Metropolitan (1990)

Deze film laat haarfijn zien wat er gebeurt als mensen zichzelf te serieus nemen. Veel dialoog dit en waar de film nou naar toe wil is me niet duidelijk geworden.

Dit wordt een van mijn nieuwe favorieten - Fitzgerald herleeft in de late 80s! Olaf noemde Allen en Linklater, en daar kan ik me zeker in vinden, maar voor mij deed Metropolitan vooral herinneringen aan enkele van mijn favoriete boeken opkomen (ik denk met name aan The Beautiful and Damned en This Side of Paradise). Persoonlijk dacht ik dat het hele débutante circuit met de Jazz Age was gestorven, maar niets blijkt minder waar! In de film wordt er al aan gerefereerd, maar in tegenstelling tot Bunuel's surrealistische satire is dit écht de Discreet Charm of the Bourgeoisie. Ik ga deze film waarschijnlijk nog vaak herkijken, en ben nu ook enorm benieuwd naar Barcelona.

Een groep preppy New Yorkers (zelfverklaard urban haute bourgeois), veel geratel en 'gefeest'. Heerlijk om aanschouwen en een vergelijking met Allan blijft moeilijk uit. Ietsje erudieter dit, ook iets stijfer, maar ondanks dat laatste doet het niet onder. Jongeren in hun eigen wereld, met hun eigen mensen en hun bijhorende twijfels en extases. Blijft bijna de hele speelduur amusant, verliest op het einde een beetje momentum, maar weet over het geheel vooral fijn te voelen.

Heb me vermaakt tijdens deze film over een groepje yuppies uit New York die bij elkaar komen om gossip uit te wisselen. Leuke sfeer, preppy kleding en rare verhalen .