Paris Nous Appartient (1960)

Een vroege film uit de nouvelle vague-stroming. Hoewel er niet echt een duidelijk plot is en 140 minuten misschien wat lang is vond ik Paris Nou Appartient alweer fijn om te zien. Het Parijse jaren '50-'60 sfeertje staat me zeer aan en de zoektocht van de heldin Anne blijft boeien.

Dit debuut van Rivette is niet van het niveau dat Godard en Truffaut in dezelfde periode haalden, maar zeker de moeite waard.

Verschijnt in april op DVD in Nederland (Lumiere)

Ik schrik ervan dat hier nog maar weinig over geschreven is (en amper 10 stemmen!), ik dacht dat het hier een soort klassieker betrof. Hoe dan ook is hij mij beter bevallen dan enkele klassieke nouvelle vague-films (alhoewel deze film zeker en vast "klassieker" aanvoelt dan de doorsnee nouvelle vague-film).

In tegenstelling tot andere gelijkaardige films vond ik het acteerwerk hier nog ok: niet schitterend, maar aanvaardbaar. Maar net als Spiekercoen zijn het vooral de Parijse jaren '50/'60-sfeer en de zoektocht van Anne die de film tot een fijne kijkervaring maken. De film is niet helemaal duidelijk en nodigt uit tot herziening. Al betwijfel ik of je daarna veel wijzer wordt, het lijkt me één van de zovele "vage films" te zijn binnen die stroming. Hoe dan ook een fijne sfeer en een verhaal dat blijft boeien tot aan het einde.


3,5*

Debuutfilm van Jacques Rivette uit de hoogtijdagen van de Franse New Wave.
Gelukkig bevat de film wel een echt plot en doet daarmee denken aan andere klassiekers uit deze tijd met name Ascenseur pour l'Échafaud en L'Avventura en dan ook nog eens met wat citaten uit Kiss Me Deadly.
Via de plot slaan we natuurlijk allerlei zijwegen in want er moet wat gefilosofeerd worden (liefst met een pijp in de mond).
Pre-Beatnik Parijs gevangen in schitterende zwart/wit beelden en zoals het beste werk van Rivette een soort van labyrinth-achtig plot dat uiteindelijk uitmondt in regelrechte thriller-afloop.
Meesterwerkje!

En het heeft ook wat van Wim T. Schippers avant la lettre.

Een moedig, geniaal debuut. Duister en pessimistisch, en is als zodanig een vreemde eend in de bijt tussen alle euforie omtrent de heruitvinding van de cinema met de nouvelle vague. Rivette zit hier met zn hoofd al tien jaar vooruit in de tijd, middenin de desillusie van het post-'68 tijdperk. De vreemde plot bevat reeds enkele thema's die ook in zijn latere werk terugkomen (theaterrepetities, geheime genootschappen), maar wat echt telt is de atmosfeer die Rivette creeert, met name door extreem effectieve manipulatie van de geluidsband. Er komt een totaal ander Parijs dan we uit Godard en Truffaut kennen tevoorschijn.