Sweetie (1989)

Wat vond je hier zo mis mee, Redlop?

Ik snap allereerst de nominatie 'visueel briljant' niet. Zelden zo'n visueel povere qua enscenering inspiratieloze film gezien. Daarnaast had ik geen emotionele binding met de disfunctionele familie, waar ik dat met de in dat opzicht vergelijkbare film 'Léolo' juist wel had.

Actrice Geneviève Lemon (ook rolletje in 'The Piano') zette weliswaar geloofwaarig een zwaar gestoorde meid neer, maar haar personage was vooral erg irritant. De film was een combi van drama en komedie maar in geen van beiden geslaagd. Bovendien verwachtte ik van Jane Campion een film waar onder het oppervlak een bepaalde passie kabbelt. Helaas was ik zelfs blij dat Sweetie aan het eind haar nek brak en er aan het hysterische gedoe een einde kwam.

Hm, oke. Ik kan er helaas niet inhoudelijk op reageren, want het is te lang geleden dat ik hem gezien heb (jaar of 10), maar ik vond hem destijds erg sterk.

Aan de andere kant...

Roger Ebert vertelt hier dat hij geen goede herinnering aan de eerste kijkbeurt overhield, maar na herziening kwam dit toch wel mooie verhaal naar boven.

Het ziet er allemaal erg mooi* en gestileerd uit, ook de 'fantasie'-uitstapjes zijn prachtig en het verhaal heeft absoluut potentie. Helaas kwam ik slecht mee met de belevenissen van deze familie. Sweetie wordt wel briljant en indringend gespeeld, maar de rest van de familie is alleen maar hard bezig om Sweetie te accepteren/niet te accepteren, zonder echt iets voor haar te kunnen(willen?) betekenen, net zo lang tot het uit de hand loopt en ze voor ieders 'gemak' het loodje legt. Eigenlijk had je dan willen zien dat de hele familie onder haar gewicht was bezweken en Sweetie vrolijk verder liep... Misschien/hopelijk dat ik het allemaal wat beter kan nuanceren na een tweede kijkbeurt, maar tot dan...

Een hartbrekend einde tilt de score toch naar vier sterren. Vooral voor Sweetie dus.

* Hoewel 'mooi' relatief is in deze. Eerder een treffend beeld van een zekere troosteloosheid.

Leuke typetjes, maar ze waren veel te oppervlakkig. Normaal ben ik gek op dit soort films, maar deze wist me nauwelijks te raken, waarschijnlijk omdat ik me met geen enkel karakter kon identificeren. De regie was natuurlijk wel erg goed.

Waar ik me nog het meest aan geergerd heb zijn ALLE typetjes in de film.
Geen diepgang, geen medeleven. Visueel oninteressant, zonde van mijn geld. Ben niet alleen teleurgesteld, maar ook ontgoocheld want An Angel At My Table vond ik uitzonderlijk goed.
Kan al die kunstzinnig bedoelde stijltrucjes niet uitstaan.