Les Glaneurs et la Glaneuse... Deux Ans Après (2002)

Agnès Varda borduurt hier rustig nog een uur voort op haar Les Glaneurs et la Glaneuse. Beginnende bij de lading brieven die ze heeft ontvangen knoopt ze weer nieuwe lijntjes aan elkaar, van het bezoeken van degenen die haar presentjes hebben gegeven, naar bewoners van haar vorige documentaire. Zo maakt ze het uur wel vol en zien we wederom interessante gebeurtenissen en leuke connecties ontvouwen, maar het is wellicht net iets teveel van het goede om nog te verassen.

Agnès Varda doet me ergens aan Chris Marker denken, die ook rondom een onderwerp dat buiten hemzelf staat toch iets/veel van zichzelf prijs geeft en zo niet alleen een sociaal portret opmaakt, maar ook een persoonlijk.

Eens met danuz. Dit tweede deel is een stuk minder interessant dan het eerste deel. Blijkbaar gaat ze er automatisch van uit dat personages interessant genoeg zijn om een tweede deel aan te besteden en dat er in twee jaar tijd voldoende is gebeurd.

Wat dat betreft werk het niet als in de beroemde 7 Up serie. Desondanks waren een aantal levens best veranderd en daarom fascinerend genoeg om te zien hoe levens in zo'n korte tijd ingrijpend kunnen veranderen.

We zijn het allemaal weer volkomen eens. Staat als film helemaal niet op zichzelf en is een extra hoofdstukje aan de docu. Voor mensen die meer willen. Niet meer en niet minder.

2.5*

Juist.

Gezien alle slechte commentaren hier op het forum had ik ‘Deux ans après’ bijna gelaten voor wat het was, maar dat ware zonde geweest. Varda heeft de film louter bedoelt als een aanvulling op haar bekroonde voorganger, en met dezelfde spontaniteit ontmoet ze nieuwe mensen in nieuwe situaties; en aangezien ze niet meer dan dat ambieert, moet ze daarop toch ook niet afgerekend worden?

Echter, vooral het weerzien met de mensen uit ‘Les glaneurs et la glaneuse’ is een sympathiek gegeven. De één lijkt zich uiteindelijk te kunnen onttrekken aan armoede, de ander zit er dan weer tot over zijn oren in, nog een derde belandt in een psychiatrische kliniek en voor de laatste verandert er helemaal niets: “c’est la vie”, zouden ze in Frankrijk wijselijk zeggen - en alleen Varda kan het met zoveel ongedwongen elegantie aan de man brengen. Met ‘Deux ans après’ heeft televisiekijkend Europa zich kortom nog maar eens kunnen verwonderen over haar innemende persoonlijkheid.

Als film staat ‘Deux ans après’ echter niet los van ‘Les glaneurs et la glaneuse’, en dat is op zich wel spijtig. Varda plakt de verschillende interviews ook nogal droogjes aan elkaar, en waar de voorganger nog een film was over het maken van een film, valt ‘Deux ans après’ veel eenzijdiger uit.

Conclusie? Al wie ‘Les glaneurs et la glaneuse’ wat vond, zal dit ook wel kunnen pruimen. Maar een must is 'Deux ans après' nou ook niet.
2,75*