House of Bamboo (1955)

Remake van Pierre Chenal's Le Rue Sans Nom uit 1934, die overigens door weinig mensen gezien zal zijn. Robert Ryan is heerlijk als slechterik, maar het is juist jammer dat dat niet het centrale karakter is van de film. Robert Stack is een acteur die vaak vrij sullig en saai overkomt, zo ook hier. Toch weet regisseur Fueller zeer aardig uit de voeten te komen met het film noir materiaal, met helaas wat wisselvalligheden in het verhaal. 3 sterren

Stond op 't punt de DVD aan te schaffen; nu eerst maar kijken naar deze "Noir" op de BBC2, dinsdag 10 oktober a.s. , tussen 14.35-16.15 uur.

* Eén van de weinige full-color film-noirs.

(Als LEAVE HER TO HEAVEN, NIAGARA).

Deze kleuren-"Noir" ademt een mix van THE THIRD MAN en LOST IN TRANSLATION.

Wat deze laatse film betreft, eveneens veel sfeerbeelden uit Tokyo.

De link met THE THIRD MAN zijn een Amerikaan (Robert Stack), die naar Tokyo komt om verzoek van een vriend aldaar. Ook hier zat vriend in criminele circuit.

Verder veel na-oorlogse (1954) sfeerbeelden van Tokyo, ipv Wenen (1949); HOUSE OF BAMBOO is daarentegen in prachtig 16:9 full-color cinemascoop.

En ook in deze film zit een soort reuzenrad.

De vrouw in 't verhaal is ditmaal de Japanse weduwe van Robert Stack's vriend. Zat Stack bij THE UNTOUCHABELS al in een politierol (Eliot Ness), in deze film blijkt hij MP'er te zijn.

De film is afwisselend in hoog en laag tempo en begint al meteen met veel aktie (treinroof). De reeds genoemde sfeerbeelden uit Japan compenseren prima de wat trage momenten.

Is Cameron Mitchell in zijn latere (western) films als TENSION AT TABLE ROCK en THE HIGH CHAPARRAL nadrukkelijk aanwezig, hier maakt hij een laid-back indruk, net of ie net lekker in de film zit.

Robert Stack is op sommige momenten ook erg houterig.

Overall, prima verhaal (zou remake zijn van STREET WITH NO NAME, maar die heb ik nog niet gezien), en acteerwerk ook prima; na 1x kijken IMDB 7*.

Naast de bekende FOX R-1 release, is er nu ook een R-2, met wat beter beeld: link.

Die nieuwe versie is inderdaad ietwat beter, maar dat is marginaal. De regio 1 versie (die ik heb) is sowieso de helft goedkoper dan de Duitse versie (waar wel weer Cry of the City bijzit!)

Unieke film-noir, met mooie kleurenfotografie en locaties. Ik vind Robert Stack toch wel een fijn acteur, maar dat komt omdat ik pas weer wat Douglas Sirk films herzien heb. Hier komt hij inderdaad wat kleurlozer over.
Het verhaal was oke, Vooral de verhaallijn met Yamaguchi was best sterk, maar de verwikkeling op het eind vond ik niet helemaal geslaagd en de shoot-out was wat ongeïnspireerd en rommelig, Ondanks de toffe locatie waar het gebeurd.

Fuller laat trouwens goed zien hoe erg de Japanners de Amerikanen gehaat moeten hebben.

Een visueel sterke, spannende, exotische, buitensporige en nu ouderwets overkomende tweede wereldoorlog misdaad-gangster-thriller. Het verhaal zelf was niet bijster interessant, wel onwerkelijk. De personages hadden meer omlijsting verdiend.

Niet zo'n bekende maar zeker een sterke film noir film.

Best een aardige noir in kleur. Een remake te zijn van "The Street with no name": hetzelfde verhaal, maar nu eens tegen een heel andere achtergrond: Tokyo na WOII.

Opmerkelijk feitje:

Haha!

Een film noir die in kleur is en zich niet in LA, San Francisco of New York plaatsvind maar in Japan. Dat is ongewoon en voelt tegelijk ouderwets exotisch als ook modern omdat de film wel degelijk een soort Japanse point of view heeft. Plus de nogal ongewone shots, fraaie sets en kleuren en het sterke neerzetten va de sfeer tussen groep mannen. Veel interessants en ongewoons. En zelfs de kaders en shots doen soms zo Japans aan dat het lijkt of Fuller een flinke dosis Japanse films vooraf had gezien. Een verrassend leuke film, veel en veel beter dan de voorganger die ik gisteren zag.

Op zich aardig misdaad / heist filmpje dat zich afspeelt in het naoorlogse Tokyo. Dat levert een aantal mooie exotische locaties (zeker voor die tijd) op, maar ook een probleem.

Ik vind het een nogal ongeloofwaardige premisse dat een of andere Ierse Maffia clubje de gokhallen van Tokyo beheerd. Nu kennik de Japanse yakuza enkel uit de film, maar ik maak me sterk dat ze nooit zoiets op hun ‘turf’ zouden toestaan.

Daarnaast lijkt het me geen slimme keuze om overvallen te plegen als je er zo duidelijk anders uitziet en de taal niet spreekt.

Maar goed daar zal de gemiddelde kijker in 1955 vast weinig last van hebben gehad. Verder is er nog wel fijne widescreen fotografie, maar al met al kom ik toch niet verder dan 3*