Insomnia (1997)

Ik heb deze niet gezien, maar de remake ga ik zeker weten 10 keer in de bios kijken. Het wordt echt een goeie film. Op de remake reageer ik wel weer als daar ook een forum van is.

Een solide thriller, maar als persoonlijk drama maar half geslaagd. De film walst in vrij hoog tempo door de gebeurtenissen heen, waardoor de keuzes van de hoofdpersoon niet altijd even geloofwaardig zijn. Ook in het 'kat-en-muisspel met de psychopaat' (zoals de synopsis hierboven het noemt) had wel wat meer gezeten, denk ik. 3 *

De beschrijving van de film klopt niet. Er gaat inderdaad inspecteur uit Oslo naar Noord-Noorwegen, maar de hoofdpersoon is een Zweedse inspecteur. Zijn Noorse collega komt om tijdens die schietpartij in de mist.

Insomnia uit 1997 natuurlijk; de remake is echt zwak afgeleverd. Ze beelden het gedrag bij Insomnia erg goed uit (alhoewel doen ze dat ook aardig bij de remake) maar deze film blijft gewoon erg appart en is tot tegenstelling van de remake erg origineel.

Hun site geeft aan dat het om het origineel gaat.

Ben het in grote lijnen eens met David Aaronson. De slapeloosheid zie ik echter meer als catalysator, die er voor zorgt dat de politieman zijn remmingen verliest, waardoor zijn ware persoonlijkheid zich aan de kijker openbaart. De omgeving waarin de finale zich afspeelt , is n.m.m. een symbool voor de psychische toestand van de inspecteur en de dader. Verrot. Beklemmende film, als politiefilm nogal onconventioneel.
De kritiek op het acteren van Stellan vind ik onbegrijpelijk. Het feit dat hij zo weinig gelaatsuitdrukkingen laat zien, maakt het juist zo goed. Dat maakt zijn handelen zo ijskoud.
In de remake zet Al Pacino een conventionele politieman neer, die we al kennen uit (zijn) andere films. Van alles teveel. Dat vond ik pas een mindere rol.
De remake is sowieso meer een doorsnee politiefilm met wat actie, geen psychologisch drama zoals het origineel.

Ik twijfel nog tussen het origineel en de remake, omdat ik bij de remake het hele slapeloosheidsverhaal een behoorlijk stuk beter uitgewerkt vond. Hier blijft het bij lichte irritatie, maar de scenes waarin hij wanhopig in slaap probeert te komen hebben lang niet zoveel impact als in de versie van Nolan.

Daar moet wel even bij gezegd worden dat ik het acteerwerk van Skarsgård wel een stuk beter vond dan dat van Pacino. Ook de regie, die hier een stuk meer basic is dan bij de remake, is in al zijn eenvoud een stuk passender bij de grijze omgeving en de kille dialogen. Omdat het insomnia verhaal echter zo belangrijk is voor het verloop van de film is het moeilijk om een keuze te maken welke ik beter vind.

Vreemd overigens om te zien dat deze film min of meer een happy ending kent, dit was bij de remake niet. Het leek me juist meer een Hollywood zet om de hoofdpersoon te laten overleven, maar het bleek juist het omgekeerde geval te zijn.

Uitermate geslaagde thriller. Het is een film die naadloos aansluit bij betere detectives Deze serene aanpak zet voor een deel de sfeer neer. De wat lege, maar effectieve en soms rauwe aanpak weet de film echt naar een hoger niveau te tillen. De rol van licht, de flitsen en de uitstekend spelende Skarsgård weten op treffende wijzen zijn vermoeidheid weer te geven. Deze vermoeidheid in relatie tot het steeds meer moeite hebben met de controle te behouden, zorgen voor een goede karakterstudie. Ook de muziek van Biosphere is van groot belang bij het bewerkstelligen van dit alles.

Dan de onvermijdelijke vergelijking met de remake (die ik eerder zag)... Ik heb ze ondertussen maar even synchroon gezet qua stem. Het origineel is rauwer/natuurlijker, waar de remake vooral de gladde wegen bewandelt van de Hollywoodformule. Enkele vrij ruwe scenes zijn in de remake niet terug te vinden en het karakter, gespeeld door Pacino, probeert meer sympathie op te wekken bij de kijker. Ook is daar alle actie een stuk spectaculairder gebracht. De muziek van het origineel is geheel op atmosferische basis, waar in de remake orkestrale muziek meer de overhand heeft. Natuurlijk heeft Al Pacino een van nature slaperige uilenblik, wat niet te zeggen valt van Skarsgård. En die moeheid en het verhaal worden weliswaar langer en uitgebreider in de remake behandelt, maar het effect is nagenoeg hetzelfde als bij het origineel. In vergelijking met elkaar hebben ze beiden een punt wat net iets sterker is:
het kat-en muisspelletje is sterker in de remake en de karakterstudie (veel) beter in het origineel.

De balans opmaken kan is echter vrij lastig. Omdat mijn voorkeur meer ligt bij het ''minder is meer'' principe zou zou het origineel meer moeten beklijven. Maar dat kan weleens anders zijn als je eerst de remake enkele malen hebt gezien.

Ligt het aan mij of is de regisseur inderdaad een Hitchcock-liefhebber?
Bij de scene in die kabelbaanwagon moest ik opeens aan Hitchcock denken. Tegenstanders die elkaar niks kunnen aandoen vanwege de getuigen. Dat was maar een gevoel. Ik kon er geen specifieke film bij verzinnen.

Maar de scene bij het huis van Holt, die zijn vlucht aan het voorbereiden is, deed me toch sterk aan Rear Window denken.

Daarbij komt nog dat ook de titel van Hitchcock had kunnen zijn:
Insomnia in plaats van Vertigo. Beide geven een beperking van de hoofdpersoon weer.

Goede misdaadfilm met vooral een sterk verhaal.