Fame (1980)

Alan Parker gaat weer compleet de mist in.

Er zijn 2 dingen waarvan Parker geen kaas gegeten heeft: Het audiovisuele vlak en diepgang.

Het flauwe verhaal registreren, meer gebeurt er niet. Verder zeer saaie decors ook. Het lijkt een beetje of Parker tegen zijn setdesigners heeft gezegd: Zorg dat het snel klaar is en laat het vooral niet teveel kosten. Het is leeg en het ziet er niet uit.

Die diepgang dan. Ik kan best appreciëren dat er een stuk drama in de film moet zitten. Eigenlijk nog niet eens z'n slecht drama maar enkel geeft Parker de kijker niet de kans om dit allemaal even te verwerken. Er zijn veel te veel personages en Parker weigert er diepgang in te gaan steken. Tja, die ene heeft problemen thuis en de andere kan niet lezen. Wat boeit mij dat? Ik kan ze nauwelijks.

Verder is het hele gehuppel door de film meer irritant dan mooi. De fame song zelf viel mee, de rest is gewoon slecht.

*

Als je meer wil kijk dan zijn PF the Wall eens. Visueel niet meteen mooi, wel gevarieerd en boeiend.

Was ik van plan, maar die goesting is serieus afgenomen.

Viel wel mee

Ik had zoveel verwachtingen over deze film, maar ik vond het uiteindelijk onsamenhangende verhaallijnen en een onaf einde. Deze film gaf niet bepaald een goed gevoel.

dacht een goede film te worden NIET DUS saai en er gebeurt bijna niets

De film bevat enkele toffe personages zoals Doris, maar anderen komen dan weer te weinig aan bod. De laatste 45 minuten willen ze er ook te veel drama in steken. Op zich niets mis mee, maar het einde sluit te afgeraffeld af en hierdoor worden bepaalde subplots niet goed afgehandeld.

Het klinkt raar, maar in principe zou de film nog langer moeten duren om tot zijn volledig recht te komen, maar de film duurde al zo lang!!! Ik kan dus begrijpen dat het voor velen een saaie zit was. Ik vond hem ook maar matig, zeker als dansfilm. Gelukkig kan je al vlug je favoriete personages eruit halen en je dan daar het meeste van de speelduur aan vastklampen.

Haalt in mijn ogen hetzelfde niveau als de remake.

Deze film zenden ze soms nog uit op MGM of TCM. Verhaal is best redelijk en Irene Cara doet het aardig (ook leuk om naar te kijken). Er zit zelfs bloot in deze film

De sfeer en de muziek spettert wel in deze film. Heel dynamisch allemaal. Ik heb zelfs de soundtrack gekocht. Van "Out here on my own" krijg ik nog steeds kippenvel. En de jamsessie tijdens de lunch vond ik ook erg goed.

Helaas blijven de karakters wat mij betreft veel te oppervlakkig om me echt erin te kunnen verplaatsen. Maar qua dans en muziek kom je wel aan je trekken bij deze film. Vooral voor begin jaren 80 was het een behoorlijk opvallende film. Want iedereen had het over Fame.

Tegenvallende muziekfilm vanAlan Parker, die met The Commitments liet zien het echter wel te kunnen.Fame heeft naast een goede titelsong echter nauwelijks wat te bieden.

De personages in de film zijn veelal niet interessant, op de jongen met derode krullen na en de verhaallijnen in de film komen pas veel te laat op gang en daardoor dobbert de film lang als een stuurloos schip rond. Als de kapitein dan echter aan boord komt is het echter al te laat en is het schip al bijna gezonken.

Daarnaast is de aankleding flets en oogt de film op sommige punten echt behoorlijk gedateerd. Ja ik was blij dat de film afgelopen was, ondanks dat het laatste gedeelte dan nog het beste gedeelte van de film was. Snel vergeten dit, zou ik zeggen.

1,0*

Wat een verschrikkelijk slechte film is dit. Ik heb nog nooit zo'n flauwe en zinloze aaneenschakeling van opzichzelf staande scenes gezien... Had er veel meer van verwacht. We hebben de film na zo'n half uur uitgezet, en dat doen we niet vaak.

I like your nose ring. Did it hurt, or is that ethnic?

Pas sinds een aantal jaar geleden ben ik tot de conclusie gekomen dat ik een zwak heb voor dansfilms. Het begon met Step-Up 2 en niet lang daarna probeerde ik aan de klassiekers à la Grease te geraken maar wegens geld- en tijdgebrek was ik daar mee gestopt. Wanneer ze echter nog eens zo'n klassieker op televisie geven, dan neem ik hem meestal wel op om hem later eens op een rustig ogenblik te bekijken. Gisteren was zo'n rustig moment dus leek het de perfecte gelegenheid om me nog eens te laten onderdompelen in de wereld der dans.

Maar dat is niet echt een succes te noemen. Ik kende het gelijknamige nummer (en kan waarschijnlijk zoals iedereen het refrein meezingen) maar daar stopte het bij mij. Ik had wel eens beelden gezien van een remake maar van de serie had ik nog nooit gehoord. Misschien wel eens achter gaan want volgens mij komt dit allemaal veel beter tot zijn recht in een serie van een x aantal afleveringen. Het grote probleem waar Parker dan ook op stuit is dat het verhaaltechnisch gewoon niet boeiend is. We volgen een aantal tieners die ten alle kosten het willen maken in de showbusiness maar ik had al problemen met te verstaan waarom de helft van de mensen die we volgen in godsnaam in die school is binnen geraakt. Neem nu iemand als Doris, gewoon een enorm vervelend iemand die doorheen heel de film gewoon niets van talent laat zien! Parker maakt dan ook de jammerlijke keuze om zich op haar problemen te concentreren waardoor de meer interessantere personages het onderspit moeten delven. Zelf vond ik de verhaallijn van Leroy veel interessanter en wou ik echt wel weten wat er verder gebeurt met de zwangere Hilary Van Doren. Is het kind van Leroy, is het van iemand anders, ... Ontzettend jammer dat men hier niet de nadruk op heeft gelegd in plaats van een vervelend typetje zoals Doris. Gelukkig wordt die verhaallijn nog iet of wat gered door de aanwezigheid van de Ralph en Montgomery en de vreemde driehoeksrelatie waarin ze terecht komen. Wanneer de aftiteling echter over het scherm loopt, zit je toch met een hele hoop vragen van wat er nu eigenlijk met de rest van de mensen gebeurt (zo ook Coco en de ontluikende relatie tussen haar en Bruno Martelli maar ook de omvang van de misbruikte fotoshoot). Ik heb geen idee hoe de serie verloopt maar het lijkt me logischer dat je per jaar dat ze in de school doorbrengen, een apart seizoen maken want nu krijg je gewoon alles bij elkaar gepropt zonder dat er ook maar iemand ouder wordt.

Fame heeft er trouwens wel voor gezorgd dat ik toch echt eens achter The Rocky Horror Picture Show moet gaan. In Glee werd er al een aflevering aan gewijd en ook hier zijn ze er vol over te spreken maar dat terzijde. Het einde van die scène is trouwens wel één van de weinige geslaagde evoluties die één van de personages doormaakt. Doris die opeens besluit om haar blouse uit te schieten en mee te gaan dansen op het podium in combinatie met de kop van Ralph zorgde voor een leuke scène. Qua muziek is dit allemaal nogal wat minder. Je hebt natuurlijk de ontzettend bekende titeltrack maar ik had altijd gedacht dat die bij de climax van de film ging gebruikt worden en niet zomaar wat doelloos ergens in het midden. Het nummer heeft ook totaal geen kracht of iets dergelijks. Neen, geef mij dan maar de geweldige scène in de cafetaria als ik een favoriet moet gaan aanduiden. Ik ben sowieso altijd al wel te vinden voor zo'n uitstekend samenspel. Op het gebied van choreografie is wel wat te ontdekken maar het komt allemaal nogal chaotisch over. Er zit niet echt een echte lijn in maar ach, het is wel leuk om naar te kijken.

Ik zei het daarjuist al, Doris is echt een verschrikkelijk personage maar ze wordt ook nog eens ontzettend vervelend neergezet door Maureen Teefy. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen waardoor ik me zo aan haar irriteerde maar gewoon naar haar kijken was al genoeg. Dan vond ik Paul McCrane en Barry Miller veel beter dan haar. Gelukkig dat ze met twee de scènes met Doris nog wat naar naar een hoger niveau kunnen tillen. Gene Anthony Ray was trouwens wel erg vermakelijk als Leroy, de rebelse jongen die niet kan lezen. Blij om te lezen dat hij toch een hoofdrol heeft gekregen in de reeks die hier op volgde. Maar eigenlijk is heel de cast wel van eenzelfde niveau. Het zijn nergens echt geniale rollen en ik verschiet er niet van dat we na deze film van het merendeel van de cast niets meer hebben gehoord maar voor dit soort rollen zijn ze wel goed gecast.

Eerlijk gezegd, ik had er meer van verwacht. Het verhaal verloopt te fragmentarisch, zit vol met fouten en onafgewerkte verhaallijnen maar toch gaat de speelduur vrij snel voorbij en is de cast (met uitzondering van Taffy) goed op dreef. De choreografie verloopt chaotisch maar is nog altijd wel leuk om naar te kijken met als hoogtepunt de cafetaria scène.

Kleine 3*