Die Geschichte vom Weinenden Kamel (2003)

Erg mooie plaatjes maar voor mij niet genoeg om het een 'wonder' te noemen. Net genoeg voor 2,5 *.

Net als The 'Cave of the Yellow Dog' geef ik de film 4.5*
Wat ik het mooiste van deze films vind, en dat komt vooral in deze film goed naar voren: De onvoorwaardelijke liefde voor alles om hun heen, de natuur, de dieren en mensen om zich heen, overal hebben ze respect voor.

Ze merken ook terecht op dat de meeste mensen leven alsof ze de laatste schakel zijn, en er geen generatie meer na hun komt. Iedereen denkt maar aan zichzelf: 'Ach, wat kan mij de smeltende ijskappen schelen, over 100 jaar ben ik toch al dood.'

De Mongolen leven juist voor de volgende generatie. Het is van belang dat zij hard werken opdat de volgende generatie het ook nog goed zullen hebben.

Wat mij hier ook weer opviel, zoals ik bij de Yellow Dog ook al schreef, is de volwassenheid en zelfstandigheid van de kinderen. Terwijl onze kinderen nog te jong zijn om met een echte schaar te knippen trekken Mongoolse kinderen op een kameel door een zandstrorm om batterijen op te halen in de stad.

De hele familie was ongerust om het jong dat door zijn moeder werd verstoten. Uiteindelijk na veel gehannes, en na de komst van een vioolspeler, die met zijn kunsten een ritueel kon opvoeren, accepteerde moeder kameel haar jong.

De tranen in de ogen van de kameel vond ik dan weer nét iets te sentimenteel, en deed mij toch nog een beetje twijfelen of ze echt zoveel van hun beesten houden en niet één of ander irriterend goedje bij de kameel in de ogen hadden gespoten, maar dat zullen die lieve Mongolen vast niet gedaan hebben, dat zal het werk van de regisseur wel geweest zijn.

edit:
... wat overigens ook een Mongoolse is, mmmhh...

Er is inderdaad het één en ander geënsceneerd, dat hebben de makers ruiterlijk toegegeven!
Trouwens wel een mooi debuut voor twee Filmacademie-studenten. 3,5*

Toch een beetje een tegenvaller.

Vooral als documentaire nauwelijks geslaagd te noemen. Daarvoor krijgen we teveel aan huishoudelijke rondslomp te zien van de familie die zich over de kamelen ontfermd.

De kamelen zelf waren wel boeiend om te aanschouwen. Mooi om eens te zien hoe een kameel ter wereld wordt gebracht. Daarnaast op dramatisch vlak wel redelijk. Leuk om de verrichtingen van moeder kameel en haar kalfje te volgen. En toch wel zielig wat voor impact het kan hebben als je door iets of iemand verstoten wordt.

Jammer, alleen dat de kamelen wat te weinig in beeld worden gebracht. Daardoor mist de film een bepaald ritme, dat ervoor zorgt dat saaie stukken met boeiende stukken worden afgewisseld. Vanwege het lage tempo onaangenaam. Je raakt nooit helemaal in de ban van de kamelen, doordat je simpelweg de kans wordt ontnomen om er constant bij te zijn. De film hinkt dus teveel op 2 vlakken zonder het te kunnen waarmaken.

De commercialisering in Mongolië zet zich ook in rap tempo voort. Apart om in een dorpswinkeltje daar, een pak Ariël te zien staan. 3*

Wat een troosteloze saaiheid.

Ik ben wel fan van het land Mongolië. Op een enorm uitgestrekt gebied wonen maar heel weinig mensen, die toegewezen zijn op een beperkt aantal middelen om zich in leven te houden. In de weinige grote steden die Mongolië heeft, is het niet veel anders dan in een andere gemiddelde stad in Azië. Deze film weet het contrast perfect neer te zetten door middel van de twee zonen, die tussen het nomadenbestaan en het stadse leven heen en weer geslingerd worden.
Het simpele plot/docu over de kamelen kon me ook wel aanspreken. Het zijn ook bijzonder hippe dieren . Dat het einde teveel sprookjesachtig en geënsceneerd aandoet, neem ik maar voor lief.

Ik doel op die scene met die muzikant en het huilende kameel, dat uiteindelijk toch haar jong accepteert. Wel een mooie scene, maar iets te mooi om waar te zijn imo, maar wellicht gebeurt het écht zo. Dat kan natuurlijk ook .

Wat een prachtfilm. Dit toont dat er echt nog natuurlijke zaken bestaan waarvan je dacht dat het al een eeuw verdwenen was. De totale betrokkenheid, respect en het medeleven van de gehele gemeenschap voor een dier om hem (haar in dit geval) te helpen.
De bovennatuurlijke inleving van de violist. Al 5x gezien, boeit en ontroert nog. Het wonder van die kamelentranen. De familie die gewoon zichzelf speelt. De omstandigheden waarin de kleine filmploeg heeft moeten werken alleen al om een lamp aan te houden waardoor men door kon gaan met filmen. Een 5

Waarom staan kamelen altijd zo voor zich uit te staren?

Deze vraag achtervolgde me al zover mijn herinneringen terug gaan, maar een antwoord vond ik nooit. Tot vandaag. Nu weet ik namelijk dat de kameel vroeger een gewei droeg, maar dat hij die ooit uitleende aan het jaloerse hert, die hem nooit terug zou geven. Sindsdien staren kamelen naar de horizon, wachtend op hetgeen hun is afgenomen..

Voor een rationalist als ikzelf een antwoord met een behoorlijk mwoah-gehalte, maar goed. De documentaire is behoorlijk interessant. Stammen ver weggestopt ergens in Zuid-Mongolië waar de tijd veelal stil lijkt te staan, dit op film zetten en het dan tóch interessant maken voor ons Westerlingen is toch een hele prestatie. Kennelijk vinden we het fijn om af en toe te zien hoe het er in andere delen van de wereld aan toe gaat; die drang naar het oorspronkelijke, een van de tekortkomingen in de moderne wereld. Hoewel, om nou te zeggen dat álles voor deze mensen onbekend is; in de vele karakteristieke shots zien we verscheidene malen toch dat er moderniseringen zijn doorgevoerd; een radio, het jongetje met de Adidas-muts, bij het voedselritueel zien we zelfs motoren en auto's op de achtergrond staan en op het einde sta je helemaal te kijken als Dude (moest erg lachen toen ik z'n naam zag) nota bene een schotel aan het bijstellen is voor de tv die in huis is gehaald.

Betoverend is de mens-dier relatie; vreedzaam, het kan toch. Het begin met de met hout doorboorde neuzen van de oudere kamelen oogt toch wat vijandig, maar over het algemeen verzorgen de nomaden hun kamelen en schapen met grootse wilskracht en liefde en wordt ze dat in dank afgenomen.

Climax is tenslotte ook van hoog (waarheidsgetrouw?) niveau; de tranen van de moeder sluiten het alles samen. Het verhaal kabbelt veel voort, af en toe in stroomversnelling, maar meestal erg tempoe doeloe en dat kan ook erg fijn zijn.

Eens iets wat anders dan al die actie

4/5

Okee, mocht dat waar zijn, dan blijft het toch een raar gezicht als het gezin de gehele film doorbrengt met een op batterijen werkende afgeschreven radio, en er dan in de laatste 20 seconden een tent-grote schotel en tv bij krijgt. Erg leuk gedaan, maar toch.

Interessant verhaal trouwens over de mondharp en het ritueel

Fijne documentaire die ons een kijk gunt in het dagelijkse leven van een nomadenfamilie in Zuid-Mongolië. Het mooiste wat de film te bieden heeft zijn uiteraard de kamelen. Erg mooie en ook ontroerende beelden van het pasgeboren kalf dat wordt verstoten door de moeder. Ik moet erbij zeggen dat kamelen werkelijk prachtige dieren zijn.

De film heeft een erg rustig tempo, maar gelukkig is het te interessant om saai te worden. Zo is bijvoorbeeld een bevalling van een kameel te zien. Ook is er een ritueel te zien om ervoor te zorgen dat de moeder het kalf gaat accepteren. Als onwetende kijker heb je daar dan toch wat bedenkingen bij. Zoiets zal wel niet werken denk je dan. Maar de beelden bewijzen het tegendeel. Het zorgt in elk geval voor mooie beelden.
In het begin wordt er een verhaal verteld over een kameel en een hert. Ook dat was erg mooi, en het zorgde er meteen voor dat ik plezier naar deze film ging kijken.

Madecineman gaf het al eerder aan in een bericht op de vorige pagina. De fascinatie voor de tv betekent niet veel goeds voor de volgende generaties. Moderne technologie zal in de toekomst waarschijnlijk steeds meer ingeburgerd raken bij deze mensen. En dat is toch wel te betreuren want zo gaat er toch een heel stuk prachtige cultuur verloren.
Die Geschichte vom Weinenden Kamel is in elk geval zeker wel een geslaagde documentaire/film.

Daar is inderdaad niet aan te ontsnappen. Maar het is toch jammer dat zo een cultuur langzaam maar zeker verloren dreigt te gaan en dat de bevolking meer en meer de modernisering opzoekt.
Technologie zal het leven van de mensen op sommige vlakken wel makkelijker maken. Maar zoals een van de ouderen al aangeeft, de hele dag naar zo een glazen ding (televisie) staren is nergens goed voor. En natuurlijk heeft hij 100% gelijk.

Hopelijk is mijn vrees ongegrond en kunnen deze mensen hun manier van leven gewoon behouden.

Mooie, eenvoudige kamelendocumentaire, ontroerend en prachtig. Een dikke 4* waard.

Al bevat deze documentaire wel enkele mooie scènes en is het geheel inderdaad kwalitatief, dit kon me niet genoeg boeien. Mede oorzaak daarvan is is dat er vrijwel geen muziek inzit en er veel ontoepasselijke stiltes in zitten. Uiteindelijk bekom ik een moeilijk te beoordelen documentaire van Duitse bodem. En alhoewel dit me niet genoeg kunnen boeien heeft, het doet mij toch verplichten om nog een meevallende score te geven.

Documentaire..?

Documentaire voor nieuwsgierige mensen. Een kijk in het dagelijks leven van een eenvoudig Mongoolse familie, wier leven bepaald wordt door de seizoenen en hun dieren, met wie ze een intieme band hebben. Onvoorstelbaar hoe het gezang en het spelen van de viool moeder kameel en het verstoten kalfje bijeenbrachten. Alsof ze rechtstreeks tot de ziel van het dier praatten. Ik zat er met open mond naar te kijken . Wij zijn al lang vergeten hoe we met dieren moeten communiceren, voor die mensen is het een natuurlijke gave omdat ze altijd met de natuur hebben geleefd. Wat een grillige beesten ook die kamelen. Moeder kameel volhardde werkelijk in de boosheid.
En toch vindt ook bij hen de Westerse cultuur ingang (die televisie). Het begin vond ik aan de trage kant, maar het laatste schitterende half uur maakt dit ruimschoots goed. Eenvoudig en toch boeiend.

Zal hem binnenkort eens opnieuw kijken, toen ik hem op 14 jarige leeftijd zag, was het erg moeilijk voor me om niet te zaal uit te sprinten. nu ik al die positieve reacties lees ben ik het de film verschuldigd hem nogmaals te kijken denk ik zo