Meghe Dhaka Tara (1960)

Indiaas neo-realisme, wordt vergeleken met Satyajit Ray.

De maker van deze film, Ritwik Ghatak, schijnt 1 van de meest geliefde Indiase regisseurs ooit te zijn. Zowel als filmmaker en als mens. Deze generatie- en landgenoot van de eveneens grote Satyajit Ray was trouwens een groot alcoholist naar het schijnt. Zijn films zijn zeer humanistisch en sterk politiek en sociaal getint. Zo ook deze Meghe Dhaka Tara, een neo-realistische film met een scheut melodrama. Erg meeslepend en ontroerend!

De film heeft echt wel zijn mankementen; sommige acteurs zetten hun personages ooit te dik aan, soms wordt het een en ander overbelicht tijdens de dagscene's en de editing is verre van volmaakt.... maar daar tegenover staat dat Meghe Dhaka Tara ontzettend krachtige plaatjes bevat, vrij origineel is qua geluid (er wordt oa een zweep gebruikt om momenten te versterken) en soms zinderend mooi is qua muziek. Daarbij komt dat de hoofdrolspeelster (Supriya Choudhury) een ontieglijk sterke performance neerzet en dat de simpele plot schrijnend tot op het bot is. Nita cijfert zich totaal weg voor het geluk van haar gezin en die zelfopoffering raakt me flink. Ik heb wat met dat thema trouwens, zelfopoffering. Ik vind het een ontieglijk nobel iets, een blijk van totale liefde en menselijkheid.

De briljantste scene is de scene waarin Nita samen met haar broer (een zanger) een liedje oefent voor de bruiloft van haar kleine zus (nB met de man die zijzelf eigenlijk zou trouwen, een evenement dat niet doorging omdat ze voor haar familie moest zorgen) en zich tijdens dat liedje helemaal emotioneel laat gaan vanwege alle opgekropte sores). Wat een fantastische scene! Alles wordt nog eens versterkt door de weerselementen (die Ghatak perfect weet te gebruiken in de film) en het prachtige liedje. Gisteren dacht ik aan een 4*, nu geef ik een 4,5* en denk ik aan een 5*. Grootse cinema.

PS: hulde aan BFI voor het releasen van deze nogal onbekende film!

Een goed Indiaas drama dit. Ik heb tot nu toe iets meer dan een handvol oudere Indiase films gezien, maar dit is de eerste die niet van Satyajit Ray afkomstig is. Ritwik Ghatak lijkt echter ook een prima regisseur te zijn.

Ik had wel eventjes nodig om in deze Meghe Dhaka Tara te komen. Dat lukte uiteindelijk wel. Van de acteurs maakt vooral hoofdrolspeelster Supriya Choudhury een erg goede indruk. Ze speelt een vrouw met veel opofferingsgezindheid. Haar liefde voor haar familie gaat hier nogal eens ten koste van haarzelf, en dat maakt van haar een erg sympathiek personage. Tevens kreeg ik op een gegeven moment ook wel een beetje medelijden met haar, omdat haar familie nu juist bepaald niet altijd rekening met haar houdt.

De muziek vond ik hier juist wat minder en soms nogal herhalend. De bijbehorende geluiden daarentegen zijn wel origineel en klinken lekker expressionistisch. Meghe Dhaka Tara is dus best goed, al raakte mij het misschien niet zo erg als gehoopt. De film bevat enige kritiek op het leven in de maatschappij van vluchtingen en heeft dus ook nog een duidelijke politieke boodschap.

3,5*

Dat het om vluchtelingen uit Oost-Pakistan was mij niet duidelijk tijdens het kijken van de film. Niet dat nou zo veel uitmaakt, ik von het een erg mooie film, met de charmante Supriya Choudhury als het tragische middelpunt.

Aparte geluidseffecten die eerder doen denken aan low budget sciencefiction films dan aan een sociaal drama, zorgen voor een onheilspellende sfeer, met name als Neeta een zoveelste tegenslag te verwerken krijgt. Uitstekende Choudhury dus, de overige bijrollen waren niet allemaal even goed ingevuld. Rare casting van de moeder, gespeeld door een actrice die even oud was als het “jonge” zusje. Op zich maakt me dat niet zo veel uit als het niet opvalt. Dat deed het nu wel en dat leidt af.

Indiase muziek begin ik wel steeds meer te waarderen en is hier toch minder prominent aanwezig dan verwacht, zeker gezien de genre-aanduiding. Het door Ramon aangehaalde nummer was inderdaad een hoogtepunt, nog een mooie muzikale scène had niet misstaan.