Wimbledon (2004)

Aardige film, leuke hoofdrolspelers.

Extra´s over camarawerk zijn ook de moeite waard

Men neme de voorspelbaarheid van de gemiddelde romantische komedie en voegt dat samen met de voorspelbaarheid van de gemiddelde sportfilm. Zie vijf minuten van Wimbledon en voorspel met gemak tot in detail hoe de volgende 90 minuten eruit gaan zien. Tja, het is en blijft spijtig dat films als dit altijd exact volgens het boekje moeten en nooit een stap buiten de platgetreden paden durven te zetten.

Maar het houdt niet op bij enkel een script met tonnen clichés en standaard personages, want ook de humor is erg ver te zoeken. Daarnaast doen hoofdrolspelers Kirsten Dunst en Paul Bettany me werkelijk geen malle moer, wat inleven ook niet echt bevorderlijk maakt. Behoorlijk slap spel van het tweetal en hun personages waren ook nog eens oersaai. Wat dat betreft was ik blij dat Jon Favreau even voorbij kwam, die wist nog wel voor een paar bescheiden glimlachjes te zorgen.

Overigens was Favreau niet het enige lichtpuntje; de film kijkt op zich nog best aardig weg, mede door de redelijke sfeer die men nog wist neer te zetten, en vooral visueel was het toch nog prima verzorgd. De geestig vormgegeven begincredits waren haast het leukste van de hele film.

2 héle kleine sterren.

Lekkere romantische sportfilm met een heel aardig sfeertje van de aanloop naar Wimbledon. Niet helemaal geloofwaardig, maar zeker ook niet de extreem lage score waard.

Een aardige film. maar meer ook niet in mijn ogen. verder zijn de tennis-scenes mooi in beeld gebracht, maar is het tennisspel van de acteurs niet echt overtuigend. het acteerwerk is verder best oke. en het verhaal redelijk, ook al loopt het allemaal volgens de gebruikelijke cliche's. 2 sterren.

Een weinig overtuigende film. De sportscènes waren op zich best interessant en boeiend, maar wel gigantisch voorspelbaar. Dat is echter niet zo'n groot probleem, wanneer de rest wel leuk is uitgevoerd. Ook dat was helaas niet het geval. De chemie tussen Dunst en Bettany ontbrak volledig en de meeste gedachtenkronkels van Bettany waren echt rampzalig.

Verder eigenlijk nergens om kunnen lachen. Het keek allemaal aardig weg, maar Wimbledon was over het geheel genomen toch een diepe onvoldoende. 1,5 sterren.

Niet bepaald grappig en er gebeurt ook zo goed als niets maar wel vermakelijk. Ik vond het leuk om McEnroe als commentator te zien.

Bijzonder prettige film waarbij ook het sportgedeelte nog enigzins realistisch is itt tot miljarden andere films. Dunst en Bettany doen het echt top, en zeker dunst was aangenaam. Ik snap persoonlijk de lage punten niet, dr zien echt vele films die 10 keer meer over de top zijn en hoger worden gewaarderd (waarschijnlijk vanwege een tiet of raceauto meer in beeld).

1e ziening van Wimbledon.

Och heremetijd, hoe durven ze dit soort films nog te maken. Zo inspiratieloos.

Film ziet er wel prima uit, veel wit. Stijlvol, past ook goed bij het toernooi.
Kirsten is hier en daar oogverblindend en sexy niet te kort. (Alleen die tandjes hè. Eigenlijk geen pan. Zij komt er wel mee weg. Natuurlijk )

Tot slot is het getoonde tennis knudde. Op deze manier schoffeer je wel een groot aantal tennisfans.
Daar zal de f het wel niet van hoeven hebben.

Een heel erg leuke film om ernaar te kijken. Sommige stukjes waren wel een beetje voorspelbaar. Dat is dan wel heel erg jammer. De eerste ontmoetingen tussen de hoofdrolspelers waren wel heel erg grappig

Leuk wegkijkertje maar met vele ergernissen. De veelvoorkomende problemen komen hierin weer terug. Voorspelbaarheid/clichés en af en toe een beetje saai. Ook stoort Paul Bettany af en toe wel een keer. Matig

Vermakelijk en de tennisscènes zijn mooi gedaan, maar gewoonweg té onrealistisch in veel facetten.

Ik had deze ooit al eens gezien maar ik wist niet meer dat hij zo goed was. Mooi verhaal. Goed geacteerd. Ik vond Kirsten Dunst heel goed spelen. één van haar beter films vond ik. Ik was er een beetje verrast door.

Ik heb deze film altijd erg ondergewaardeerd gevonden. Dunst en Bettany zetten erg leuke rollen neer en er is veel chemie. Verder is de setting, sfeer en situaties erg goed neergezet en heb ik hier toen van begin tot het eind met heel veel plezier naar gekeken.

Ga hem straks nog eens herzien.

Gezellig filmpje met leuke rollen van Bettany en Dunst. De bijrollen zijn ook goed ingevuld, met o.a. Favreau en McAvoy. Er zitten helaas iets teveel Amerikaanse acteurs in om de juiste snaar qua humor te raken. Iets wat toch wel bij het typisch Engelse Wimbledon thuis hoort. Camerawerk tijdens de wedstrijden erg leuk gedaan.

Aanvankelijk heel aardig en fris filmpje, erg zonnig ook. Niet alleen door de verschijning van Kirsten Dunst (aan wie ik niet echt kan wennen in haar rol, al helemaal niet omdat ze het type speler is dat op de umpire scheldt), maar de film ziet er ook gewoon letterlijk licht en zonnig uit en is alleen daarom al geschikte feelgood in de beginfase.

Paul Bettany speelt het ook best leuk, ook al weet zijn matig uitgewerkte personage niet helemaal je hart te stelen (ik las dat Hugh Grant de rol eerst aangeboden kreeg, lekker inventief en dat had ook echt niet gewerkt), en de film heeft eerst nog wat leuke dialogen, scènes en grapjes. Leuke soundtrack ook.

Helaas verdwijnen vrij veel van bovengenoemde positieve eigenschappen een beetje als sneeuw voor de zon op een gegeven moment, waarna de film nogal doorsnee wordt. Jammer ook dat de romance niet helemaal uit de verf komt. Die arrogante jonge tenniskerel is ook wel erg slecht gespeeld en uitgewerkt, zelfs de soundtrack wordt later wat flauwer. Ook nog een kleffe scène met die komeet of zo, en de sidekicks zijn weinig aan in de film en zelfs nogal overbodig: het moeder-vader-verhaaltje, de broer die nooit geld op Peter inzet, de weinig loyale manager, de strenge en overbezorgde tennisvader van Lizzie, allemaal gewoon heel matig uitgewerkt en gespeeld. Ook erg flauw is die scène waarin Peter echt teleurgesteld en wat verontwaardigd is omdat Lizzie plotseling toch meegaat met haar vader en breekt met Peter voor tijdens het toernooi (dus niet voorgoed). Poehee wat een klap. De excuses-scène tijdens een interview later is desondanks nog erg overdreven en lauwtjes, net als de peptalk en ongeloofwaardige speltips van Lizzie tijdens de regenpauze.

De slotfase van de film betreedt nogal de geijkte paden van romkoms en sportfilms. De hierboven al beschreven crisis met Lizzie die moet worden overwonnen is er allereerst. Natuurlijk blijkt ze aanwezig te zijn tijdens de finale tegen niemand anders dan de jonge en arrogante bad guy. De eerst-afgemaakt-worden-en-daarna-glorieus-terugkomen-fase is gemakzuchtig, maar wel aardig dat ze deze van elkaar scheiden door middel van een typische Wimbledon-regenbreak. Het is vrij logisch, maar het leuke is dat Peter er letterlijk om bidt in een van zijn innerlijke monologen, nadat de verslaggever zich hardop afvraagt wat er op dat moment door het hoofd van de speler gaat, wat een van allergrootste sportverslaggever-clichés van allemaal is. Mooie spot.
Veel van de andere innerlijke monologen van hem waren dan weer echt van dramatisch niveau zo rond deze fase van de film. De scène met de mobiele telefoon van uitgerekend de onbetrouwbare manager van Peter is erg goedkoop, net als grapjes eerder al ("I don't even like tennis" in het hotel) en hoe Peter boos wordt op zijn tegenstander omdat hij de hem zo bewonderende ballenjongen met een harde service per ongeluk raakt.

De laatste wedstrijd wordt erg leuk in beeld gebracht net als alle andere wedstrijden, met een frisse montage die net wat te hip is maar daardoor eigenlijk wel weer geinig wordt. Het haalt het dan weer niet bij de geweldige openingscredits, het enige echte momentje van inspiratie in de film bij de schrijvers eigenlijk.
Hoe de finale uiteindelijk afloopt weet je van tevoren al, maar de boel wordt nog enigszins spannend en meeslepend gemaakt. Al is het wel erg zoetjes hoe Peter na de winst naar Lizzie in het publiek loopt, waarna het publiek na de omhelzing in juichen uitbarst. Peter leek na zijn gewonnen championship point trouwens wel de boel te vieren zoals Kraijcek het deed toen hij vorig decennium het toernooi verrassend won. Tenminste, er zijn overeenkomsten vond ik.

Wimbledon was voor mij een erg vermakelijke film die geweldig begon, maar later wel heel behoorlijk inkakte naar soms vrij bedenkelijk niveau. Verder missen de personages toch wel wat om dit een topper te noemen, zeker de bijrollen waren wat flauw. Dat einde had ook niet gehoeven, met Peter die zegt dat zijn leven pas na het tennis begon, en dan nog een scène dat Peter en Lizzie aan het tennissen zijn, elk met een van hun kinderen aan de arm (Peter ook een jongetje en Lizzie een meisje om het compleet te maken), en Peter die dan en passant nog even vermeld hoe Lizzie nog vele prijzen won,kom op zeg. Het zijn dat soort geintjes (en het gebrek aan goede geintjes trouwens) die ervoor zorgen dat Wimbledon je uiteindelijk met een teleurstellend gevoel achterlaat. 3.0*.

flauwe romantische film, weinig humor en voorspelbaar.

Omdat ik tennisfanaat ben, heb ik me natuurlijk gewaagd aan deze film. Het liefdesverhaal beviel me wel en af en toe kwam er ook wel een glimlachje vanaf. De tennisscenes zelf waren echter schaamteloos en lachwekkend slecht. Ook natuurlijk de voorspelbaarheid viel mij tegen, maar daar had ik al op gerekend. Toch wel een voldoende maar ik wacht nog steeds op een echt mooie tennisfilm

2.5*

Herzien. Begint aardig, maar gaat steeds meer verslappen (incl. een paar pijnlijke pogingen grappig uit de hoek te komen) waardoor er niet meer dan een wegkijkertje overblijft.

Je wist na de eerste 5 minuten al dat het hoofdpersonage Wimbledon ging winnen Het verhaal zou STUKKEN Interessanter zijn geweest mocht de zogenaamde topveteraan de match verloren hebben Dan zou ik wel eens benieuwd zijn naar het verloop van hun stroperige liefdesrelatie. De film laat ons eigenlijk zien dat de perfecte liefde (zelfs met kinderen) slechts kan ontstaan na een sportoverwinning

echt belachelijk vind ik dat.

Het verhaal is veel te cliché en voorspelbaar, denken ze in hollywood echt dat er mensen zijn die dit leuk vermaak vinden.
Deze film is 100% waste of time.
Samengevat, bedroevend slecht, deze film verdient eigenlijk geen half sterretje maar geen ster kan ik blijkbaar niet geven. spijtig