The Angelic Conversation (1985)

Best interessant, maar bepaald geen lichtverteerbare kost.

Soundscape is absoluut formidabel, en ook cinematografisch zijn er enkele zeer mooie scenes. Verhaal is er wel amper, en ik had toch wel moeite om de aandacht erbij te houden bij bepaalde momenten.
Een film die qua beeldvorming eigenlijk opvallend hard aan (modern) theater doet denken.

Heel fascinerend. Ik zal de film nog een paar keer moeten zien, of de sonnetten eens moeten lezen om ze te begrijpen want de betekenis ging me meer dan eens over het hoofd.
Maar dat maakt niet zo veel uit. De film is vooral een audiovisuele droom waarin geluiden en beelden in een zeer beheerst ritme aan je voorbij gaan. Erg mooi, erg dromerig.

Beelden van rotsen, keien, grotten, waar geen eind aan lijkt te komen. Een een jongeman die zichzelf probeert te reinigen voor de liefde. De suggestie wordt gewekt dat hij daarnaast een engel probeert te reinigen. Dat alles in avant-garde stijl.

MR zit lekker op de bank met de beentjes omhoog


(nou vooruit) edit:
Ik heb de film eenmaal op VHS gezien en eenmaal in het Filmmuseum. Ik zou het kunnen samenvatten als:

hypnotisch geheel: muziek / beeld / woorden: alles is op elkaar ingespeeld en verworden tot een prikkelend Gesamtkunstwerk

Nee, je hebt het wel verwoord wat ik ook heb ervaren. Er spelen persoonlijke motieven een rol, maar ook de muziek van Coil, het leven en werk van Jarman in het algemeen (vuistdikke biografie gelezen), maar het is vooral de combi van sonnetten, muziek en (found footgae) film die het hem doen. Er zit een soort homo-erotische helden verering in de film die nogal dissoneert met de rest van de film, die vond ik trouwens ook niet fantastisch, maar het is met name die scene met de (radio?)telescoop in grofkorrelig beeld in combi met muziek en tekst die mij volledig overrompelde.

Net als Mat' i Syn wordt ik geïnspireerd door het persoonlijke ellement dat de films kenmerkt, het volledig eigen universum. Alsof je als kijker even mag meekijken en meeleven.

Jarman heeft meer dergelijke films gedaan, maar nooit zo persoonlijk en abstract. Sprak mij toch het meeste aan.

Interessant, want dat is inderdaad iets wat heel goed van toepassing is op deze film: het eigen universum. Jammer genoeg kon ik er persoonlijk vrij weinig mee, maar net als Sokurov (en enkele andere met hen) weet Jarman een écht eigen wereld te creëren, otherworldly gewoon.