De Kleine Blonde Dood (1993)

Niet een erg opbeurende film, maar wel goed. Wat mij betreft een van de betere Nederlandse films.

Beide ouders zijn zo gek als een deur, en daar is het kind letterlijk het kind van de rekening van.

Prima film van eigen bodem. Meen me te heugen dat het destijds op acteergebied de eerste stappen waren van Antonie Kamerling buiten GTST. Ik moet zeggen dat hij hier een verdienstelijke prestatie neerzet. Maar dit geldt ook voor de rol van Olivier Tuinier. Beiden weten te overtuigen. Verder steekt het op het gebied van regie en verhaal nergens écht boven het maaiveld uit, maar is het zeker een onderhoudende film te noemen.

3 Sterren.

Zomer 1993 mijn eerste dagen op de filmset. Eerste draaidag in de kerk op het Spui. Ik weet het nog goed. Een droom ging in vervulling en ik keek mijn ogen uit. Was ook een fantastische baan! Als productie assisstent zat ik overal met mijn neus bovenop.

Lange tijd was het zien van deze film aks het terugkijken van een vakantievideo. Heb de film gekgenoeg ook niet zo heel vaak gekeken.

Nu 31 jaar later roepen alle scenes nog wel herinneringen op, maar kan ik ook volledig meegaan in de film. En ik moet zeggen, het is een erg goede film gebleven. De art direction en de fotografie vallen positief op (zelfs op de brakke dvd die Houwer heeft uitgebracht en wij het kennelijk maar moeten mee doen). Kamerling spat van het scherm, maar ik kan nu ook decrol van Mieke meer waarderen, al komt ze nog steeds niet volledig uit de verf.

Maar wel een erg goede film dus. Houwer’s laatste, want van De Zeemeerman, waar ik ook aan mee heb gewerkt, kan ik dat niet zeggen.

Dikke 4*

Waar velen de Kleine Blonde Dood hier 15 jaar geleden gezien hebben ivm overlijden van Kamerling, heb ik hem nu gezien vanwege de dood van Houwer. Wat opvalt is dat de optiteling eindigt met productie én supervisie Houwer. Terwijl bij werkelijk alle films altijd en overal de begingeneriek als laatste de regisseur noemt. In de loop der jaren en opnieuw de afgelopen dagen nogal wat onsympathieke berichten over de man gehoord. Geen idee of het terecht is, maar hoe dan ook zijn carrière had opvallende hoogte- en dieptepunten en hij zal er door onthouden worden.

Eigenlijk is het eerste deel van de film lekker luchtig en werkt dat ook goed. Er zit behoorlijk wat geslaagde humor in. Ook de belichting was mooi. Ik vind Kamerling als non conformist niet direct heel geloofwaardigheid al geeft zijn levensloop er inmiddels wel een wat diepere lading aan. Tuinier is wederom erg goed, toch wel het beste kindsterretje dat we ooit gehad hebben. Ook vond ik de chemie die ze hadden zeer geslaagd. En dat laatste maakte een hoop uit. De film lijkt behoorlijk op Turks Fruit en Betty Blue. Bij die eerste redt deze het niet, bij die 2e wel.

De laatste 20 minuten lieten me opvallend onberoerd. Misschien was ik nog wat murm van een meesterwerk Posession dat ik eerder op de dag zag (en hier verder niets mee te maken heeft). Maar al met al is deze film zeer aardig. Net geen 3,5