Adieu Philippine (1962)

Een ietwat in de vergetelheid geraakte vroege nouvelle vague-film. Wat vooral opvalt is de lol en de vrijblijvendheid die er vanaf straalt. Adieu Philipine is een heel aanstekelijke film. De grimmige ondertoon zitten in de verwijzingen naar de oorlog in Algerije, waardoor de drang naar vrijheid die zowel in de stijl als in het plot van de film zit ook een beetje voelt als een afscheid van die vrijheid en de onbezorgdheid. Overigens wel aan de lange kant, wat compacter (of misschien zelfs als korte film) was de film sterker geweest, maar ook nu was dit goed.

3.5*

Dit toverde een ontzettende glimlach op mijn gezicht, alweer een hoogtepunt uit de nouvelle vague-periode. In de eerste minuten was het nog even wennen aan de hier en daar wat klunzige acteerprestaties, maar al snel nam de vrolijkheid het over. Heerlijke film!

Uit de inleiding bij de film op het iFFR: Godard schijnt in Cannes direct na de première van deze film te hebben geroepen (nou zegt-ie wel vaker iets - en wordt er ook veel aan hem toegeschreven of bij verzonnen denk ik - maar toch): "Je hebt pas cinema gezien als je Yveline Céry hebt zien dansen". Nou, bij deze dus. Na 6000 films dan toch ook eindelijk hoor ik ook tot de club".

Moet zeggen dat dat ook een hele mooie, verleidelijke scène was. Ook zo eentje waarin het medium film optimaal tot zijn recht komt: verleidelijk, visueel en zonder al teveel directe betekenis. Verder ook een prettige film, waarin de oorlog in Algerije die op de achtergrond mee speelt (of dat zou moeten) niet echt uit de verf komt, dus die lading heb ik toch wel gemist.

Verder een goed ingevulde achtergrond van de situatie van de jongeren om wie het draait (leuk etentje thuis ook trouwens) en na een wat kabbelend middenstuk een mooi einde op Corsica (toch zelden te zien in films). Het plot met de oplichtende filmaspirant had er wel uit gemogen, maar leuk om dit onbekende werkje gezien te hebben.

Ik ben het volledig eens met de de kritiek van starbright boy over de lange duur van deze film.

Van her en der (in totaliteit) 20 of 25 minuten uitknippen zou 'Adieu Philippine' in mijn optiek beslist niet slechter van zijn geworden.

Een onbekende regisseur, totaal onbekende hoofdrolspelers, een nouvelle vague film.

Balanceert op verschillende thema's, zoals in de aanvang met het dartel, avontuurlijk jong volkje contrasterend met de "voet-op-de-grond", enigszins verzuurde volwassenen met in dat opzicht te onthouden, de knap geregisseerde en vertolkte tafelscène.

Daarna toont de film hoe oppervlakkig, onstandvastig, vrolijk het leven kan zijn en als het professioneel of amoureus even tegenslaat, dan nog blijven Juliette en Liliane lekker zwaaien en giechelen.

Soms langdradige en gelijkaardige scènes die misschien op zich wel te genieten vallen en vaak grappig zijn, maar veel bijdragen tot een hoger niveau van de film doen ze niet. Verdienstelijk als tijdsbeeld.

Mr. Truffaut wrote that it was "the clearest success of the new cinema where spontaneity is all the more powerful when it is the result of long and careful work."

the new york times

Jean-Luc Godard who declared it "quite simply the best French film of recent years", comparing Rozier to "the great poets, like Flaherty, Rouch or Dovzhenko" in terms of his lyrical, subjective reframing of natural spaces and of landscapes.

senses of cinema

Zelfs in zijn allerlaatste ' film ' Le livre d'image (2018) verwijst JLG een enkele keer naar Adieu Philippine (1962) ( en Blue jeans (1958) ) ...

Nu in Nederland te zien op MUBI!

Dit is me helaas behoorlijk tegengevallen.

Het eerste uur is nog best aardig. Nogal van de hak-op-de-tak, maar best leuk om te zien.

Heel fris gefilmd en met het nodige plezier.

Na het eerste uur wordt het alsmaar minder. Er zit dan vrijwel geen verhaal meer in en de personages hangen maar wat rond . De beroemde danscène is een hoogtepunt.

Ik vond het laatste uur echt een zware zit en een enorme domper, daarom kom ik niet verder dan 2*

Hoewel door sommigen omschreven als een sleutelfilm binnen de Nouvelle Vague had ik hier tot voor kort nog nooit van gehoord. Dus wel een ontdekking. Als regisseur stond Jacques Rozier sowieso in de schaduw van Truffaut, Godard en co. Hij heeft dan ook slechts 5 films geregisseerd en dit was zijn debuut. Vooraf had ik me niet ingelezen over de film. En dan geeft het wel een vlotte indruk met een vlotte camera. Het verhaal/plot is in feite een niemendalletje. Het gaat wel over een driehoeksverhouding tussen drie jonge mensen maar in wezen maakt het niet veel uit en wordt het nooit allemaal heel scherp gesteld. Wel geeft het de indruk van een anekdotisch geheel; ze zoeken werk, ze maken afspraakjes, ze gaan op reis … ze keren terug van de reis.

Achteraf las ik dan dat de productie van deze film heel erg uitliep in de zoektocht van Rozier naar spontaniteit en dan nog met niet-professionele acteurs. De camera bewoog vrij zonder microfoons en nadien werd het geluid in de studio ingesproken. Het wijst wel op een interessante paradox in deze debuutfilm van Rozier. Als adept van de Nouvelle Vague moest het qua camera en verhaal allemaal zo vrij mogelijk zijn. Anderzijds zocht hij naar de perfectie van die vrije vorm door eindeloos takes te hernemen. Dit in tegenstelling tot een Godard bijvoorbeeld die allesbehalve als een perfectionist te werk ging.

Adieu Philippine komt vandaag qua vorm niet bijzonder over omdat we intussen 6 decennia verder zijn gevorderd. We hebben het allemaal al wel eerder gezien in latere films. Deze intussen wat vergeten film was echter wel pionierend in deze visuele stijl met een verhaal dat heel alledaags is (ondanks de background van de Algerijnse oorlog). Goed om vanuit historisch standpunt gezien te hebben. Verder was het ook een onderhoudende film met op het einde mooie zichten op Corsica begin jaren ‘60.