Adieu Philippine (1962)

Een ietwat in de vergetelheid geraakte vroege nouvelle vague-film. Wat vooral opvalt is de lol en de vrijblijvendheid die er vanaf straalt. Adieu Philipine is een heel aanstekelijke film. De grimmge ondertoon zitten in de verwijzingen naar de oorlog in Algerije, waardoor de drang naar vrijheid die zowel in de stijl als in het plot van de film zit ook een beetje voelt als een afscheid van die vrijheid en de onbezorgdheid. Overigens wel aan de lange kant, wat compacter (of misschien zelfs als korte film) was de film sterker geweest, maar ook nu was dit goed.

3.5*

Dit toverde een ontzettende glimlach op mijn gezicht, alweer een hoogtepunt uit de nouvelle vague-periode. In de eerste minuten was het nog even wennen aan de hier en daar wat klunzige acteerprestaties, maar al snel nam de vrolijkheid het over. Heerlijke film!

Uit de inleiding bij de film op het iFFR: Godard schijnt in Cannes direct na de première van deze film te hebben geroepen (nou zegt-ie wel vaker iets - en wordt er ook veel aan hem toegeschreven of bij verzonnen denk ik - maar toch): "Je hebt pas cinema gezien als je Yveline Céry hebt zien dansen". Nou, bij deze dus. Na 6000 films dan toch ook eindelijk hoor ik ook tot de club".

Moet zeggen dat dat ook een hele mooie, verleidelijke scène was. Ook zo eentje waarin het medium film optimaal tot zijn recht komt: verleidelijk, visueel en zonder al teveel directe betekenis. Verder ook een prettige film, waarin de oorlog in Algerije die op de achtergrond mee speelt (of dat zou moeten) niet echt uit de verf komt, dus die lading heb ik toch wel gemist.

Verder een goed ingevulde achtergrond van de situatie van de jongeren om wie het draait (leuk etentje thuis ook trouwens) en na een wat kabbelend middenstuk een mooi einde op Corsica (toch zelden te zien in films). Het plot met de oplichtende filmaspirant had er wel uit gemogen, maar leuk om dit onbekende werkje gezien te hebben.