Meghe Dhaka Tara (1960)

Indiaas neo-realisme, wordt vergeleken met Satyajit Ray.

De maker van deze film, Ritwik Ghatak, schijnt 1 van de meest geliefde Indiase regisseurs ooit te zijn. Zowel als filmmaker en als mens. Deze generatie- en landgenoot van de eveneens grote Satyajit Ray was trouwens een groot alcoholist naar het schijnt. Zijn films zijn zeer humanistisch en sterk politiek en sociaal getint. Zo ook deze Meghe Dhaka Tara, een neo-realistische film met een scheut melodrama. Erg meeslepend en ontroerend!

De film heeft echt wel zijn mankementen; sommige acteurs zetten hun personages ooit te dik aan, soms wordt het een en ander overbelicht tijdens de dagscene's en de editing is verre van volmaakt.... maar daar tegenover staat dat Meghe Dhaka Tara ontzettend krachtige plaatjes bevat, vrij origineel is qua geluid (er wordt oa een zweep gebruikt om momenten te versterken) en soms zinderend mooi is qua muziek. Daarbij komt dat de hoofdrolspeelster (Supriya Choudhury) een ontieglijk sterke performance neerzet en dat de simpele plot schrijnend tot op het bot is. Nita cijfert zich totaal weg voor het geluk van haar gezin en die zelfopoffering raakt me flink. Ik heb wat met dat thema trouwens, zelfopoffering. Ik vind het een ontieglijk nobel iets, een blijk van totale liefde en menselijkheid.

De briljantste scene is de scene waarin Nita samen met haar broer (een zanger) een liedje oefent voor de bruiloft van haar kleine zus (nB met de man die zijzelf eigenlijk zou trouwen, een evenement dat niet doorging omdat ze voor haar familie moest zorgen) en zich tijdens dat liedje helemaal emotioneel laat gaan vanwege alle opgekropte sores). Wat een fantastische scene! Alles wordt nog eens versterkt door de weerselementen (die Ghatak perfect weet te gebruiken in de film) en het prachtige liedje. Gisteren dacht ik aan een 4*, nu geef ik een 4,5* en denk ik aan een 5*. Grootse cinema.

PS: hulde aan BFI voor het releasen van deze nogal onbekende film!