The Manchurian Candidate (1962)

IJzersterk gemindfuck

en het is (beschrijving) PELOTON!!

Uitstekende koude-oorlog thriller die ook bij herziening mij weer enorm boeide. Zeer goed verhaal en prima acteerwerk van de hoofdrolspelers, ook van Frank Sinatra, hoewel de meningen over de laatste nogal verdeeld zijn. Het einde hoe voorspelbaar ook gaf mij een uitstekend gevoel. Ik had als ik Raymond was die twee gasten en vooral dat wijf ook door de kop geknald.

4,5*

Best een aardige film, met degelijk acteerwerk en een goed verhaal. Misschien is het jammer dat is de remake reeds gezien heb, want hierdoor zaten er eigenlijk vrij weinig verrassingen in de film. Lansbury is trouwens geweldig als de bitchy moeder. Ik dacht dat Meryl Streep goed een bitch kon spelen, maar Lansbury is echt op en top bitch in deze film. Ook Sinatra doet het zeker niet slecht. Verder heeft de film her en der wel wat plotgaten, maar echt storend is dat niet. Het einde zie je op een gegeven moment wel aankomen, maar desondanks is het mooi om te zien hoe Raymond zijn moeder en vader overhoop schiet. Wel erg jammer waren de twee liefdesverhaaltjes, die nogal afbreuk doen aan de spanning en het eigenlijke verhaal van de film. In zijn geheel is de film redelijk gelijkwaardig aan de remake wat mij betreft.

3,0*

Vind em net iets beter dan de remake. Het verhaal en de sfeer worden beter uiteengezet en ik vind dat je een beter beeld krijgt van de nachtmerries en wat er zich werkelijk heeft afgespeeld in de oorlog. Korea in dit geval. Hoe die slachtoffers zijn gemanipuleerd onder hypnose en dat ze Shaw die twee gasten zien vermoorden.

Het is alweer even geleden dat ik de remake heb gezien, maar ik vond dat in deze een stuk overtuigender en beter in scene gezet.

Harvey (Shaw) acteert goed. En die vrouw die zijn moeder speelt ook. Lansbury. Kvond Sinatra niet zo denderend, een beetje matig zelfs.

Jammer, beetje een Hitchcock maar dan met iets beter acteerwerk.......Niet geheel de geweldige klassieker die ik had verwacht maar meer een lekkere weg-kijker met wat aardige elementen erin.

Veel thrillers bevatten vergezochte elementen, maar weinig hebben dat meer dan The Manchurian Candidate. Dit is duidelijk het breekpunt voor veel gebruikers hier op MovieMeter die deze film niet leuk vinden. Het plot zou te gekunsteld zijn en vol zitten met plotgaten. Eigenlijk weet ik niet zeker over er ernstige plotgaten inzitten, volgens mij niet, maar het verhaal zelf is inderdaad volslagen belachelijk. Het leuke is echter dat de makers van de film dit leken te beseffen en in plaats van alles te normaliseren ze besloten hebben om de complete nonsens onverandert in beeld te brengen. Vakman Frankenheimer geeft het geheel een professioneel uiterlijk mee, waardoor het lijkt alsof je naar een respectabele film zit te kijken. Maar laat je niet voor de gek houden, deze film weet hoe belachelijk hij is. Daar ben ik van overtuigd.

The Manchurian Candidate is een van de beste genremixes die ik ooit gezien heb. Het mixt zwarte komedie met paranoiathriller en drama. Op zichzelf is dat nog niet eens zo uniek, maar zelden was het eindresultaat zo bevreemdend. De humor komt voort uit het onzinnheid van het verhaal, maar ook uit de gitzwarte satire rond de politieke situaties. Het is grappig om te zien hoe sterk senator Iselin aan Bush Jr. doet denken. Men beweerd wel eens dat dergelijke politici van deze tijd zijn, maar dat is natuurlijk nonsens. Het politieke spel wordt hier gepresenteerd als een poppenkast en als je eenmaal zover bent, waarom dan niet elementen toevoegen als hersenspoeling, Chinese spionnen, nachtmerries rond theeclubjes en enorm gevaarlijke potjes patience (eerlijk gezegd heb ik dat spelletje altijd al verdacht gevonden)? Het gekste wat ik hier gelezen heb is dat deze film patriottistisch zou zijn. Natuurlijk worden hier de communisten slecht afgebeeld, maar het moge duidelijk zijn dat de makers ook de Amerikaanse politici niet vertrouwen. Ik heb wat artikelen en recensies rond deze fascinerende film gelezen en het is me opgevallen dat de meeste kijkers het verhaal zo geïnterpreteerd hebben dat Lansbury's personage een communist is, maar volgens mij is het juist een rechtse vrouw, die de communisten gebruikt voor haar einddoelen. Dit denk ik vooral door de manier waarop zij beschrijft hoe haar man de speech zal houden na de mogelijke dood van de president. Het is gewoon erg geestig om zo'n type vrouw zo wanhopig te maken dat ze de hulp moet inroepen van haar grootste vijanden, de communisten.

Naast deze maffe satire werken ook nog de dramatische en thrillerelementen, waarbij het romantische verhaal rond Harvey en zijn vriendin, wat eindigt in de ijzingwekkende moordscène, het beste zijn. Ik werd ontroerd door de film, ik vond het spannend, maar bovenal had ik een grote grijns op mijn gezicht, dankzij de durf om dergelijke belachelijkheden ze serieus te tonen en toch geloofwaardig over te komen. Net als Starbright Boy kon ik gewoon meegaan in alle ontwikkelingen, hoe bizar ook. Janet Leighs bijrol wordt bijna universeel tot overbodig verklaard. Niet onterecht, maar aan de andere kant is zij wel verantwoordelijk voor het meest bizarre gesprek in de gehele film, met dit stukje tekst:

Eugenie Rose Chaney: Maryland is a beautiful state.
Bennett Marco: This is Delaware.
Eugenie Rose Chaney: I know, I was one of the orginal Chinese workmen who laid the track on this straight.

Geen idee waar het vandaan komt, maar ik had het niet willen missen. Een mogelijke theorie is dat Eugenie hier een CIA-spion is die in codetaal spreekt. In feite kan dit met de rest van de dialoog gemakkelijk gestaafd worden. Er wordt daarna echter niet veel zinnigs met deze verhaallijn gedaan, maar het breng wel een element van verwarring die past bij het totaalplaatje. We kunnen het immers geen gewoon romantisch suplotje noemen.

De rest van de film is goed uitgevoerd. Hoewel The Manchurian Candidate van mij niet meteen in het pantheon hoeft te staan van cinematografische meesterwerken is het toch allemaal erg sterk geschoten, met mooie deep focus. De acteurs zijn ook geweldig gekozen. Sinatra is gewoon een degelijke held, maar de intense Harvey heeft eigenlijk de hoofdrol en is erg boeiend. Lansbury steelt echter de show, iets waar iedereen het over eens lijkt.

Ik hou van oude films, maar weinig daarvan voelen werkelijk fris aan, maar dit is een van de uitzonderingen. Er is geen film als deze. Ik kan me dan ook niets voorstellen van de remake.
4*

Eindelijk bekeken.
Sterke politieke thriller met aangename prestaties van Sinatra en Harvey. Inderdaad hier en daar niet echt serieus te noemen maar over het algemeen viel dit volgens mij best wel mee. Leuke poster ook by the way

Ik miste alleen een sterke soundtrack!
3.5

Ronduit geniale momenten wisselen af met compleet onzinnige stukken in deze satirische mysterythriller. Schitterend vormgegeven, vlot tempo, goed geacteerd. De freud-elementen zijn leuk, maar ondertussen wel erg gedateerd.

Beste moment: Lincoln smeert een stuk Amerikaanse vlag op z'n broodje..

Eindelijk gezien! Eén van de meest waanzinnige films uit de jaren zestig.
Geweldig plot in een fantastische regie met schitterend camerawerk.
Film werd na de moord op Kennedy uit de bioscopen gehaald mede omdat vermoed werd dat Lee Harvey Oswald wel eens door deze film geinspireerd kon zijn.
(en wie bedenkt het nou weer om remakes te maken van dit soort klassiekers?)

Brak.

Een zoutloze voorloper van Jacob's Ladder met een hoop ridiculiteit als aanvulling, zo heb ik deze film ervaren. Het hypnose-plot van deze film is leuk voor een films als SS5+, het had mij niet verbaasd als Shaw op het einde nog een kort vluchtje door de lucht gemaakt had. Een compleet ridicuul gegeven dat ook weldegelijk zo gebracht wordt (die Chinese kerel in het begin ), maar wel verpakt in een overserieuze en doodsaaie politieke thriller.

De weirde momenten werken ook echt voor geen meter. De dromen in het begin zijn aardig onnozel, maar ook de treinconversatie, het diamond-queen pakje van Jocie of de sollitaire trigger in de bar zijn vreselijk.

Acteerwerk is nog wel oké, visueel vond ik het dan weer enorm tegenvallen. Povere zwart/wit fotografie die maar weinig bij wist te brengen (beetje vreemd voor een stijlmiddel dat niet courant meer was zo begin jaren '60). Soundtrack kon me ook niet bekoren.

Had ofwel meer de absurde kaart mogen trekken, of gewoon wat minder ridicuul moeten zijn. Het thriller aspect is nu te belachelijk voor woorden en de humor mist doel. Wat overblijft is één goeie scene (de moord van Shaw op Jocie en vader), had de film daar gestopt had er nog een halfje bijgekund, maar dat was blijkbaar zelfs al te veel gevraagd.

0.5*

Goede en spannende Thriller en ook fijn dat het mysterieuze sfeer er ook is.
Goed geacteerd en mooi gefilmd.

3,5 ster

Nadat ik er onder de indruk ben geraakt van de remake, heb ik me gewaagd aan het origineel. De verwachtingen waren hoog waardoor de film mij uiteindelijk wat tegen viel. Ik zal waarschijnlijk een van de weinigen zijn die de remake beter vind.