Paris - When It Sizzles (1964)

Ik vind dit toch wel een onweerstaanbaar leuke film. Niet Audrey's beste, maar alles wat zij aanraakt verandert voor mij sowieso in goud. De plot gaat helemaal nergens over, en dat is dan ook de charme van de film. De vaart zit er goed in. Ook leuk zijn de sneren naar de opkomst van het method acting en de nouvelle vague stroming die destijds in volle gang waren. 4*

Weer een leuke film van Hepburn. Ze is zoals ze altijd is; een nieuwsgierige vrouw die altijd wel wat te zeggen heeft. Altijd leuk natuurlijk.
Over de film: Ik heb erg echt van genoten. Ze gingen openmondelijk alle cliché's tegenin, vandaar dat ik het einde erg vond tegenvallen. Het eindigt met een Hollywood filmzoen?! Dat had echt niet gehoeven van mij. Stomme MGM.

Vandaar *2,5

Oja, leuk al die referenties naar Hepburn's andere films (Breakfast at Tiffany's, My Fair Lady en de film in de film deed me een beetje denken aan How to Steal a Million)

Ondergewaardeerd volgens mij!

Hartstikke leuke film, die nergens over gaat, waarbij ik vooral William heel goed vond acteren dDay, or night?).

Ik vind dit een beetje een voorloper van de wat absurdere comedy-films uit america, zoals Naked Gun..

De film speelt zich hoofdzakelijk af in een kamer en/ of het huis van Richard Benson (William Holden). De meeste shots/stukjes zijn de bedenksels van Holden, die Hepburn als scenario opschrijft. Dit is toch wel leuk bedacht . Een uitstekende komedie die inderdaad ondergewaardeerd is. Leuke plaatjes van Hepburn in een soort feeën outfit (laten we het zo maar noemen). Wel is het einde een beetje goedkoop met die zoen. Voor de rest prima film met Hepburn en Holden. 4,0.

Insteek is leuk, maar het wordt te vaak en te veel en chaotisch rommeltje. De film zwenkt aan alle kanten uit wat net iets te oppervlakkige humor op levert. Audrey Hepburn weet helaas niet veel te brengen, en speelt weer een zelfde soort type. Daarnaast blijft het natuurlijk wel een briljant actrice.

In deze doldwaze komedie wordt de draak gestoken met Hollywood. William Holden, een acteur die nooit de aandacht op zichzelf vestigt, speelt een screenwriter met een deadline. Hij is een broodschrijver die alle professionele trucjes en technieken kent. Op nieuwlichterijen als method acting en de Nouvelle Vague reageert hij minachtend. Zijn tegenspeelster Audrey Hepburn was een stijlicoon met een voorkeur voor komisch-romantische rollen. Net als in Breakfast at Tiffany's - een titel die zelfs vermeld wordt - werden haar kleren ontworpen door Givenchy. Met haar korte haar en slanke figuur had ze een ondeugend en jongensachtig uiterlijk, het prototype van de gamine. De dialogen zijn scherp en gezwind, met onder andere het spelletje een vraag beantwoorden met een vraag.

Het is een raamvertelling met verschillende versies van het gedrocht van een script waaraan ze werken. Het narcisme van de schrijver komt naar boven wanneer hij bewonderend in de spiegel kijkt en een held neerzet als geïdealiseerde versie van zichzelf. Verschillende genres worden geparodieerd, van spionagethriller met bijhorende macguffin tot caper comedy, horror en western. Niemand zal nog vergeten wat dissolve betekent. Leuke bijdragen zijn er van Noël Coward als de ongeduldige producent, Marlene Dietrich als zichzelf en Frank Sinatra als zangstem garant voor succes. Er komt metafictie in voor, wanneer de personages van zichzelf beseffen dat ze fictief zijn, zoals wanneer Tony Curtis klaagt dat hij slechts de naamloze tweede politieman mag spelen. Op spitsvondige wijze wordt gespeeld met de onhebbelijkheden die bij een productieproces komen kijken.

Vermakelijke komedie wel waarbij het uitgangspunt noopt tot meerdere heel afwisselende settings en

een aldoor heen en weer geschakel tussen fantasie en realiteit. Veel varieteit aldus, dit met veel

schwung gebracht, niet in de laatste plaats door de hoofdrolspelers Holden en Hepburn, die zichtbaar

schik hebben met een grappige bijrol ook voor Tony Curtis.

Foei, wat een misbaksel. H&H zijn twee sterren waar ik altijd graag naar kijk, maar hoe hard ze ook hun best doen, ze kunnen de tekortkomingen van het infantiele script niet doen vergeten. Holdens scriptschrijver is geen interessant of aardig personage, en bovendien gaat zijn de hele film door volgehouden komisch-ironisch-theatrale toontje mij al spoedig enorm ergeren, en Hepburn zet bijna alleen maar haar grote hertenogen op. Na drie kwartier verlaat de film gelukkig de claustrofobische set van het appartement, maar de plot wordt er verder niet grappiger of amusanter op. Een onverdraaglijk onbenullige film.

Redelijke film over een scriptschrijver die in een weekend een script moet schrijven en hulp krijgt van een typiste. Een originele opzet van een soort film in een film. Vanwege deze opzet is het niet alleen fragmentarisch, maar de film lijkt iedere keer opnieuw te beginnen en dat werkt niet echt goed. Toch nog net 3.0 sterren omdat er genoeg leuke ideeën in de film zitten en uiteraard helpt de aanwezigheid van de altijd charmante Audrey Hepburn ook.

Wat mij betreft was dit een langdradige tegenvaller en de minste Audrey Hepburn film die ik tot nu toe heb gezien.

Deze film kan ik niet genoeg prijzen. Afgaande op de titel had ik een romantisch filmpje verwacht maar niets is minder waar. De opening (in Califonië) maakt al meteen duidelijk waar het om gaat in deze film: het maken van een film. Het is begin jaren zestig, die exuberante jaren zestig, en in filmland is de Franse nouvelle vague in volle zwier. Een filmstroming die controverse opriep (en oproept) wat ook blijkt uit deze Paris When It Sizzles. Het is geen toeval dat de film zich afspeelt in Parijs. Natuurlijk is dat één van de meest favoriete (romantische) filmlocaties ooit maar in deze film is het zeker en vast ook functioneel als thuisbasis van de nouvelle vague generatie. Niet voor niets blijkt Audrey Hepburn (in de rol van copywriter) het vak geleerd te hebben bij een nouvelle vague regisseur met films die nergens over gaan (titels als ‘no dancing’ worden genoemd). Cruciaal is de uitspraak in de film dat het belangrijkste van een film zich afspeelt naast het scherm. In deze film is dat vrij letterlijk te nemen. Allerlei gimmicks passeren daarbij, zoals het terugspoelen van de film, alternatieve scenes … gedoe met mannen in regenjassen. Dat laatste is ook weer herkenbaar van de fixatie van nouvelle vague met de Amerikaanse film noir. Ik kon het niet helpen om hierbij aan de films van Godard te denken, één van de minst toegankelijke nouvelle vague regisseurs die hier fijn op de korrel leek te worden genomen. De zin en onzin van een script is namelijk een rode draad in de film, en laat het scenario nu niet altijd het belangrijkste onderdeel te zijn in de films van makers als Godard. Maar ook als je geen kennis hebt van de nouvelle vague is dit (voor mij) een zeer genietbare film. Evenzeer worden de typisch Hollywoodiaanse trekjes van film bespot (bepaalde dialooglijnen, filmtechnieken, het belang van bepaalde productiemedewerkers en bijrollen). Op een bepaald moment wordt het verwarrend wanneer de personages in de film in de film terechtkomen in een filmset. Er wordt voortdurend gespeeld met allerlei conventies, dus het is zeker een metafilm, in de beste Godard traditie. Maar géén nouvelle vague film is er anderzijds ooit in geslaagd om cameo’s van Frank Sinatra en Marlene Dietrich te versieren! Uiteindelijk is deze Paris When It Sizzles net zoals alle andere Hollywoodproducten van deze en andere tijden een strak gescript format die voldoet aan de regels van de kunst op het vlak van opbouw drama etc. De chaos die we hier zien, ook soms eigen aan bepaalde nouvelle vague films lijkt het, is façade want het gaat om gestructureerde chaos. Uiteindelijk wordt in de interactie tussen Holden en Hepburn de klassieke lijn van de liefdesrelatie aangehouden: ontmoeting - toenadering - afstoting - vereniging. Maar dit alles gaat gepaard met een heerlijke gekte, zoals je nog wel meer ziet in bepaalde sixtiesfilms. Ik was helemaal weg van deze film en voor mij was het dan ook verrassend dat deze toch een vrij lage waardering krijgt in de kritieken. Misschien is dat omdat het een film buiten categorie is. Nouvelle vague liefhebbers zullen de onderliggende prikjes misschien niet waarderen en er hun neus voor ophalen. Terwijl Audrey Hepburn liefhebbers meer zin hebben in een French Holiday dan in absurde meta-humor. Voor mij is het een ontdekking dat deze film effectief gemaakt kon worden in het toenmalige Hollywood. En ik heb er 100 % van genoten.

De film lijkt wel op een handleiding voor een scenario schrijver : het begin waar Holden uitlegt door die A4'tjes te verspreiden in zijn appartement hoe een scenario structureel in elkaar zit. Paris when it sizzles schotelt ons varianten van genres voor. Nu een comedy dan een spionage verhaal of een horror. Zeer zeker een spoof op de acteurs en hun method. Met Tony Curtis die geen probleem heeft om (zijn ?) ijdelheid van acteurs in het belachelijke te trekken (staat hij op de cast lijst ? ik dacht het niet), dan zijn er nog cameo’s van Dietrich en Mel Ferrer (waarschijnlijk zodat zijn vrouw Audrey Hepburn hem in de gaten kon houden). Het zit dus tjokvol inside jokes, geschreven door de grote George Axelrod die graag Hollywood op de korrel nam. Paris when it sizzles is luchtig, een heerlijk niemendalletje dat zichzelf nooit ernstig neemt behalve misschien als romantic comedy. Dat het verhaal zich afspeelt in de stad van de liefde nl Parijs is een cliché bovenop. Maar in een film die net de clichés van een film als onderwerp heeft, stoort me dit allerminst.