Tôkyô Goddofâzâzu (2003)

Met de sterke animatiefilms Paprika en Perfect Blue in gedachte, was ik toch ook benieuwd naar deze film. Al had hij blijkbaar nogal wisselvallige recensies hier. Het is zeker een pak minder dan de 2 eerder genoemde films. Kerstfilms zijn altijd wel richting meligheid, maar dit is gewoon een wat saaie film. De hoofdpersonages zijn ook niet bepaald boeiend en soms zelfs wat irritant. Hier en daar een lach, maar veel te weinig om hier echt van te kunnen genieten. Niet bepaald mijn film dus.

De laatste Satoishi Kon die ik nog moest zien, uitgesteld omdat het me simpelweg te zoet leek. Nu is Tokyo Godfathers absoluut sentimenteel en een kerstfilm met stroperige moraal, iets waar ik vaak absoluut niet tegen kan. Maar gek genoeg kan ik het van deze film boven verwachting goed hebben. Zelfs met de overdadige saus van Goddelijke voorzienigheid.

Een totaal andere film dus dan de andere Kons wat mij betreft, en in de ranking is het vermoedelijk Perfect Blue, Paprika, Tokyo Godfathers en dan Millenium Actress. Al moet ik zeggen dat deze me absoluut meer raakte bij vlagen dan Paprika. Echter heb ik beide pas een keer gezien, en dat is zeker met een film als Paprika wellicht te weinig. Deze film is meer rechttoe, rechtaan.

Ondanks het sentiment kaart de film verder behoorlijk volwassen thema's aan zoals trauma, homoseksualiteit/drag, en geweld. Al dan niet begeleid door taalgebruik wat je in de meeste animatiefilms niet snel tegen zal komen.

Ik kan me volledig voorstellen dat er een hoop users zijn als Onderhond die danig teleurgesteld zijn in deze film, vergeleken met het absoluut superieure Perfect Blue. Maar het is een totaal andere film, en bij mij schoot hij in dit geval wel door de (al dan niet bewuste) verdediging heen.

Wat had ik graag meer films van deze man gehad.

Een hele sterke anime, en tevens één van de betere non-Ghibli animefilms die ik heb gezien. Tokyo Godfathers greep me vroegtijdig vast en ik voelde me geen moment verveeld of elders afgestoten door iets dat de film deed. Het is een film die bijna alles goed lijkt te doen: de animatie is van torenhoog niveau met levendige en vloeiende bewegingen, de personages zijn sterk onderbouwd en werken leuk samen, muziek is passend, veel goede humor momenten die niet van de effectieve drama momenten ontnemen en het verhaal is origineel. De 3 zwervers zijn hele geloofwaardige personages die leuk waren om te volgen, wat de op ongewone situaties waarin ze terechtkomen des te interessanter maakt. Als kijker word je uitgenodigd een tijdje met deze 3 personages te zijn en mee te maken wat hun mee maken. Niet alles wat ze tegenkomen voelt even belangrijk of is evengoed onderbouwd, maar dat werkte in het voordeel van het verhaal: samen met hun kon je versteld staan van de dingen die op je pad kwamen.

Los van de vele humormomenten is er een sterke nadruk op de band tussen ouder en kind, wat voor effectieve drama kon zorgen. Ieder personage heeft een andere band met zijn/haar ouders of kinderen. Het laat zien hoe deze banden (of het gebrek aan een band) iemand kan vormen en hoe negatieve ervaringen iemand kunnen veranderen.

Wat nadelen betreft is het enige minpunt dat je het verhaal met een korrel zout moet nemen. Er gebeurde meerdere dingen met een hoog toeval gehalte; onwaarschijnlijke scenario’s kwamen regelmatig voor, waardoor bepaalde aspecten van het verhaal minder sterk werkte dan andere.

Ondanks de wisselvallige recensies (waar ik enigszins van opkeek, geziene deze film op andere websites veel positiever word beoordeeld) ben ik zeer te spreken over Tokyo Godfathers. Sterke animatie, goed verhaal met leuke personages, een dosis humor met goede drama.

4,5*

Leuk gemaakte film met vooral erg sterke karakteranimatie waardoor de personages wel echt realistisch tot leven komen. Met name Hana de gay is een erg grappig gemaakt personage. Vond de film qua thema’s en toon ook wel redelijk ‘gewaagd’ en modern overkomen (zeker voor alweer 17 jaar geleden).

Het plot zelf wist me niet echt bijzonder te boeien, vooral het begin vond ik net teveel van hetzelfde, maar dat komt tegen het einde op zich ook wel goed als er iets meer ‘actie’ in komt en we meer van de personages te weten komen.

De tekenstijl is misschien niet zo vreselijk mooi als in sommige andere Japanse animaties, maar hier en daar zijn er toch wel erg sfeervolle shots te vinden en sneeuw en Tokyo bij nacht zorgt natuurlijk sowieso wel voor mooie plaatjes.

3,5*

Tja.

Anime, het zal nooit volledig mijn ding worden. Maar als filmfan dien je gewoon af en toe buiten je comfortzone te treden en zo dus ook met dit genre. Ik kan niet zeggen dat er vaak meesterwerken tussen zitten voor mij, maar Tokyo Godfathers was opzicht nog wel te doen.

Maar ik was alvast geen fan van de personages. Irritant ingesproken en neergezet. Drie onnozele personages die de 92 minuten eigenlijk opvullen. Erg leuk is het niet om naar te kijken en de humor is tevens mijn ding niet. Hyper geanimeerd en veel geschreeuw voor komedie, maar ik kan niet zeggen dat mijn mondhoeken er maar een beetje van gingen krullen.

Verder is het verhaal ook niet bepaald bijzonder. Ik lees veel vergelijkingen met de andere films van regisseur Kon maar aangezien ik die niet heb gezien is het moeilijk voor me om het daarmee te vergelijken. In principe komt het neer op een iets diepere versie van een straatavontuur maar vaak niet al te leuk gebracht.

Animatie is verder wel mooi, daar kan je moeilijk omheen. Mooi tot leven gebracht hier en daar, al vond ik de designs van de personages wat minder geslaagd. Specifiek de hoofdpersonages dan, want de bijpersonages vond ik wat geslaagder. De mooiste beelden zijn afkomstig van het geanimeerde Tokyo en die grepen de meeste aandacht die ik had.

Duurt gelukkig niet al te lang, want ik ben niet zo'n fan van dit genre en deze film brengt er weinig verandering in. Ik vond de finale verder een redelijke domper. Iets te sentimenteel opgezet terwijl de rest van de film stukken meliger is. Ik vind die mix (hyperkomedie en zwaar sentiment) vaker niet werken, en zo ook hier niet. Ik kan er niet meer aan geven dan een 2,0* voor de spetterende animatie. Misschien dat ik ooit nog een geanimeerd meesterwerk tegenkom, maar deze is dat in ieder geval niet.

Niet mijn smaak. Personages interesseerden mij niet, terwijl het verhaal vooral daarom draait. Maar ook de animatie kon mij niet echt bekoren. Soms mooi met fijne details, maar als geheel vond ik de stijl maar zozo en te bruin. En het stemmenwerk is ook wat irritant. Gelukkig wel kort. 1,5*.

Ik sluit me aan bij bovenstaande meningen. De animatie is best fraai en Tokyo komt menig maal fraai uit de verf, de karakters zelf wat minder. Maar de film wekt toch vrij vaak een gevoel van irritatie op. De drie dakloze hoofdpersonages doen me weinig, ze zijn nogal vlak en weten eigenlijk niet echt een eigen smoel te krijgen. Maar ook het plot hangt van de flauwe grappen en melodrama aan elkaar, en dat doet mijn filmplezier over het algemeen niet zo goed. Zowel qua humor, qua plot als qua sentimentaliteit kon ik niet veel met deze film.

Tokyo Godfathers is duidelijk een Kerstverhaal, maar omdat hij al over 2 weken van Netflix wordt gemikt nu toch maar meegepakt. Helaas is het een flinke tegenvaller na Perfect Blue en Paprika. De tekenstijl is nog altijd mooi, vond de setting van Tokyo in de winter sterk, maar helaas deden zowel het verhaal als de personages me weinig. En dan loopt het ook nog af met een veel te zoet einde dat van toeval aan elkaar hangt. Een Kerstfilm komt daar misschien eerder mee weg maar het voelde allemaal wat te makkelijk. Ik hoop en verwacht dat de laatst ongeziene film van Kon's hand (Millenium Actress) een klasse beter is.

Opmerkelijke leeftijdskwalificatie trouwens. Dit is echt geen film voor jonge kinderen 6+. Mijn dochter van 9 vond het nog te heftig en haakte halverwege af.

In het kader van kerst weer bekeken. De eerste keer dat ik deze anime zag vond ik het leuk maar na zoveel jaar wordt hij alleen maar beter. Een lach een traan drama en leuke personages die goed samen passen. Helemaal top dus. Iemand zei dat de karakters niet goed zijn uitgewerkt maar je moet het als een drie eenheid zien. Past ook helemaal in de sfeer van kerst. Die drie als team zijn goed neergezet en elk individu krijgt net genoeg diepgang om dat collectief sterker te maken.

Ik zag deze op de 24e, maar sinds 17.00 uur op kerstavond ben ik in een rode wijnachtige waas die me twee dagen lang in zijn greep heeft gehouden.

Ik wist niets van Tokyo Godfathers en gelukkig maar. Deze film is zo menselijk. De sfeer is bijna onbeschrijflijk: het is somber maar hoopvol, verdrietig en gruwelijk maar soms ook verdomd grappig. Het verhaal begint nogal vreemd, maar wanneer er dingen beginnen te gebeuren, had het mijn volledige aandacht en liet het me niet meer los. Er zijn veel echt volwassen thema's aanwezig en ze worden uitzonderlijk goed aangepakt. Tegen het einde bonkte mijn hart letterlijk in mijn borstkas.

Een eersteklas onconventionele kerstfilm en nog eentje om elk jaar opnieuw te bekijken.

4,5*