Die Bitteren Tränen der Petra von Kant (1972)

Heel erg gestileerd deze film en niet direct helder na 1x zien. Wel zeer fascinerend. Eerst heb je te doen met de vriendin van Petra von Kant door hoe zij haar behandelt en het is aardig om te zien hoe je houding hierover veranderd/bijgesteld moet worden aan het eind van de film.

Fassbinder was absoluut een bijzonder regisseur.

Minutenlange shots, een enorme traagheid en alles speelt zich af in 1 kamer. De film is echter niet saai te noemen. Helaas kon ik zelf niet zoveel met deze film. Fassbinder' zijn eerdere films spraken me toch meer aan.

3*

Deze film is zo uitgesproken, eerlijk en doodsimpel dat hij op alle fronten werkt. De art directie is overweldigend, maar stoort totaal niet. Beste rol van Hannah Schygulla die ik tot nu toe gezien heb.

Hele facinerende film van Fassbinder. In feite is het een tamelijke recht-toe recht-aan verfilming van een theaterstuk wat Fassbinder ook in filmtermen zeer interresant weet te houden. Vooral het laatste half uur was sterk en ik ken geen film die liefdesverdriet zo intens behandeld. Zoals gebruikelijk weer zeer interresante schetsen van de mens (wat is die Von Kant een egocentrisch figuur) en een heerlijke Fassbindersfeer.

Mijn negentiende Fassbinder alweer. Bitteren Tränen is mij vooral bijgebleven als een tour de force van de actrices, en met name Carstensen, die hier een fenomenale rol neerzet. Haar beste samen met haar rol in Martha. Verder kon deze prent mij niet al te erg bekoren. Hoewel er veel herkenbaars in voorkomt op het gebied van binding, obsessie en de zoektocht naar liefde, leek mij dit toch een film die iets te specifiek naar vrouwenproblematiek reikt. Hierdoor kon ik mij niet helemaal vinden in bepaalde gedragingen van de hoofdrolspeelsters. Ook treedt het theatrale erg op de voorgrond en is dit duidelijk een verfilming van een toneelstuk. Niet gelijk mijn favoriete werk van Fassbinder. Desalniettemin is het acteerwerk zo sterk dat ik geen moment mijn aandacht verloor en de film alsnog een voldoende scoort.
3*

Zeg maar gerust een vette voldoende portugees beest van me.

Heel erg fascinerende film.
Mooi ook dat ook deze film weer 'Fassbinder-ademt'.
Je voelt, ziet 'm in gedachte door de set rennen, overtuigen, aanreiken.
Zo met ziel en zaligheid gemaakt.
Zoals eerder aangehaald liefdesverdriet is nooit eerder zo intens op het doek gebracht.

Een film die naar het einde toe zijn ware kracht toont. Het eerste uur van de film zat ik er niet voldoende in: het ging erg traag vooruit, de interactie tussen de personages was nog niet op zijn toppunt,... Logisch natuurlijk dat deze zaken erop verbeteren naarmate de film naar zijn einde loopt, maar bij momenten voelde deze film tijdens het eerste uur aan als een "saaie praatfilm".
Gelukkig wordt er vanaf het tweede uur heel wat afgekwetst en vliegen de harde woorden/gebaren volop doorheen de kamer. Vanaf dit punt merk je de klasse van de hoofdactrice, want het personage Petra von Kant stààt er volop. Erg indrukwekkend hoe je haar als kijker ten onder ziet gaan aan haar liefdesverdriet, vooral tijdens de scène met haar moeder en dochter (mooi kleurengebruik in deze scène trouwens!). Het einde oogt ook erg bijzonder en voelt krachtig aan. Het theatrale kantje voelt tijdens het begin als een minpunt aan, maar naar het einde toe lijkt het de film prima te ondersteunen.
Was het eerste uur even sterk als het tweede, dan had de film zeker en vast een mooie 4* verdiend. Nu blijft hij voorlopig steken op een erg mooie 3,5* .

Haast claustrofobisch, stillistisch en over-de-top kamerspel, vol symboliek, dat bijna zeker voor de intimiteit van het theater bestemd moet zijn geweest. De overvloedige gelaatsuitdrukkingen door de glimlachende extravagante actrices, die flirtend als olifanten door het leven lijken te gaan, herinneren aan de tijd van de stomme films. De regisseur zat deze keer duidelijk vol van lesbsiche fantasieën. Zeker niet een van Fassbinder's sterkste werken, maar ik weet nog niet goed wat ik er echt van vind. Nog een keer kijken en voorlopig 3 sterren.

Misschien is dit wel de film waar ik de meeste moeite mee had om erin te komen. Het duurde welgeteld zo'n 50 minuten, bijna de helft van de speelduur.

Ik kan ook niet zeggen dat ik deze film echt bijzonder goed vind. Vooral het eerste gedeelte van de film is erg traag en af en toe een behoorlijke ver van mijn bed show. Gelukkig kwam ik er daarna beter in, en werd het toch nog een aardige film. Het acteerwerk is goed, maar soms wel erg expressionistisch. Toch zorgde het er wel voor dat ik sympathie voor de hoofdrolspeelster kreeg.

Uiteindelijk best lastig om te beoordelen. De film varieert van matig tot goed, dus laten we het gemakshalve dan maar afronden op een voldoende.

3,0*