Flesh (1968)
Alternatieve titel: Andy Warhol's Flesh
21 stemmen | gemiddelde 3,42
Verenigde Staten
Drama105 minuten
geregisseerd door
Paul Morrisseymet
Joe Dallesandro,
Geraldine Smith en
Patti d'ArbanvilleJoe uit New York is verslaafd aan heroïne en komt aan geld door zijn lichaam te verkopen. Met dit geld spaart hij ook voor de abortus van de lesbische vriendin van zijn vrouw.
3,0
[permalink] geplaatst op 28 maart 2006, 22:40 uurDe eerste door Morrissey regisseerde film, die eigenlijk gewoon van Warhol was mag je wel stellen. Bovenstaande poster is origineel wel een paar honderd waard, evenals de bekend poster waarbij Dallesandro met die rode hoofdband te zien is. Dallesandro is nooit een groot acteur geworden, en viel slechts op in een rolletje in The Cotton Club. Zelfde geldt voor Geraldine Smith, die oa. ook in Raging Bull te zien was. Een beeldschone vrouw, die hier van zijaanzicht op haar meest aantrekkelijkste te zien is als nooit tevoor en na.
Net nog geen minimal art. En daar moet je van houden. 3 sterren
3,5 [permalink] geplaatst op 28 februari 2007, 16:16 uur"Flesh" is de eerste samenwerking tussen Andy Warhol, Paul Morrissey en Joe Dallesandro. Morrissey ontmoette Warhol in 1965, en kreeg al snel een contract aangeboden om (experimentele) films te maken waarbij hij zelf (in tegenstelling tot wat Neo beweert) de volledige controle kreeg. Warhol voegde gewoon zijn naam toe aan het eindproduct.
Dallesandro werd het eerste mannelijke sekssymbool van de undergroundfilm. Hij, en vooral zijn ongeloofelijk mooie lichaam staan centraal in "Flesh". De film begint met een onvergetelijk openingsshot van een slapende Dallesandro, dat drie minuten aangehouden wordt. Alles in de film is geïmproviseerd, een script lijkt er zelfs niet te zijn. "Flesh" valt ook op door de editing waardoor de dialogen eigenlijk in stukken gesneden worden. Dit maakt het erg realistisch. De film bracht 3 miljoen dollar op, en was vooral een groot succes in Duitsland.
"Flesh" is een erg fascinerende film, niet in het minst door Dallesandro
. 3.5*
2,0 [permalink] geplaatst op 11 november 2007, 22:12 uur Nadat Paul Morrissey reeds een aantal keer cameraman en co-regisseur was voor Warhol's films, neemt hij hier de volledige controle over de film over, waarbij Andy Warhol alleen nog maar zijn naam voor de openingstitels leende. Flesh is een beeld van een dag uit het leven van een New Yorkse prostitué, geschoten in een ultra-low budget stijl met een ongefocuste cameravoering, een microfoon die maar één acteur tegelijk verstaanbaar lijkt te kunnen maken, en een grotendeels geïmproviseerd spel, waardoor de film een soort rauw realisme uitstraalt.
Morrissey benadert zijn thema met een directheid die je alleen in dit soort independent-films vindt (het Hollywoodse Midnight Cowboy, dat een jaar later uitkwam, is veel gepolijster en omslachtiger). De amateuristische stijl waarin het geheel is uitgevoerd draagt in zekere zin wel bij aan de directheid (het geeft een documentaire-achtig gevoel), al is het wat frustrerend dat veel van de dialogen zo slecht verstaanbaar zijn, en lijkt de benadrukte montage waarin bij elke cut het geluid bruut weggeknepen en opnieuw geopend wordt aan geen enkele benadering iets bij te dragen.
Flesh heeft geen verhaal, maar dat is an sich niet zo erg, aangezien het primair een sfeerbeeld pretendeert te zijn. Dat de acteurs weinig emotie uitstralen en er enkel oververmoeid uitzien, is wat problematischer, maar valt nog wel te verdedigen als deel van de opzet. Wat echter onvergeeflijk is, is dat alle afzonderlijke scènes zo'n eeuwigheid worden aangehouden, zonder dat ze enige clou of doelstelling dienen, waardoor de film uiteindelijk zichzelf smoort in een grenzeloze passiviteit. 2 *
3,5 [permalink] geplaatst op 23 februari 2008, 7:11 uur Voor de één kan het amateuristische karakter van deze film afstotend zijn, maar voor mij werkte het als een perfect dokument van de jaren 60.
Joe Dallesandro is perfect als rondhangende hoer die $200 moet zien te verdienen voor een abortus. Of hij dat geld nu wel helemaal of niet bij elkaar weet te halen is onbelangrijk, de film laat voornamelijk Joe (naakt) zien; thuis, op de straten van New York en bij "klanten".
Dit eerste deel van de Flesh/Trash/Heat trilogie maakt me nieuwsgieriger naar de andere delen!
3,5*
2,0 [permalink] geplaatst op 25 januari 2010, 18:07 uur Queto Yurlunyur schreef:
Nadat Paul Morrissey reeds een aantal keer cameraman en co-regisseur was voor Warhol's films, neemt hij hier de volledige controle over de film over, waarbij Andy Warhol alleen nog maar zijn naam voor de openingstitels leende. Flesh is een beeld van een dag uit het leven van een New Yorkse prostitué, geschoten in een ultra-low budget stijl met een ongefocuste cameravoering, een microfoon die maar één acteur tegelijk verstaanbaar lijkt te kunnen maken, en een grotendeels geïmproviseerd spel, waardoor de film een soort rauw realisme uitstraalt.
Morrissey benadert zijn thema met een directheid die je alleen in dit soort independent-films vindt (het Hollywoodse Midnight Cowboy, dat een jaar later uitkwam, is veel gepolijster en omslachtiger). De amateuristische stijl waarin het geheel is uitgevoerd draagt in zekere zin wel bij aan de directheid (het geeft een documentaire-achtig gevoel), al is het wat frustrerend dat veel van de dialogen zo slecht verstaanbaar zijn, en lijkt de benadrukte montage waarin bij elke cut het geluid bruut weggeknepen en opnieuw geopend wordt aan geen enkele benadering iets bij te dragen.
Flesh heeft geen verhaal, maar dat is an sich niet zo erg, aangezien het primair een sfeerbeeld pretendeert te zijn. Dat de acteurs weinig emotie uitstralen en er enkel oververmoeid uitzien, is wat problematischer, maar valt nog wel te verdedigen als deel van de opzet. Wat echter onvergeeflijk is, is dat alle afzonderlijke scènes zo'n eeuwigheid worden aangehouden, zonder dat ze enige clou of doelstelling dienen, waardoor de film uiteindelijk zichzelf smoort in een grenzeloze passiviteit. 2 *
Ik kan het niet beter verwoorden.
5,0 [permalink] geplaatst op 25 januari 2010, 19:03 uur Al een paar jaar geleden gezien, maar deze film maakte toen best wel veel indruk op me door de documentaire sfeer en volstrekte ongedwongenheid van het geheel. Toch wel uniek te noemen dit.
4,5 [permalink] geplaatst op 12 februari 2010, 19:16 uur Morrissey's Flesh is een mooie film, die klein van opzet is en mede door de cameravoering documentair aandoet. Een dag in het leven van een biseksuele prostituee wordt op nonchalante manier vastgelegd, waarbij zowel over het tonen van het (mannelijk) lichaam als het wegknippen van dialogen niet moeilijk wordt gedaan. En dat werkt verfrissend en maakt dat de vorm zich perfect aansluit bij de personages en bij de sfeer (en daarmee een uniek tijdsbeeld creëert). Dat het verhaal ogenschijnlijk niet veel voorstelt vind ik dan een pre - het geeft meer ruimte voor het tonen van de gedragingen van de personages. En zo'n iconisch hoofdpersoon/lichaam helpt er ook aan mee - bijna als een standbeeld van Praxiteles, zoals een persoon in de film opmerkt.
4,5 [permalink] geplaatst op 12 februari 2010, 22:57 uur neo schreef:
Net nog geen minimal art. En daar moet je van houden.
Hoe je hier Minimal art in ziet is me een raadsel? Bedoel je dat het een film gemaakt is met minimale middelen en daardoor nogal uitgekleed is (pun not intended
)? Met de stroming heeft het toch geenszins van doen?
4,5 [permalink] geplaatst op 20 oktober 2010, 19:48 uur danuz schreef:neo schreef:
(quote)
Hoe je hier Minimal art in ziet is me een raadsel? Bedoel je dat het een film gemaakt is met minimale middelen en daardoor nogal uitgekleed is (pun not intended
)? Met de stroming heeft het toch geenszins van doen?
Excuus, zag net een documentaire over Warhol's cinema, en die wordt inderdaad als Minimal art bestempeld.
2,0 [permalink] geplaatst op 6 mei 2012, 12:50 uur Deze film bevat niet echt een verhaal, je volgt een dag uit het leven van de hoofdpersoon. Er gebeurd eigenlijk weinig, het zijn voornamelijk dialogen. Helaas konden deze dialogen me niet heel erg boeien (mede ook door het vele snijden). Wou de film graag zien omdat ik Warhol in zijn samenwerkingen met David Bowie en the Velvet Underground een boeiend figuur ben gaan vinden. The Factory vind ik een fascinerend iets, en ook deze film is daar gemaakt. Maar ik vrees dat ik het voortaan maar bij de muziek zal houden.
2*
Flesh & Blood (€ 5,99)
Flesh & Blood (€ 6,89)
Touch of Her Flesh (€ 6,99)
