Touching the Void (2003)

Is eerder een Nederlands fenomeen en OH is Belgisch, vandaar.

Ik ben nog steeds benieuwd trouwens.

Het is een uitdrukking uit een reeks bekende reclames van begin jaren '90? Zoiets.

Dit is er eentje van: YouTube - RVS reclame uit de jaren 90 (Nederlands)

Ik check toch minstens tweemaaldaags dit topic moet ik toegeven. Maar nu weet ik dat ook weer.

Mercikes (om mijn Belgenschap even te benadrukken).

Het is toch echt Brown Girl in the RING. Beter bekend als 1 champignonnetje tralalalala, 2 champignonnetjes traaaaaalalalalala, 3 champignonnetjes....

Deze film blies me gewoon van mijn sokken (en het is winter, dus dikke wollen...).

De beeldenpracht spat van het scherm en je leeft écht mee met de verongelukte Joe die wanhopig en zwaargewond probeert terug te keren naar het basiskamp. Zijn gevoelens van doodsangst en verlatenheid snijden door merg en been.

Héél straffe kost en wat mij betreft een MUST SEE voor elke filmliefhebber.

9/10.
Een schitterend Docu-Drama dat je niet onberoerd zal laten.
Vette aanrader

Klopt als een bus.

Fantastisch hoe een film ZO spannend kan zijn terwijl je weet dat beide mannen het overleefd hebben. Zat de gehele fim/docu op het puntje van mn stoel, echt ongelooflijk!

Visueel imponerend deze Touching the Void; schitterende beelden, mooi camerawerk (met een paar bijzonder fraaie shots) en ook nog eens een meeslepend verhaal.

Ja, ik heb best genoten van dit avontuur. Wat kan de mens een drang hebben om te overleven zeg - mooi neergezet in deze film, waar regisseur Macdonald een prima werkende combinatie maakt tussen een documentaire en een drama-film. Klasse.

De film is boeiend van het begin tot het eind, maar wanneer het gruwelijk misgaat met Joe wordt het pas écht een meeslepend en indrukwekkend avontuur. Vooral de scénes wanneer Joe helemaal verloren lijkt wanneer het touw wordt doorgesneden en-ie in die diepe kloof terecht komt. Simon smeert 'm en dan is het maar hopen dat ze nog bij het begin (het tentje) zitten, wanneer Joe met z'n ongelofelijke onverlevingsdrang terugkrabbelt naar het beginpunt.

Een race tegen de klok, de pijn is voelbaar en als Joe dan een plas water tegenkomt voel je je als kijker ook een stuk gelukkiger. Bij vlagen adembenemend; dikke voldoende.

Ver-schrik-ke-lijk... Wat een langdradig ding over twee losers die bergklimmen stoer vinden en wanneer het dan mis gaat als een stel moederskindjes zielig anderhalf uur voor de camera gaan zitten janken.
1,5 punt voor de mooie beelden die helaas door die twee huilebalken continue worden onderbroken

Geweldige documentaire over twee bergbeklimmers waarbij het noodlot toeslaat tijdens de afdaling. De vorm is vrij simpel: de twee daadwerkelijke klimmers en een vriend zijn aan het woord, afgewisseld met een reconstructie van de beklimming. Maar deze reconstructie ziet er zeer indrukwekkend en levensecht uit waardoor je er als kijker midden in zit en je je soms afvraagt hoe ze daar in hemelsnaam een camera bij kregen. Ook het verhaal op zich (man vs nature) is sterk en het is duidelijk dat het zowel een lichamelijk als psychisch zware beproeving was. Klein minpuntje is dat je van te voren al weet hoe het afloopt, aangezien beide klimmers aan het woord zijn.

Jaren geleden het boek Over de Rand gelezen, één van het meest spannendste boek ooit over bergsport geschreven. Twee enthousiaste jongens die op een simpele wijze, het alpine klimmen, een moeilijke onbeklommen berg gaan beklimmen. Het boek was ook bijna amateuristisch geschreven, dat was één van de charmes. Het werd een wereldwijde hit.

Nu zie ik pas de gedramatiseerde documentaire en die haalt het natuurlijk niet bij het boek. Het verhaal is me natuurlijk bekend, maar een film haalt vrijwel nooit de ervaring van het lezen van een boek. Hoe schitterend de documentaire ook is gefilmd. En je vraagt je dan af hoe iemand dit drama ziet als hij het verhaal nog niet kent. Zo'n boek eist een verfilming, het is alleen moeilijk voor mij er een oordeel over te vellen.

Losers? Moederskindjes? Huilebalken?

Wat een complete onzin is dat zeg, dit waren twee heel dappere bergbeklimmers, die op zich zelf in een afgelegen gebied een nooit beklommen wand beklommen. Niet in expeditie stijl, met vaak tientallen leden en helpers, nee op zich zelf. Maakten de meest gruwelijke ervaringen mee, hielpen elkaar met gevaar voor eigen leven, moesten de zwaarste beslissingen nemen. Beslissingen die in een normaal leven niet eens aan de orde komen.

Het waren grote winners, kerels die op zichzelf en elkaar werden terug geworpen in de meest onvoorstelbare omstandigheden en die durfden te huilen.