische suspense muziek voor de film. Daarnaast benutte hij ook de stiltes in diens composities, iets wat erg effectief oogt.

Wat een fantastische Wilder weer. En één van zijn spannendste, wat een sfeerbeeld, authenciteit, en spreekwoordelijke vaart.

En dat al in 1943 (sic) gemaakt. Zo kort na de val van Rommel.

De muziekscore van Miklos Rozsa mag er wezen.

En weer heerlijke bijfiguren zoals de Italiaanse generaal. Smullen gewoonweg, en natuurlijk is het scenario weer helemaal perfect.

Erich von Stroheim als Rommel, Briljant:

Field Marshal Rommel: We shall take that big fat cigar out of Mr. Churchill's mouth and make him say Heil.

Anne Baxter (All About Eve) en Franchot Tone (The Mutiny on the Bounty) spelen ook wereldrollen.

En nog steeds niet op DVD uit

4.5*

ps Eens met Goodfella_90 dat de waarderingen hier belachelijk laag zijn. Ik moet zeggen dat ik zelden een spannendere film gezien heb, hier is Hitchcock naar de kroon gestoken.

Je bent niet gek, deze film verdient een hoge waardering. Een film zoals alleen grootmeester Wilder 'm maken kan. Het wordt hoog tijd dat deze film op DVD wordt uitgebracht, want aan brakke vhs-jes ben ik niet meer gewend

Niet voor niets "Highly Recommended" op de website They Shoot Pictures, Don't They?", samengesteld door film-deskundigen.

Billy Wilder heeft oog voor detail en dat komt in deze film goed naar voren. Ondanks dat gedurende de film de spanning toeneemt neemt het verhaal op den duur wat niveau betreft af, het lijkt wel alsof het einde enigszins is afgeraffeld door de regisseur die door velen, begrijpelijk, wordt aanbeden.

Maar laat die kritische noot je niet afschrikken, voor film liefhebbers en Billy Wilders fans betreft "Five Graves to Cairo" een "must see", of zoals " They Shoot Pictures, Don't They?" het stelt: "Highly Recommende".

Eindoordeel: 4*.

Met dank aan Iketes voor het uitlenen van deze film in de pakketservice

Eens met Dragje. Opnieuw een zeer sterke film, die helaas met name naar het eind toe iets minder wordt.

Wel wereldrollen voor Baxter en Von Stroheim.

4*

Het begin viel me een beetje tegen maar hoe langer de film duurde hoe beter hij werd. Zeker niet Wilders beste maar wel weer erg leuk.

kleine 4*

Allereerst is jouw historisch besef uitermate vreemd, of niet aanwezig..

Tja hoe hier op te reageren. "Ouderwets vehikel" zegt eigenlijk meer over jezelf, denk ik. Ik zou je graag uitnodigen in het podium dat "wereldoorlog twee" heet.

Is deze film verkrijgbaar in Nederland? Het liefst R2/NL, maar een R1/R2 met Engelse ondertiteling is ook goed..

Ik kocht de Spaanse dvd, voor zover ik weet de enige.
Leuke Wilder, maar zeker niet een van zijn beste.
Vooral opvallend dat ie in de oorlog gemaakt is.

Aha; net uit zie ik. Wist ik niet.

Wat minder bekende film van Billy Wilder die toch zeker de moeite waard is.

Vanaf het eerste shot waarin een 'verlaten' tank, of liever gezegd spooktank, door de woestijn rijdt is het raak. De enige overlevende, een uitstekende Franchot Tone, wordt uiteindelijk tegen wil en dank een soort dubbelspion in het Egyptische hotel 'Princess of Britain'.

De film is lekker vlot, spannend en natuurlijk prachtig geschoten, vooral het gevecht tussen twee hoofdpersonen in de schaduw van een in de camera schijnende zaklamp is heel fraai gedaan.

Erich von Stroheim is een genot om naar te kijken, Geen idee of hij een getrouw portret van Rommel neerzet, maar dat maakt me hier niet zo veel uit. Hij domineert elke scene waarin hij speelt. Schitterende kop, meedogenloos villein, prachtig.

Deze komt, na verschenen te zijn in een Billy Wilder box, ook apart uit in de QFC! Kost slechts een euro of 7.

Aan het begin van zijn carriere maakte Wilder ontzettend veelzijdige films. Na Some Like it Hot maakte hij alleen nog een beetje eenzelfde soort komedies. En hoewel hij daarin ook wel varieerde en eigenlijk alle films van na 1959 ook ontzettend sterk waren, was ik na een film of 5 op rij uit deze periode van hem, wel weer toe aan iets anders.

Want Billy Wilder kan alles. Alles, behalve een slechte of zelfs maar matige film maken. Al zijn films zijn erg sterk. En als ze niet erg sterk zijn, zijn ze geniaal. Zoals Some Like it Hot, Stalag 17 of Double Indemnity. Die steken er voor mij zelfs nog boven uit. Maar voordat ik me te veel laat verleiden om een lofzang af te steken over Wilder, zal ik terugkeren naar deze film, die beslist waardering verdient maar niet tot zijn beste werk behoort. Maar eventuele negatieve associaties die met zo'n opmerking gepaard gaan, moet je ogenblikkelijk vergeten.

Het begin is al veelbelovend. De tank, die de overledenen naar hun eigen begrafenis reed, zoals Tone later zo spitsvondig uitdrukte, diende een intrige aan waar de film een half uur lang op kan teren. Als dat al nodig was. Maar ook de scènes die hier op volgen sleuren je de film in. Hoe gaat hij zich in godsnaam uit de situatie redden, waarin de Duitsers een kapotgeschoten woestijnstadje dat in the middle of nowhere ligt (zoals het een beetje woestijnstadje betaamt), innemen? De oplossing is uiteindelijk voor de handliggend, hoewel ik er zelf niet opkwam en er dient zich een redelijk slim kat en muis aan.

En dat is precies wat we krijgen. De plot zit goed in elkaar, de film is behoorlijk spannend (met als hoogtepunt de achtervolging tijdens het bombardement) en hoewel bijna alles op de set is gefilmd, had ik toch het idee dat ze in de woestijn zaten. Von Stroheim is een opmerking waard. Hij speelt niet eens zo bijzonder, maar alleen al met zijn aanwezigheid degradeert hij de rest van de cast met gemak tot ondergeschikt, iets dat perfect bij zijn rol past.

Billy Wilder weigerde in zijn vroege carrière al keuzes te maken, die uitsluitend bedoeld zijn om het grote publiek met een tevreden gevoel naar huis te laten gaan. The Lost Weekend is daar gedurende de volledige speelduur natuurlijk al een perfect voorbeeld van. Het lot van Anne ‘All About Eve’ Baxter (die ik trouwens niet bijzonder vond spelen) en het uitblijven van de verplichte liefdesromance, zijn daar bijna net zo’n goed voorbeeld van. Verfrissend. Het eind is afgezien hiervan echter niet al te best en neigt een klein beetje naar propaganda (hoe wil je anders die toespraak van Tone bij het graf van Baxter verklaren, waarover hij het alleen maar kan hebben over de, al dan niet aankomende, triomfen van het Britse leger). Wel apart dat het een Amerikaanse film is, wat de schijn van propaganda dan weer wat tempert.
Billy Wilder op zijn meest veelzijdigst. 4 sterren.