The Angelic Conversation (1985)

Best interessant, maar bepaald geen lichtverteerbare kost.

Soundscape is absoluut formidabel, en ook cinematografisch zijn er enkele zeer mooie scenes. Verhaal is er wel amper, en ik had toch wel moeite om de aandacht erbij te houden bij bepaalde momenten.

Een film die qua beeldvorming eigenlijk opvallend hard aan (modern) theater doet denken.

Twee jongemannnen dwalen, niet zelden in slow motion, door een ondefineerbaar landschap vol rotsen, mist en water. Op de soundtrack de hypnotiserende muziek van Coil. Wat intrigerend begint, verzandt al gauw in uitgesponnen verveling.

Ondanks het visuele en poëtische talent van Derek Jarman weet het de aandacht niet vast te houden. Gewoonweg te weinig stof voor een speelfilm.

Heeft een beetje hetzelfde probleem als Begotten van E. Elias Merhige: het had een grootse kortfilm kunnen zijn.

Wat dat betreft zijn de 'collagefilms' van Derek Jarman, zoals The Garden, The last of England en Blue vele malen beter.

Heel fascinerend. Ik zal de film nog een paar keer moeten zien, of de sonnetten eens moeten lezen om ze te begrijpen want de betekenis ging me meer dan eens over het hoofd.

Maar dat maakt niet zo veel uit. De film is vooral een audiovisuele droom waarin geluiden en beelden in een zeer beheerst ritme aan je voorbij gaan. Erg mooi, erg dromerig.

Beelden van rotsen, keien, grotten, waar geen eind aan lijkt te komen. Een een jongeman die zichzelf probeert te reinigen voor de liefde. De suggestie wordt gewekt dat hij daarnaast een engel probeert te reinigen. Dat alles in avant-garde stijl.

Toch mij, bij herziening, laten meeslepen door het hypnotische geheel.

Muziek, beeld, woorden, mise-en-scène, alles is op elkaar ingespeeld en verworden tot een prikkelend Gesamtkunstwerk.

In de top 10 van MoMe-gebruiker Mochizuki Rokuro en dan geen mening van hem? What's up?

MR zit lekker op de bank met de beentjes omhoog

(nou vooruit) edit:

Ik heb de film eenmaal op VHS gezien en eenmaal in het Filmmuseum. Ik zou het kunnen samenvatten als:

hypnotisch geheel: muziek / beeld / woorden: alles is op elkaar ingespeeld en verworden tot een prikkelend Gesamtkunstwerk

Nee, je hebt het wel verwoord wat ik ook heb ervaren. Er spelen persoonlijke motieven een rol, maar ook de muziek van Coil, het leven en werk van Jarman in het algemeen (vuistdikke biografie gelezen), maar het is vooral de combi van sonnetten, muziek en (found footgae) film die het hem doen. Er zit een soort homo-erotische helden verering in de film die nogal dissoneert met de rest van de film, die vond ik trouwens ook niet fantastisch, maar het is met name die scene met de (radio?)telescoop in grofkorrelig beeld in combi met muziek en tekst die mij volledig overrompelde.

Net als Mat' i Syn wordt ik geïnspireerd door het persoonlijke ellement dat de films kenmerkt, het volledig eigen universum. Alsof je als kijker even mag meekijken en meeleven.

Jarman heeft meer dergelijke films gedaan, maar nooit zo persoonlijk en abstract. Sprak mij toch het meeste aan.

Interessant, want dat is inderdaad iets wat heel goed van toepassing is op deze film: het eigen universum. Jammer genoeg kon ik er persoonlijk vrij weinig mee, maar net als Sokurov (en enkele andere met hen) weet Jarman een écht eigen wereld te creëren, otherworldly gewoon.

Dan zouden jullie bijvoorbeeld ook de films van de gebroeders Quay zeker moeten zien (als je dat al niet gedaan hebt.)

De vele korte films, waarvan het fantastische Street of Crocodiles veruit de beste en bekendste is, en hun twee lange films Institute Benjamenta en The piano tuner of earthquakes zijn allemaal het product van twee excentrieke, onnavolgbare filmmakers die volledig in een eigen universum lijken te leven.

Net na een jaartje weer een/de Top 10 van stal gehaald met E+M op 1. The Angelic Conversation er tóch ook weer ingezet. Ik wilde eerst wachten tot ik Blue (1993) van Jarman eens zou hebben herzien. Als ik hier toch iets heb opgeschreven over het intiem meebeleven is dat natuurlijk het meest persoonlijk denkbare werk van Jarman dat er is. En Blue is potentieel Top 10 materiaal. Te lang geleden en deze Jarman zag ik vaker, dus...

De soundtrack van Coil staat al jaren met enige regelmaat in mijn top 10 lijstje van favoriete albums en nu pas voor het eerst met de beelden van Derek Jarman erbij, er was altijd enige angst dat de film afbreuk zou kunnen doen aan mijn eigen beleving.

Gelukkig valt dat mee en past de film redelijk met mijn eigen beleving van de muziek en de sonnetten van Shakespeare, het is natuurlijk ook geen duidelijk strikt verhaal dat Jarman ons hier toont.

Bevalt mij ook beter dan eerder werk dat ik van Jarman zag (Caravaggio en Edward II) en maar eens op zoek naar andere werken waar ik nog wel benieuwd naar ben (met name The Garden en Blue).

Advies is wel de mogelijke Nederlandse ondertitels af te zetten die leiden alleen maar af.

Als The garden en Blue je boeien (en zeer terecht) dan zal The Last of England je zeker ook fascineren!

Dan gaat die ook op de to-see-lijst!

Moet je zeker doen.

Eigenlijk maakt Jarman twee soorten films, denk ik. Enerzijds de meer verhalende (Edward II, Wittgenstein, Carravaggio) en anderzijds de zgn. meer plotloze 'collagefilms' (en dat zijn dus The Angelic conversation, The Garden, The last of England, War requiem, Glitterbug).

En Blue ligt daar dan heel subtiel ergens tussenin.